dinsdag 18 september 2018

duister - licht - valkuilen

Ik heb Psalm 121 gelezen.
Daar koos ik een zin uit die me aansprak: 'De Heer is je wachter'
Daarover schreef ik deze rondeel (de nummers staan voor de regels die soms herhaald worden, een rondeel hoeft niet te rijmen.

1=1 Wachten is niet tevergeefs
2=2 De nacht zal eens ten einde zijn
3=3 Hij wacht - terwijl ik in doodsslaap wegzink
4=1 Wachten is niet tevergeefs
5=5 Waar ik wanhopig word, omdat de nacht maar blijft duren,
6=6 daar gaat Hij door met waken en wachten
7=1 Wachten is niet tevergeefs
8=2 De nacht zal eens ten einde zijn.

Tja... Met die hoop houd ik het vol, soms in de eindeloze nacht van mijn leven te vertoeven.
De hoop dat het licht wordt.
En als het hopen me zwaar te moede wordt, dat dan iemand anders nog steeds voor mij blijft hopen. Die ander is niemand anders dan mijn Heer.

En misschien wordt het wel lichter als ik niet alleen mijn valkuilen ken (al dan niet veroorzaakt cq in stand gehouden door mijn autisme), maar óók wat handvatten heb om met die valkuilen te leven of er anders op te reageren.
Dat is de reden dat ik aan het boek 'leven in je leven; leer de valkuilen in je leven kennen', ben begonnen. Duister is één ding. Maar soms helpt het niet te wachten tot het licht wordt, maar moet je gewoon zelf de gordijnen open doen.
Dat wil ik dus gaandeweg gaan ontdekken.

Je moest een test doen en daaruit kunnen 11 valkuilen komen:


  1. verlatingsangst
  2. wantrouwen en misbruik
  3. kwetsbaarheid 
  4. afhankelijkheid
  5. emotionele verwaarlozing
  6. sociaal isolement

  7. minderwaardigheid
  8. mislukken
  9. extreme aanpassing

  10. extreem hoge eisen
     
  11. veeleisendheid
Van de paarse valkuilen had ik géén last. 
Van de oranje valkuilen net iets boven de normale grens. 

Valkuil 1., 2., 5., 6. en 7. verbazen me helemaal niets. 
Maar dat ik van 3., 8.en 11. geen last hebt verbaast MIJ ook niet. Maar ik vermoed dat het veel mensen om mij heen wel zal verbazen. Gewoon simpel, omdat ze gedrag zien wat daarbij hoort, maar me verder niet goed genoeg kennen, of zich blind blijven staren op dát gedrag.

Ik denk dat veel mensen me veeleisend zullen vinden.
Geen respect voor andermans grenzen, mijn wil is wet.
Ja, zo komt het met mijn autisme wel vaak over.
Claimend.
Eisend.
Maar ik heb naar eer en geweten de test gemaakt en deze valkuil scoorde absoluut niet bóven de grens. En daar ben ik blij mee. Want van mezelf weet ik dat altijd wel.
Het eisende en over grenzen gaan, doe ik niet vanuit een motief om mijn wil op te leggen.
Maar omdat ik grenzen soms niet begrijp. Grenzen die soms zelfs onterecht gesteld zijn, omdat men mijn gedrag wel als deze valkuil interpreteert. Het is niet met de grenzen om kúnnen gaan vanuit het diepe gevoel niet begrepen te worden. Mijn eisen is de roep om duidelijkheid. Niet in de vorm van nog meer grenzen, maar in de vorm van beantwoording van de vragen 'wie, wat, waar, wanneer, hoe'.
Losse eindjes die in mijn hoofd blijven hangen. Of letterlijk niet weten wat ik kan verwachten. Lees jij mijn blogs nog? En hoelang duurt even? Of wanneer is straks? Hoe vager en onvoorspelbaarder, hoe meer ik op deze punten ga trekken. Maar NIET omdat mijn wil wet is of ik grenzen van anderen niet respecteer. Júist zou ik willen zeggen. Als ik een beetje snap hoe het zit, ben ik in staat om het te respecteren. Maar als (willens en wetens) die uitleg uitblijft, of vanuit verkeerde conclusies grenzen worden getrokken, blijf ik in verwarring achter. En dat ziet er uit als grenzen niet willen respecteren.

