woensdag 29 maart 2017

Woorden hebben kracht

De hele Bijbel laat ons zien: onze woorden bepalen onze (be)stemming. In Spreuken 18:21 lezen we:
Dood en leven zijn in de macht der tong, wie aan haar toegeeft zal haar vrucht eten. Als we verkeerd belijden, zal onze tong de dood voortbrengen in ons leven, maar als we de juiste belijdenis uitspreken, zal ze leven voortbrengen. Wat we ook uitspreken met onze tong, we zullen altijd haar vrucht eten. 

Ex FB-vriend.

Ik zag hem gisteren weer voorbij komen bij een dierbare FB-vriendin van me. Een ex FB-vriend. Sinds een half jaar ongeveer. De breuk doet me nog steeds pijn, omdat het door zoveel onbegrip komt. Onbegrip over hoe het bij autisme werkt. Een breuk die symbool staat voor het onbegrip waar ik een groot deel van mijn leven tegen aan loop. Dan zul je zeggen... dan zijn zulke mensen je vriendschap ook niet waard. Daar kan ik het niet mee eens zijn. Elk mens is van waarde, ook degenen die me niet begrijpen. Wat ik wel geleerd heb van het boek Grenzen is dat het voor de gezondheid van je eigen ziel belangrijk is om het kwade buiten te houden en het goede binnen. Voor mij zijn mensen die mij stelselmatig niet begrijpen 'het kwade', hoeveel ik ook van die mensen houd. Dus voor mijn ziel geeft het rust dat 'dat kwade' buiten mijn poort blijft. Dat staat los van houden van zo'n persoon. 

Mijn woorden (in rood/nood/intense paniek).

Wat was het kwade dan wat binnendrong via deze ex-vriend? 
Nou, om te beginnen was wat hij zei uiteraard niet kwaad bedoeld. Het was juist zijn bedoeling om er mee op te bouwen. 
In het verleden (en dan praat ik nog maar over twee jaar geleden - toen zat ik midden in mijn therapie-met-hond (vorig jaar ook nog)) koon ik mijn flippen op FB in het extreme kenbaar maken. Het was in de periode dat ik rood werd, maar nog geen kennis daarvan had en nog geen tools had ontwikkelt om op eigen kracht groen te worden. Ik ging met brandwonden tegen een brandende kachel staan door mijn rood zo zichtbaar te delen. Zonder filters knalde ik vanalles op FB. (Heel af en toe nog wel, maar het komt minder voor met al mijn oranje/rood-plannen en ik ben me bewuster van het kachel-effect als ik het doe). En daar sta je dan met je brandwonden. Zo kwetsbaar en naakt, dat men zo door je grens kan dringen door niet het goede tegen je te zeggen. Gevoelig als ik dan ben voor prikkels - in het rood - overprikkelt het me nóg meer. Er ontstaan discussies die bol staan van wederzijds onbegrip. Als ik zo'n ongefilterde post plaatste, kwam deze ex-vriend steevast met de reactie van bovenstaande bijbeltekst. Dat ik me bewust moet zijn dat woorden kracht hebben en dat ik door zo 'negatief' te zijn het leed over me afriep. Positief denken en vooral praten! Als een tovertrucje (zo kwam (en komt) dat op me over. Ik moest maar boeken van Joyce Meijer lezen. Strijd in je denken bijvoorbeeld. Ik ben er in begonnen, maar voor ik op de helft was heb ik het boek moedeloos weggesmeten. Dat bolwerk van negatief denken, bestrijden met een sausje van positieve woorden. Ik kon er niéts mee. Achteraf logisch, want dat heen en weer flippen van rood naar groen en terug, hebben niets met negatieve bolwerken te maken, maar met mijn andere manier van met dingen omgaan van álles wat ik waarneem (zie, hoor, ruik, voel, proef). Ik zie het zelfde als een ander, maar de informatie wordt anders verwerkt in mijn hersenen. 
Ik noem nu deze ex-vriend, maar er zijn meer mensen die vanuit onbegrip (goedbedoeld!) dingen zeggen! 
Toen ik zelf de inzichten kreeg ben ik dat - vooral middels deze blog - gaan uitleggen. Dus op een gegeven moment hád de ex-vriend het beter kunnen begrijpen. Maar hij bleef hangen in zijn uitingen. Zonder zich te verdiepen in wat ik schreef. Ik kon niet met de waarheid omgaan, werd de conclusie. Maar wat is waarheid? De waarheid is dat het goed bedoeld was, maar niet voor mij op deze manier. Alsof je iemand een deken blijft aanbieden (omdat zijn waarheid is dat het koud is), terwijl ik mijn omgeving door de andere informatieverwerking ervaar als bloedheet. Dan kan het wel waarheid zijn dat het koud is en ik (in andermans ogen) een deken nodig heb, maar het zal me alleen maar verder verhitten. 