En nog één waarop ik niet erg hoog zat: afhankelijkheid. Wel net boven de grens.
Juist door bovenstaande 'geclaim en ge-eis', wordt altijd maar gedacht dat ik afhankelijk ben van mensen. Dat ik anderen groot maak en mezelf klein.
En ik probeer dan altijd uit te leggen dát ik anderen niet groot maak!!!
Eigenlijk ben ik zelfs onafhankelijk... Ik word gek als mensen zich te veel met me bemoeien.
Op het werk riep ik juist geen hulp in. Probeerde het tot het uiterste zelf op te lossen.
Een soort van autonomie. Als ik het op mijn eigen manier kon doen, volgens mijn eigen regels en patronen, dan voelde ik me daar veilig en groen bij. Een ander gebruikt andere structuren. Dat doorbreekt mijn structuur. Dan ben ik de controle kwijt. Ik moet dingen in mijn eigen tijd, mijn eigen structuur en eigen tempo kunnen doen. Ik raak ook in paniek als anderen dingen op andere manieren doen, dan ik doe. Als dingen op een andere plek terug gezet worden. Als het volgens mijn structuur gaat, is het prima. Daarom kost hulp in de huishouding of bij het opruimen me altijd veel energie. Ik moet de regie behouden hoe dingen moeten gebeuren, anders word ik rood.
Ik was op mijn werk wél bang om te falen. Dat ik fouten maakte als ik het op mijn manier deed.
Om daar duidelijkheid in te krijgen, ging en ga ik bij een ander dan de 'hoe, wat, waar, wanneer, wie' uitvragen. En ging/ga ik me desnoods aanpassen om te voldoen aan hun structuur.
Frappant genoeg (met mijn faalangst), scoor ik ook niet hoog op mislukken.
Ik denk dat dat komt omdat ik best intelligent was/ben. Daardoor was wat ik deed niet altijd fout. En hoefde ik dáár ook geen angst voor te hebben.
Vanuit de angst dat het toch wel fout zou zijn, legde ik mezelf wel hoge eisen op.
Die valkuil scoort dus wel hoog.

Maar meer van... als ik maar mijn best doe om in jouw structuur te passen, ben ik misschien wel goed genoeg. Het extreme aanpassen. Mijn autisme maskeren. Want als dat zichtbaar wordt, is de praktijk vaak dat ik mensen er mee afstoot (en dat is niet alleen angst voor verlating van waaruit ik me ga aanpassen, maar meer omdat de praktijk van het leven me dat geleerd heeft). Dus dat ga je maskeren. Niet rood worden, als ik een opdracht op mijn werk niet begreep, maar op eigen houtje maar aan de slag...(heb op die manier heel wat overuren gemaakt...) Of als ik sociale contexten op social media niet begrijp... waarom de ene wel aandacht krijgt, en de ander niet... Vooral niet laten merken dat ik eigenlijk de controle kwijt ben, omdat de 'hoe, wat, waar, wie, wanneer' onduidelijk zijn, maar zelf urenlang achter internet om die vragen beantwoord te krijgen (want als ik ze uiteindelijk stelde of stel, dan wordt dat weer als afhankelijkheid uitgelegd, dus ga je het maar zelf uitzoeken (wat óók weer verkeerd uitgelegd wordt...maar wat ik ben gaan doen, omdat ik de vragen niet meer durfde stellen (door te vaak mijn neus daarin stoten...))).
Mijn gedrag ziet er ook vaak uit als steun zoeken bij anderen (zie afhankelijkheid). Maar ik denk dat het geen steun/erkenning zoeken is.
Het is de laatjes kunnen sluiten die nog open staan. Pas als het ene laatje dicht is, kan ik de dwang die ik had op dat laatje (het blijven haken) loslaten en heb ik ruimte in mijn hoofd voor het volgende laatje.
Antwoorden zoeken op de 'wie, wat, waar, wanneer, hoe'- vragen. En ja. Daarbij ben ik inderdaad afhankelijk van anderen. Omdat zij juist degenen zijn die die vragen kunnen of zouden moeten beantwoorden. Omdat zij juist degenen zijn die daar heel onduidelijk in zijn. Me met die vragen achter laten. De onduidelijkheid vaak door hen zelf veroorzaakt, maar als de vragen komen niet thuis geven. Want dan heet het afhankelijkheid en erkenning willen.

En die kwetsbaarheid? Ik heb wel veel (autistische) angsten. Maar het is onder de grens.
En ik denk dat het ook meer te maken heeft met het in onzekerheid leven m.b.t. de 'hoe, wie, wat, waar, wanneer'-vragen. Of die wel beantwoord zijn op een bepaald punt (want als dat het geval is, is vaak de angst ook weg). Het heeft inderdaad minder met beschreven valkuil te maken. Als ik weet wat ik kan verwachten, waar, hoe, met wie en wanneer, dan is er vaak geen reden voor angst.
(op deze manier heb ik in januari 2016 een afspraak afgezegd.... omdat ik zo met deze onbeantwoorde vragen rondliep... maar de angst werd gezien als de ander groot maken... afhankelijkheid...)

Ik ben benieuwd wat het lezen over de hoog-scorende valkuilen me verder gaat brengen.
Of ik ze een beetje mag loslaten.
In mijn eigen tempo. In mijn eigen tijd. In mijn eigen structuur.
Op weg naar het licht. 






























zondag 16 september 2018

Begonnen in een nieuw boek

Soms moeten boeken even op de plank blijven liggen. Pas als je er aan toe bent, begin je er aan. Ik zie dat vaak als een soort geleid. Als je er niet aan toe bent, komt het niet binnen. 
Zo lag tot twee jaar geleden het boek Grenzen al 5jaar op de plank. En toen voelde ik: ‘nu is de tijd’. 
En dat het ‘nu de tijd is’, voel ik ook bij het boek waarin ik nu begonnen ben. 



In mijn tempo zal ik er wel een jaar over doen. Maar so what. 
En hoe meer ik er over nadenk, hoe meer het plaatje terugkomt in mijn hoofd dat ik dit boek opengeslagen heb zien liggen op de plek waar ik een politie-ervaring had: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2016/07/politie_29.html?
Blijkbaar ben ik er nu aan toe het zelf te lezen. In mijn eigen tempo en verwerkingstijd. 

donderdag 13 september 2018

Blog deel 2 dier

Voor ik ga slapen, wil ik even reguleren over mijn eerder verschenen blog van vandaag (http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/een-dier.html?

Ik wil nog een keer heel duidelijk maken dat het oudste niet bedoeld is om een waarde-oordeel over jongste te geven. 
Dat is de schrik die je overvalt als hij de vaardigheden vergelijkt met... 
Dat is de schrik die de lezers overvalt. 
Dat is de schrik die mijzelf overviel. 
Wát .... ons Koningskind dat en dat.... 

Weetje. Die waarde heeft hij en zal hij levenslang behouden, zonder er ook maar iets aan bij te kúnnen dragen. 

Die waarde heeft hij en zal hij levenslang behouden ondanks het vele wat hij niet kan. 
Omdat hij mens is en Vaders kind. 

Maar wat oudste doet is geen waarde-oordeel vellen, maar benoemen waar zijn capaciteiten en vermogens en vaardigheden en besef en bewustzijn ophouden. 

Heel primair levend. Geen zorgen voor morgen, maar ontvangen wat nu komt. 
Met de behoeften van nu omgaan: eten, drinken, seksueel. 

En puur rationeel bekijkend leeft een dier ook zo primair. Die heeft ook geen besef van morgen (en dus ook geen zorgen). Die heeft ook geen besef dat hij blaft en de poes van de buren mauwt. 

En het besef dat bij jongste alles niet verder komt dan die primaire toestand, maakt hem niet minder waard. 
En het is goed dat óók onder ogen te zien. Dat te voelen en te benoemen. Die ruimte geven we oudste ook. 