Voorbeeld van zo'n post. 

Een voorbeeld van zo'n post die bij me is blijven hangen. Het was nog vóór mijn therapieën, dus begreep mezelf ook nog minder goed. 
Jongste zou een weekje op vakantie gaan bij een organisatie die geschikt leek voor hem. Wij hadden ons voorbereid en ingesteld op een week herstellen van een zwaar leven. De eerste nacht ging het al mis. We moesten jongste halen. Hoe moest dat nu? We moesten de vouwwagen nog opzetten, wat écht niet gaat met jongste. En dan ineens het moeten schakelen dat jongste tóch bij ons zou zijn op vakantie. We waren zó uitgeblust. 
Diepe paniek! Diep rood! Diepe nood! Want dat gebeurd er altijd als ik dingen niet meer overzie. Grip weg. Controle weg. Hoe deze kluwe ontrafelen? Rood! (Het overzicht kwijt raken is vaak een trigger voor rood worden, dus daarom probeer ik dat vaak te voorkómen door dingen extreem te willen controleren). 
Deze kwestie plaatste ik ongefilterd op FB. 
Er kwamen meelevende reacties (wat iets anders is dan hulp). 
Uiteindelijk halverwege de tij reacties stond het er: 'woorden hebben kracht!'. 
Snap nog steeds die conclusie niet. 
Het zou - met de kennis van nu - beter zijn me stap voor stap te helpen weer wat overzicht te krijgen. 'Wat is er nu aan de hand? Wat kun je zelf doen? Wat kunnen anderen daarin betekenen?'
Gaandeweg die vakantie werd ik ook groener. Er baden mensen voor rust bij jongste. En die was er. Ondanks dat de week anders was dan waar we ons op voorbereid hadden, was het géén slechte week. Het overzicht vloeide langzaam terug. Een lieve vriendin uit Kampen heeft een dagje op jongste gepast (en wij hebben een gezellig dagje Kampen gehad). 
De rust kwam niet terug door andere woorden die ik sprak, maar door letterlijk rust.

Andermans woorden! 

Dat woorden (al zijn ze goed bedoeld!) die gesproken worden kracht hebben klópt wel. Zeker als het vanuit onbegrip gezegd is. 

 
Dit is een plaatje dat ik vanochtend tegenkwam op een autisme-site (waaruit deze blog als vanzelf ontstaan is... zo associatief werkt mijn koppie...). 
'Je bent lui', werd vroeger ook wel tegen me gezegd. Want in het rood verlam ik. Of mijn schoonzus die zich hardop afvroeg of ik polio had, als ik verlam en mijn man veel doet (en mijn man durfde uit schaamte de waarheid niet te vertellen (ondertussen wel)). Ja, aan de buitenkant lijk ik dan een lui persoon. 
Heel veel uitspraken uit dit plaatje herken ik. Door verschillende mensen tegen me gezegd. En die woorden echoën nog dagelijks door mijn hoofd. Zóveel kracht hebben woorden. Want ze zijn makkelijk gezegd, zeker als je niet de moeite neemt om je (bijvoorbeeld middels mijn blogs) te verdiepen in hoe warm ik het heb, terwijl jij de wereld als koud blijft ervaren en me die deken blijft brengen. 
Het bepaald niet mijn waarde. Ik ben een geliefd kind van Papa. Maar verdriet doet het wel.

En weetje. Ik blijf van je houden. Ik zie je als ex-FB-vriend voorbij komen (met positieve woorden!!!) bij een FB-vriendin. Ik word overvallen door verdriet over alle breuken die op deze manier gedurende mijn leven ontstaan zijn. En ik blijf van je houden. Positiever kan ik het niet maken. 