En het is goed om het zelf te voelen. Want die waarheid is hard. Maar het is wel deze harde realiteit waarmee we te dealen hebben. En jongste zelf beseft dat niet. Wij wel. En dat wegmasseren met allemaal goedbedoelde woorden over wie hij is, helpt niet. 
Het wordt zo vaak als troost gebruikt. 
Ja, maar jullie kind is een parel hoor! 

En ook dat is hij. 
Dat zegt iets over zijn waarde. 
Hij is waardevol, ondanks zijn primaire leven. 

Dus ik zal oudste ook niet gaan corrigeren, om wat hij zegt. 
Want hij benoemt de feiten van het primaire leventje van zijn broer. En die zijn vergelijkbaar met... 
Maar nogmaals: hij geeft geen waardeoordeel. 
Dus pas ook op dat je nu niet oordeelt over oudste, of hij moreel onjuiste dingen zegt. Ik vel geen moreel oordeel over hem. En dat is snel gedaan vanuit je eigen (religieuze - omdat je dan snel denkt aan wat iemand waard is voor Hem) denkkaders.
Oudste observeert en communiceert. 
En daar is alle ruimte voor. 
Zijn leven is ook niet gemakkelijk. 
Van geen van ons. 
En dat onder ogen zien doet pijn. 
Maar soms moet dat even niet opgeleukt worden met waarde-oordelen. Hoe juist ook die zijn. 
Want ondanks alle pijn, mogen we in liefde Vaders zonen en dochter zijn. 





Een dier?



Deze blog gaat over de giga-strijd tussen ratio en gevoel als het het leven van jongste betreft.
Ik sus mijn ziel vaak met de prachtige 'religieuze' woorden dat jongste een parel is, en precies goed zoals hij is. Hij heeft hem geschapen en gewild.
Daar begint al de eerste moeite.
Heeft Hij hem zó gewild?
Is jongste op déze manier in ons leven gekomen, omdat het Zijn plan was?
Of was hij anders bedoeld, maar is er het verkeerde besturingssysteem in gezet door de Tegenstander? Een besturingssysteem dat door genen al in aanleg aanwezig was, of versterkt door hormonen die moesten zorgen dat ik zwanger werd, versterkt door stoffen in de BMR-prik, versterkt door mijn ziek zijn in de zwangerschap (en de stress die dit  prille leventje al meekreeg door mijn ziek-zijn en medicatie die ik daarvoor kreeg).
Maar zijn deze factoren ook niet iets wat door de gebrokenheid (= NIET van God) in de schepping gekomen is?
Dat is wat ik geloof, omdat het anders niet rijmt met het beeld dat ik zo van God koester: een GOEDE en LIEFDEVOLLE Vader.
Het is, zo als het is... Jongste is zoals hij is... Door wat voor (niet van God afkomstige) oorzaken dan ook. En in dat alles wil Hij een GOED en LIEFDEVOLLE Vader zijn. Op de eerste plaats voor jongste zelf, als zal hij dit nooit beseffen.

Maar dat is het verstand.
Oudste... een beetje wars van alles wat met religie te maken heeft en deze geloofstaal niet als vanzelf over zijn lippen laat komen, houdt ons een andere spiegel voor.
Een spiegel die me doet steigeren en een doet walgen en verdriet bezorgd.
Hij vergelijkt jongste met een dier (veelal een hond).
Hij zegt: baby's tot anderhalf jaar, zijn te vergelijken met een dier qua vaardigheden / niveau.
Pas daarna worden het mensjes.
Maar die sprong heeft jongste nooit gemaakt.
Die is op dat niveau van anderhalf jaar blijven steken.
En vanaf een afstandje bekeken heeft hij gelijk...
Communiceer ik met oppashond Max niet bijna hetzelfde als met jongste?
Geen spraak.
Jongste moet ook 'uitgelaten' worden, om zijn energie kwijt te kunnen.
Geen besef van geen spraak hebben.
Hij denkt niet 'ik had nu dit verhaal over school willen vertellen'. Hij probeert het niet eens, omdat hij het besef niet eens heeft dát hij een verhaal zou kunnen vertellen.
Een beetje op dezelfde manier geconditioneerd.
Belonen bij goed gedrag.
Negeren of begrenzen bij ongewenst gedrag.
Met zijn handen eten.
Primair op behoeften gericht (eten, drinken, seksueel).
En zo kan ik nog wel meer dingen noemen! 