En ook positief: er zijn steeds meer mensen die me wél begrijpen of daar ook écht hun best voor doen.

zondag 26 maart 2017

Blindelings vertrouwen

Vanmorgen gingen we weer naar de kerk, mijn man en jongste op de tandem. Ik heb een stukje gefilmd. Maar juist als ik wilde filmen deed hij niet wat hij de rest van de route deed: Handen los, lekker fladderen met zijn armen, ogen dicht.

Ik kreeg deze regels uit een lied in mijn hoofd:
“Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,
Loop ik met gesloten ogen, naar het onbekende land..”

Dat is wat jongste letterlijk doet bij zijn vader achterop de tandem. Hij geeft zich volledig over in het vertrouwen dat zijn vader de weg wel weet. Waarheen zijn vader hem ook brengt, hij vertrouwt er op dat het goed komt.
Ik durf niet achter op die tandem, want juist dat overgeven, dat je letterlijk niet de macht over stuur en rem hebt, is doodeng. Maar jongste denkt daar niet eens over na. Ondanks het feit dat hij ook zelf kan fietsen weet hij binnen een seconde dat het stuur achter op een tandem alleen voor wat houvast is. Dat het verder geen functie heeft. Hij denkt niet aan wat er kan gebeuren. Hij zit en geeft zich over. Punt. Genieten. Handjes los. Ogen dicht.
Tegelijkertijd geeft dat blindelingse vertrouwen hem de veiligheid om goed voor zich zelf te zorgen. We fietsen op de terugweg langs de speeltuin en vragen of hij wil spelen. Met allerlei eigen geluiden maakt hij duidelijk dat hij naar huis wil. Ook pakt hij geen eten aan waarvan hij denkt dat hij het niet lust. Zijn nee is nee en zijn ja is ja. Op zijn eigen manier zorgt hij goed voor de grenzen van zijn eigen tuintje. Ondanks zijn diepe beperktheid vind ik dat bewonderingswaardig. Ik zie dat met trots aan, want als je zo beperkt bent als hij heb je verdrietig weinig autonomie over je eigen leven en lichaam. In je naakte lijf bij allerlei begeleiders om verschoond te worden (wat normaal op je 14e allang niet meer zou gebeuren), begrenzing in je leefruimte, etc. Allemaal noodzakelijk. Dus zijn beperkte tuin mag hij volwassen bewaken. Op zijn eigen niveau. Met zijn eigen geluiden. Bij een peuter zou je zeggen: ‘nou nou, die heeft ern willetje’. Bij hem glim ik van trots als hij zijn wil toont. Als hij op zijn eigen manier het goede binnenhoudt en het kwade buiten. Keuzes die hij van mij – binnen veilige grenzen – mag maken.
In de diepe overgave dat Vader de weg wel weet.
Zowel in dat beeld van die overgave als in het grenzen bewaken, zag ik vanochtend in jongste een beeldend voorbeeld. Papa die liet zien: ‘zo werkt het, vertrouw je Me? Zelfs al leid Ik je door de wildernis, dan nog is het goed. Zelfs al fiets Ik helemaal om, dan nog mag je Me vertrouwen. Blindelings. Een dusdanige overgave dat je alles kunt loslaten en fladderend kunt genieten’.

Wat doe ik met dat voorbeeld? Wat doe jij ermee? Want middels deze blog, stel ik deze vraag ook aan jullie.
Durf je bij Papa achterop de tandem? Stap je op en... laat je los?

vrijdag 24 maart 2017

Aandacht voor beide kanten

Omdat er helaas heel veel gevallen van kindermishandeling gemist worden (wat verschrikkelijk is), is er pakweg 10 jaar geleden een cultuur ontstaan van melden, melden, melden. Spotjes op radio en tv. Als je iets hoort of ziet wat verdacht is (geschreeuw bij de buren): melden! Verdachte situatie op de 1e hulp? Melden! Etc. Etc. Onderzoek heeft uitgewezen dat 90% van die meldingen onterecht is. Ik denk als er echt sprake is van kindermishandeling het signaal vanuit het kind zelf komt en het de opa's, oma's, leerkrachten moeten zijn om die signalen op te pikken. En voordat je meldt, eerst eens gaan praten met het gezin. Een schreeuwend kind bij de buren hoeft niet persé kindermishandeling te zijn. Een schreeuwende vader of moeder evenmin.
Ik snap dat er zeer complexe, afschuwelijke situaties zijn. Maar al eens nagedacht over die 90% onterechte meldingen? De gezinnen en omgevingen die daar achter zitten? 
Deze week was er weer aandacht voor in de krant: 

 

Ik denk dat veelal onderschat wordt wat de emotionele impact van een onterechte melding is... 
Ik ken er een aantal verhalen van. 
Verder weg. 