Oudste (en als Eddie erbij is ook) zeggen dan als jongste thuis is: 'oh, is die hond er ook weer?'.

Ik heb er hartverscheurend om gehuild.
Mijn kind IS geen hond!
Mijn kind is veel méér dan dat!
En qua waarde is dat zeker zo.
Dan komen al die aangeleerde woorden weer, die ik zo koester.
Die me moeten troosten als ik besef dat ze in de kern gelijk hebben...
Dat het eigenlijk zo hard is....
Dan heb ik het niet over waarde, maar over feiten en vaardigheden.
En die overstijgen nauwelijks het niveau van een dier.
Op het niveau van zindelijkheid is een hond zelfs verder...
Die wacht tot hij buiten is, of kan het op zijn minst aangeven door te gaan blaffen.

Misschien moet ik met deze hartverscheurende realiteit maar op schoot bij die LIEFDEVOLLE Vader kruipen. Om zachtjes Zijn woorden te horen die Hij spreekt over jongste... en mij.
Hij weet ervan.... en huilt mee.
Zalig de armen van geest. 




maandag 10 september 2018

Eindeloos geliefd!!





Al vóór het weekend kwam het binnen. Mijn man de eerste eer gegund om vanaf papier te lezen. Maar nu kan ik het ook openbaar maken. Mijn tweede boek is een feit! 
Maar als je hieronder een berichtje achterlaat, dat je het via mij wilt kopen, dan kost het je slechts 15 euro en stuur ik het met een persoonlijk woordje naar je op. 
Degenen die dat een tijdje terug al aangegeven hebben te willen, krijgen deze week van mij bericht om gegevens uit te wisselen.

zondag 9 september 2018

Een droom en de uitleg

Ik had vannacht een nare droom.
Hoewel de droom bij nader inzien minder naar was, dan ik deed vermoeden toen ik wakker werd.

Ik droomde dat ik plotsklaps allerlei nare onderzoeken kreeg, waarvan de uitkomst zwart op wit vaststond. Namelijk dat ik in januari aanstaande zou komen te overlijden. Op de leeftijd van 51 jaar en 3 maanden (slechts 9 jaar ouder dan mijn vader werd).
Ik was onbehandelbaar ernstig ziek.
Een schok!
Een nachtmerrie!
Ik besefte dat ik nog maar kort de tijd had om van mijn geliefde afscheid te nemen.
Maar op de één of andere manier had ik er vertrouwen in dat dat goed kwam.
Dat we in 'vrede' uit elkaar kunnen gaan (voor zover je dood als vrede zien kunt...).
Wat me wel onmiddellijk dwars zat, was het feit dat ik dan zou sterven, zonder dat een aangerichte schade bij een broeder goed uitgepraat zou zijn. Zelfs al is er geen sprake van schuld. Dan nog staat dat tussen mij en de ander in. De noodzaak om dat uit te praten werd me in mijn droom ernstig op mijn hart gedrukt. Ik ging bij mijn man op de knieën en snikte het uit: 'hóe dan?!'.
Want de weg lijkt zo onmogelijk en gesloten. Maar het verdriet dat ik zó moest sterven te groot.
Mijn hoofd werd ingesmeerd met een soort van vreemd goedje dat op olie leek. In de hoop dat daarmee mijn leven gerekt kon worden en er nog voldoende tijd zou zijn om met mensen in het reine te komen. Doe het. Doe het nú. Dat werd luid en duidelijk tegen me gezegd.

Ik schrok me een hoedje toen ik ontwaakte...
Ik moest even beseffen dat ik geen terminale patiënt was, maar relatief gezond (op wat bijholte-problemen na) in mijn bed lag.
Ik ga er ook niet vanuit dat ik januari 2019 sterf.
Ik hóóp dat de droom in dat opzicht bedrog is.
Het jaagt me ook geen angst aan.
Ik weet waar ik heen ga, mocht het ooit mijn tijd zijn.
Maar ik verstond het wel gelijk als een profetische droom.