Ik wil er 3 uitlichten uit mijn eigen praktijk: 

2008. 
Iemand die mij zeer na staat heeft alleen een 2ling van 7 jaar oud. 
Ze zorgt voor hen als goud. 
Ze woont in een oud ziekenhuiscomplex. 
Daarin heeft ze 2 zelfstandige kamereenheden (één voor haar zelf, waarin ze ook een keuken gebouwd heeft en één voor de kinderen) en deelt de badkamer met de rest van de gang. 
Op de gang wonen allemaal vrouwen en je proeft de jaloezie op het hebben van kinderen. 
Ze heeft overduidelijk ern vorm van autisme (maar wil dat niet laten diagnosticeren). 
Ze wil graag dingen behouden en heeft daardoor érg veel spullen. 
Overal tassen met dit. Tassen met dat. 
Die vrouwen op de gang zagen dat. 
En ze zijn gaan melden... 
Melding was dat het kindermishandeling was dat kinderen in die puinhoop moesten leven. 
Voor er een onderzoek werd ingesteld hebben ze onverwachts een ontruimingsploeg op R afgestuurd. Politie aan de deur. Verplichte ontruiming. Alles wat van emotionele waarde was is weggeknikkerd. Fotoalbums van haarzelf en de kinderen. R had geen regie meer over haar eigen spullen. 
Met die schone lei zou ze beter voor de kinderen kunnen zorgen was het idee. 
Uiteindelijk bleek na onderzoek - op de school, de huisarts, etc. - dat er totaaal geen sprake van lijden bij de kinderen was. Eerder nadien. Ze kregen er een getraumatiseerde moeder voor terug. Onverwachte inval. Alles wat je dierbaar was en je opgebouwd hebt is weg. De vernedering of je een beest bent. Angst dat ze in de gaten wordt gehouden. Constant alert daardoor. Jarenlang heeft ze elke nacht huilend naar familie gebeld. Het is nu wat afgezwakt. Maar er bleek oprecht geen sprake van mishandeling. 
Ja, ze leefden in een gebroken situatie. Maar dat is iets anders dan mishandeling. Als ze niet zou meewerken met de ontruiming zouden ze de kinderen uit huis plaatsen. Ik denk dat zo'n onverwachte scheiding van de liefde van hun moeder schadelijker was geweest. Want ook zij hebben hier een trauma aan over gehouden. En sindsdien zit bij R ook de angst er in dat je kinderen je zomaar ontnomen kunnen worden... 

Februari 2010. 
Mijn man sport vaak op de zaterdagochtend. 
Met zijn traingspak nog aan is hij ' middags mét Vincent boodschappen gaan doen. 
En zoals gebruikelijk werd Vincent ook een paar keer gillend rood. 
Pas later konden we dit herleiden. 
Een paar weken later viel er namelijk een anonieme melding kindermishandeling bij ons op de deurmat. Er is anoniem melding gedaan, maar je weet verder niets over de aard van de melding. Je wereld staat stil... zijn het de buren? Hebben ze teveel gegil gehoord? 
Iemand op straat? Geen idee.... !! 
Er word wel een onderzoek ingesteld. De scholen van beide jongens worden gebeld. 'Hoe verzorgd is in uw ogen het kind? De kleding? Blauwe plekken gezien? Wat is uw beeld van de ouders'? Evenzo wordt de huisarts gebeld. Met dezelfde vragen. Hoe heeft oudste zich gevoeld dat zijn school met deze vragen gebeld werd...? Na gedegen onderzoek kwamen ze op gesprek. Diep verslagen gingen we dit gesprek in... met zoveel vragen en zoveel pijn dat je dit overkomt. Om ons te steunen is de pastoraal werkster van onze kerk er bij (Will Hagens). 
Dan pas krijg je te horen wat de melding was. 
Het was dus ern vrouw in de supermarkt. 
Vincent gilde. 
De melding: 'onverzorgd uitziende man (sportkleding!) kan onverzorgd uitziend kind (hij bijt op zijn mouwen, kwijlt) niet aan'. 
Nou moe... ze was wel erg zeker van haar zaak...  
ik vroeg hoe ze dan bij ons uitkwamen. Ze had het kenteken van onze auto genoteerd! Dan moet je wel heel zeker van je zaak zijn. Ze heeft mijn man dan geruime tijd moeten volgen! 
En ook bij ons had dit als effect dat je overal om je heen kijkt of je niet gevolgd wordt... 
want ook bij ons was de conclusie dat er niets aan de hand was. Het kind 2 liefdevolle ouders had. En hulp was al in het gezin (opvang voor jongste). 

December 2012
In een driftbui smijt ik een tijdschrift weg... en daarbij schiet mijn schouder uit de kom. 
Oef... 15 jaar daarvoor gebeurde dat ook met een fietsongeluk. Echt een flinke klap.
Kennelijk kan het een tweede keer gebeuren met minder externe kracht. 
In mijn rood (wist toen nog niet hoe dat werkte) een totaal verkeerde slingerbeweging gemaakt, waarbij ik gelijk voelde dat het foute boel was. 

Op de 1e hulp vroegen ze wat er gebeurd was, dus naar eer en geweten verteld dat het in een driftbui gebeurde. Met de kennis van nu zou ik het rood noemen. Maar kennelijk zijn bij het woord driftbui alle alarmbellen gaan rinkelen. Vonkje op de checklist voor kindermishandeling! Want een driftige moeder zal vast haar kinderen aanvallen! Ik zat in een fase van mijn leven dat ik eerder mezelf wat aandeed dan een ander! 
Weer de bekende onderzoeken. Ondertussen was oudste oud genoeg om ook zelf geïnterviewd te worden. Hij had zelf al bedacht dat ze zouden vragen of hij niet verwaarloosd werd als alle aandacht naar zijn broer gaat. En die vraag kwam. Hij heeft in alle eerlijkheid kunnen antwoorden dat dat niet zo was. 
En natuurlijk leeft hij ook in een uitermate gebroken gezinssituatie met een gehandicapte broer en een moeder die rood kan worden. Maar tegelijkertijd is er altijd ruimte voor zijn verhaal en hebben we altijd gevochten voor uitbreiding van opvang voor jongste... om ook hem de aandacht te geven die hem toekomt. Wat in ons vermogen ligt doen we. 
Na afronding van dat onderzoek weer dat gesprek. Er was nu iemand van MEE bij om te kunnen uitleggen welke hulp er in ons gezin al loopt. Conclusie. Geen mishandeling. Valse melding. Maar weer die emotionele schade... 
Ik heb mijn kinderen wel een groot cadeau gegeven met mijn eigen (honden)therapiën. Dingen geleerd die nog steeds hun vruchten afwerpen. Het rood-oranje-groen-systeem. Het zelfinzicht. Rood worden betekent niet dat ik mishandel. Ik leer beter met mezelf omgaan. Wij leren beter met elkaar omgaan. 
En mocht mijn schouder in rood er ooit weer uitfloepen... dan gebruik ik op de eerste hulp niet meer het woord drift... want dat was de alarmbel bij hen. 

We hebben als gezin bij beide meldingen echt geleden. 
We beseffen dat we - met de zichtbare verschijnselen van autisme (zowel bij jongste als bij mij) - een kwetsbaar gezin zijn en blijven. 
Maar in het zwakke zijn we sterk. En als we dat zelf niet zijn, zorgt Hij voor ons. 

Die winkel-melding gaf ook aan hoe snel en gemakkelijk er geoordeeld wordt... 
Dat deden ze vroeger bij mijn moeder ook al. Als ze met haar probleemkinderen naar de dokter ging (toen nog lang niet gediagnosticeerd!), lag het steevast aan de opvoeding. 