Het waren de woorden tegen mij dat ik dingen nog in orde moest maken, zolang dat nog kon.

En dan gaan we naar de kerk.
Dit is het onderwerp van de dienst:



Dominee Marco Luijk behandeld dit onderwerp aan de hand van Genesis 33.
Het verhaal waar Jakob - die de zegen van zijn broeder Esau had gestolen - na 21 jaar weer naar Esau toe gaat.

Hier kun je de preek van ongeveer 20 minuten zien. Voor de liefhebbers (wel van harte aanbevolen!):



Jakob gaat naar Esau toe. 
Maar niet zomaar. 
Hij heeft eerst geworsteld bij de Jabbok. Hij keek in de spiegel van wat hij gedaan had. Worstelde met zichzelf en de gevolgen van de schade. Máár, nadat zijn heup na een nacht worstelen ontwricht werd, zij Jakob: 'ik laat U niet gaan, tenzij U mij zegent'. En gezegend ging hij op weg naar Esau. 
Hij had een plan. Hij schonk eerst geschenk op geschenk vooruit. Stel dat Esau nog heel boos is. Dat zal hem vast milder stemmen (is in wezen dus niet vrij geven... er wordt iets voor terug verwacht...). 
Vervolgens gaat hij zelf voorop. Die verantwoordelijkheid neemt hij. 
Achter hem de volgorde van mensen die mogelijkerwijs opgeofferd moeten worden. 
Eerst de bijvrouwen en de kinderen. Dan Lea en de kinderen en als laatste Rachel en de kinderen. 
Maar Esau kwam al aangerend. Om hem te omhelzen. En ze weenden beiden. 
Jakob zei tegen Esau: ik zie God in jouw aangezicht. Dat komt door zijn hartsverandering bij de Jabbok. Hij kan zijn broer nu echt zién. 
Hij smeekt of Esau het alsjeblieft aanneemt. En omdat hij zo blijft aandringen doet Esau dat. Maar nodig was het niet meer.

Bij het horen van deze preek, komt mijn droom naar boven. 
Wat verlang ik er ook naar om mensen die ik beschadigd heb ook van aangezicht tot aangezicht te zien. Met andere ogen. Met een ander hart. Elkaar omhelzen. En wenen. 
Op ongeveer minuut 12, zegt de dominee: 'je beschadigt anderen, maar je wilt het niet', 'je doet anderen pijn, maar je wilt het niet', 'je beperkt anderen, maar je wilt het niet'. 

Al is er in mijn geval geen sprake van schuld, maar van autisme: ook ik wil het niet en ben wel verantwoordelijk. Daarom doe ik ook mijn best voor ander gedrag. Omdat het me beROUWd. Ik rouw om wat ik gedaan heb, al ben ik me nauwelijks bewust wat. 
Ik heb online verkeerde keuzes gemaakt. 
Maar rouw en heb berouw van de keuzes voortkomend uit mijn autistische hart. 
Mijn gedrag verandert. 
Wat zou ik graag die ander tegemoet gaan - nu het nog kan (de waarschuwing in mijn droom!). 
Wat verlang ik ook intens naar het van aangezicht tot aangezicht zien van mensen die ik beschadigd heb. 
Dat het kán, daarin ben ik vandaag bemoedigd. 
Dus hoop heb ik zeker. 

Hoop dat de ander ooit bereid is het aan te nemen. 

En wat ik nu ga schrijven is kwetsbaar. 
Ik heb mensen op social media ontvolgd. 
Ik wil niet telkens teleurgesteld worden bij het zien van dingen. Ik wil mezelf niet onnodig pijn doen daarin. 
Maar heel af en toe, loop ik toch even zo'n tijdlijn door. 
Niet omdat ik nieuwsgierig ben, maar omdat de ander het waard is om gezien te worden. 
Zo zag ik deze post: 
Met grote interesse heb ik de wijze reacties gelezen. 
Met name deze reactie (een stukje er uit): 
'In een cultuur van genade & waarheid (die twee moeten altijd samengaan) is immoraliteit reden voor nog diepere waarheid en kostbaarder genade. Dat betekent dat de immorele zondaar diepgaand geconfronteerd wordt met de gevolgen van zijn zonden en tegelijk wordt hij geconfronteerd met de prijs van kostbare genade (geen veroordeling terwijl dat wel terecht zou zijn). '