In dit artikel staan ook - deels herkenbare - voorbeelden van hoe makkelijk de omgeving oordeelt bij het horen van gekrijs van je kind: 
https://ingridbilardie.wordpress.com/2017/03/21/straffen-corrigeren-bijsturen-en-autisme/.

dinsdag 21 maart 2017

In verwarring

Zoals een aantal van mijn lezers zullen weten hoop ik vrijdag 13 oktober 2017 50 jaar te worden. Op mijn geboortedag. Op vrijdag de dertiende geboren! Dankbaar voor hoe mijn leven nu is, besloot ik vrij snel dat ik het mooi zou vinden om mijn verjaardag dan ook precies op die mooie dag te vieren! 
Een groot aantal vrienden en bekenden zijn er al van op de hoogte! Hebben zelfs dié datum vrij gehouden. Om zo weinig mogelijk zorg te hebben, een locatie afgesproken om het te vieren bij mensen van onze kerkelijke gemeente die dit restaurant runnen: http://www.thuisinharen.nl

 I

 O
Omdat 50 worden niet niks is en ik niet wil vieren zonder dankbaarheid, leek het me ook mooi om een inhoudelijk gedeelte te hebben bij de avond. Laagdrempelig. Eerst een spreker gevraagd. Die zag het helaas niet als zijn roeping het te doen. Toen welde er een veel mooier idee op!: een workshop creatief dagboekschrijven. Een goede bekende - ik heb vaker een workshop onder haar leiding gedaan - heb ik hiervoor gevraagd. Het doorbreekt het nutteloos kletsen met elkaar en zet gasten op een positieve, laagdrempelige manier in beweging, denken en gesprek. Dus haar gevraagd. Net op dat moment opende ze een creatieve winkel. Dus ze hield een slag om de arm. Want op vrijdag werkt ze in die winkel. Haalt ze het allemaal? Ze zou het op een later moment laten weten. Gisteren was dat moment. Of ik mijn verjaardag kon verzetten naar een zaterdag. Want dan zou ze kunnen! 
Oef... 
allemaal radertjes gaan lopen...
- het klopt dan niet meer dat het zo mooi op mijn geboortedag valt... (het klopt niet meer met MIJN systeem... ik word dan echt verdrietig, omdat het voor mij zoveel waarde had emotioneel om het OP mijn letterlijke geboortedag te vieren... tranen van teleurstelling....). Op de één of andere manier hecht ik altijd enorm aan mijn verjaardag zélf. Op een andere dag klopt het niet meer. Dat is mijn dag niet.
- Vincent moet uit logeren zijn 
- lastige planning ivm herfstvakantie in die periode 
- kunnen de mensen die me dierbaar zijn ook op zaterdag de 14e?
- kan de locatie ook op zaterdag de 14e?
- hoe graag wil ik het dagboekschrijven dat ik het er voor over heb om alles om te gooien? (Een aantal mensen hebben al een officiële uitnodiging gehad, inclusief datum en tijdstippen)
- waar en bij wie begin ik als ik alles om moet gooien? 
- laat ik dit idee los en ga ik op zoek naar een ander idee? (Je kan er ook spelletjes spelen, maar juist dat stukje diepgang zou ik zo waardevol vinden (het is mijn verjaardag, dus het gaat om wat IK wil). 
- niet alleen het dagboekschrijven vind ik een waardevolle aanvulling van het feest... niet minder de persoon die het doet!!!! 
- nieuwe uitnodigingen maken
- onzekerheid of mensen dán kunnen... 

Bij mij heeft het schakeltijd nodig om het ene plan los te laten en me te richten op een ander plan. 
Of alle puzzelstukjes dan opnieuw in elkaar gezet moeten worden in mijn hoofd...

Kortom... een brei waarover ik nu geen overzicht heb... 
Het heeft me oprecht in verwarring gebracht!!! 
Wie voelt zich geroepen me stap voor stap te helpen deze kluwe te ontwarren?

maandag 20 maart 2017

Eind goed al goed

In mijn vorige blog schreef ik over rust die geroofd werd. (Zie hier: rust).
Toch blijft overeind wat ik schreef. Dat ik me zoveel beter voel dan 10-20-30-40 jaar geleden. 
Want al wordt vrede geroofd. Ik herken veel meer hoe het werkt, waar ik op moet letten, hoe ik voor mezelf moet zorgen. Het groen-oranje-rood systeem. En dat alleen al geeft rust. 
Mijn autisme verdwijnt niet... 

We hebben al enkele jaren een vaste klusjesman. 

 

Onlangs konden we een tafel overnemen. Er moest nog wel wat aan verstevigd worden. Dus dat deed hij. Op een dag dat we beiden niet thuis waren. 
Een paar jaar geleden heeft hij bij ons in de keuken geklust. Hij kwam er al vrij snel achter dat ik een oog voor detail had en de kleinste oneffenheden opmerkte (en benoemde). Al gauw was hij bekend met dat autistische stukje van me. 
Nu kwamen we 's avonds thuis en ik zag onmiddellijk wat oneffenheden aan de tafel. Ik wil dan precies weten hoe het zit. Maar durf dan zelf niet te bellen... Uiteindelijk - na aanvankelijk tegenstribbelen - klaarde mijn man dat bel-klusje. Hij noemde de details op die mij waren opgevallen. Hij had de indruk dat betreffende klusjesman het opvatte alsof hij fouten had gemaakt. Of mijn man heeft het niet goed overgebracht... dat krijg je als je zelf niet durft te bellen en zo'n klus in de schoenen van een ander schuift. I.i.g. zou hij vorige week nog terugkomen voor een andere klus en verscheen hij niet. Mijn man maakte zich zorgen. Hij dacht echt dat wij hem kwaad hadden gemaakt... door mijn autistische 'gemiereneuk'. 
Ik zei: 'bel hem dan om het te vragen'! Maar mijn man past er voor om weer de gebeten hond te zijn en is een beetje pissed dat we door 'mijn autistisch alles willen weten' wij nu wellicht een trouwe klusjesman kwijt zijn. Want het zou niet de eerste keer zijn dat mijn autistische gedrag gevolgen heeft. Zijn angst is niet onterecht. 
Dus met lood in de schoenen toch zelf de verantwoordelijkheid genomen en gebeld vanavond. Dan is er in elk geval zekerheid - voor beiden. Er bleek niets aan de hand. 
Zo zie je maar. Blijf niet te lang rond lopen als je ergens mee zit. Want dan gaat het een eigen leven leiden. Hoewel het zomaar anders had gekund. 
Maar wel een compliment van mijn man in de pocket. 'Goed gedaan dat je gebeld hebt, zei hij'. Zichtbare opluchting bij hem en trots op mij.

zondag 19 maart 2017

De reünie.

Gisteren postte ik dit op FB:

Heerlijk genieten van de rust. Mijn leven zooooveeel beter hanteerbaar dan 10-20-30-40 jaar geleden.
Ik zou ook niet meer terug willen naar die leeftijden.
Bijna 50.
Maar het voelt inderdaad als het nieuwe 40-30-20.
Spijt dat het zolang heeft moeten duren?
Nee hoor.
Ik denk dat alles waar ik doorheen moe(s)t, juist maakt dat ik nu ben waar ik ben.
Pap, dank U wel.
Ik wens jullie ook veel rust in dit weekend.