Jakob heeft dit proces meegemaakt. Tijdens de worsteling bij de Jabbok zal hij diepgaand geconfronteerd zijn bij wat hij beschadigd heeft. Maar hij krijg geen veroordeling! Hij wordt gezegend. Al zal hij zijn hele leven aan de gevolgen herinnerd worden door de ontwrichte heup. Wat hij gedaan heeft, verandert niet. Dat kun je niet uitwissen. Wat verandert is, is het hart. Waardoor ze elkaar kunnen zién. Echt zien.

Wát een evangelie. Geen goedkope vergeving (zoals de dominee het in de preek noemde), maar vergeving na hartsverandering. Erover praten. Elkaars gevoelens respecteren. Recht doen aan elkaars gevoelens.

En wat mooi hoe dit thema zo langs verschillende wegen tot mij komt.
Ik zie de puzzelstukjes dan echt in elkaar vallen en geniet daarvan.

Het blijft mijn verlangen de mensen die ik beschadigd heb ook te zién. Al ben ik niet schuldig, ik ben wel verantwoordelijk. Ik bid er voor dat een ander het kan en wil aannemen. Ooit. Zolang de dagen ons nog gegeven zijn. Want elke dag is genadetijd. Dat is wat mijn droom me vertelde. Gebruik die tijd goed. Om elkaar te ontmoeten. Het aangezicht van God in de ander te zien. 




vrijdag 7 september 2018

Uitersten

Vandaag weer uitersten. Uiterst groen bezig met mijn verantwoordelijkheid als moeder. Een verdrietige keuze die we moeten maken m.b.t. wonen. 
En... ook knetterrood opgesloten in mijn innerwereld. Geld kwijt aan een inmiddels failliet bedrijf. Geld dat we niet kunnen missen!!! 

Mijn knetterrode gedrag is kinderlijk. Oudste wordt dan mijn vader, want die neemt (ongevraagd!!!) de rol van kalmeren op zich. 
Een verdrietig patroon. 

Maar is mijn EQ dan echt het niveau van een kind? 
Ik kan zo weer switchen naar een meer volwassen EQ. 

Wanneer het bij autisme gaat over een 'spectrumstoornis', dan moet dat spectrum  niet voorgesteld worden als een rechte lijn van 'weinig autistisch' naar 'erg autistisch' waarbij de autistische persoon zich ergens, onveranderlijk op die lijn bevindt.

Het spectrum waarover gesproken wordt is veel dynamischer dan dat! Het gaat over een waaier van functioneringsgebieden. Waarbij de autistische persoon zich voor elk gebied ergens op de lijn bevindt tussen het midden en de buitencirkel. Maar waarbij die plek zeker geen statisch gegeven is!! Die kan per dag varieren en afhankelijk van omstandigheden en gebeurtenissen, ook zelfs door de dag heen veranderen. Zoals vandaag. Ik kan knetterrood zijn en daarbij een kinderlijk EQ. Maar op precies hetzelfde moment zit ik heel volwassen met iemand te chatten. 
Zelfs in die rollen kan ik feilloos multitasken. 

Iemand kan de ene dag goede taalvaardigheden hebben en de volgende heel veel moeite om zich te verwoorden. De gevoeligheid kan de ene dag heel groot zijn, terwijl het de volgende dag veel beter gaat. 
Daarom is het ook onzinnig om te spreken over 'HET functioneringsniveau' van iemand met autisme: dat is namelijk geen vaststaand niveau, maar die kan met de tijd ernstig fluctueren!



Wilde ik even kwijt. 
Omdat ik vaak beoordeeld word door mensen op mijn fuctioneringsnivesu dat ik in rood laat zien. 
‘Nee, ze kan het toch niet begrijpen, dus besluit ik niet met haar erover te praten’ . Zo onterecht en misplaatst... 😥.