Op dat moment genoot ik van een diepe innerlijke vrede en rust in huis. Jongste uit logeren. Mijn man was naar een vriend van hem. 
En mijn ziel was als een pas gespeend kind bij Vader op schoot. 
Maar zoals dat gaat met vrede... er is altijd iemand op uit om te roven. Naarmate mijn man langer wegbleef, bekropen mij gevoelens van eenzaamheid. Ik had een week achter me waarin ik weinig IRL contacten heb gehad. Of wel contacten, maar ik was niet verbonden. 
En ik ontdekte dat er deze avond een reünie was van mijn oude werk (niet de laatste afdeling, maar een eerdere afdeling, waar ik best met plezier gewerkt heb). Het was de derde reünie. Vorig jaar en twee jaar geleden ook. Ik had het eerlijk gezegd wat voor me uit geschoven. Want het was een leuke club mensen. Werk dat me na aan het hart lag (statistisch programmeren). Ik wilde hen weer ontmoeten! Maar ken ook mijn beperkingen daarin... de mega-hoeveelheid prikkels... niet alleen van het vele gekakel door elkaar heen, maar elk gesprek afzonderlijk is al een prikkel... moet ik dat mezelf aan doen? Moet ik daarmee mijn vrede verstoren? (2 jaar geleden ben ik na de reünie gaan dissociëren). Maar die vrede was al verstoord... wel/niet... een strijd tussen hoofd en hart... voor en nadelen afwegen met man en oudste. Ik werd zó onrustig van deze rot-keuze... (ik wil het zo graag.... maar weet dat het me giga-veel kost...), dat ik wilde vluchten... te onrustig om te koken... Inderdaad gevlucht, maar veilig met zijn drietjes. We gingen uit eten. Om... nog steeds maar geen keuze te hoeven maken... beter met zijn drieën vluchten, dan alleen op pad. Dat is het voordeel van mijn strijd zichtbaar maken... 
Uiteindelijk wat na achten toch maar op de fiets gesprongen en er heen gegaan. Ontmoetingen. Zoeken naar woorden. Moeite om een gesprek gaande te houden. Na standaard vragen naar wat je nu dóet, viel het gesprek dood. Dat is het nadeel van een reünie. Het gaat vrijwel de gehele avond over het werk dat mensen nu doén. Ik ging omdat ik oprecht geïnteresseerd was in de mensen. Maar eenmaal daar merkte ik hoe moeilijk ik door de oppervlakkigheid heen kwam cq zij door de mijne. Wat ik nu doe? Ik ben thuis, in mijn gezin en ben schrijfster. Hihi. Sommigen hadden mijn stukje over mijn bundel in de krant gezien. Dus die brug kon ik makkelijk maken. Want mijn leven lijkt zo saai tegenover de prachtige functies die zij nu uitoefenen. Maar is dat leven ook rijker? Kijk ik er tegenop? Nee. Mijn identiteit hangt niet af van wat ik doe, maar wie ik ben. Er kwam verdriet in me bij het aanhoren van al die doe-verhalen. Hoewel ik het nog steeds een prachtige club mensen vind, miste ik toch verbinding. Ik wist niet hoe aan te sluiten bij hun golflengte. Dus op een gegeven moment hoorde ik alleen nog het gekakel en vluchtte ik... naar huis. Het was op het randje. Op het randje van overprikkeling. Ik had het risico genomen, omdat ik zó graag met hen wilde verbinden. Ik heb mensen lief, maar mis zoveel tools in de omgang.... dat is zó kl**.. Vlak voor ik naar huis gong stond ik naast iemand die nooit zo gemakkelijk is geweest in de omgang. Zij is 13 juni 1967 geboren. Ik 13 oktober 1967. Dus ik zei - om het gesprek te openen: 'jij wordt ook al bijna 50 hè?!'. Want ja... zulke details onthoud ik. Zij: 'waarom vind je dat belangrijk?', kwam er als een verwijtende sneer uit... (kennelijk heeft ze zelf die naderende leeftijd niet geaccepteerd... het klonk of ik haar betrapte op één of andere ziekte... haren had ze blond geverfd, gezicht in de make-up... hopend op de eeuwige jeugd...).
Meer dan ooit voelde ik deze avond afstand. Ik in een glazen bol en de rest er buiten. Zoekend naar aansluiting - zoals op het schoolplein. 
Uit mijn liefde voor ál deze mensen nam ik het risico. Hebben zij ook zoveel liefde voor mij? Een vraag die ik mezelf nu stel, maar wat mijn liefde voor hen niet anders maakte. Het feit dat ik zó'n groot risico voor mijn gezondheid neem, geeft aan hóe lief ik mensen heb. Kinderen van God, al weten ze dat zelf veelal niet. 
Op het randje van overprikkeling kroop ik half twaalf in bed, om in een diepe-vredige slaap te vallen. God-dank! Want rust is het beste medicijn tegen overprikkeling. En dat was mij geschonken. 
Nooit meer een reünie. Maar je hebt kans dat ik er de volgende keer gewoon weer sta. Ik houd van deze club mensen. Zelfs door mijn glazen bol heen. Zelfs als je voelt dat ook zij de afstand bewaren.

 

Deze twee schilderijen hingen op dié afdeling boven mijn werkplek. Sinds 2013 hangen ze hier in de woonkamer.  Ze betekenen veel voor me. Halen niet het negatieve, maar juist het positieve uit die periode in me naar boven. Scheepke onder Jezus hoede. Zo voelde ik mezelf als ik naar die schilderijen keek op mijn werk. Want werken met autisme (waarvan ik toen nog niet wist dat ik het had, maar wel de gevolgen ondervond), was soms behoorlijk zwaar. Het onder druk werken, etc. Wat schuilde ik in gedachten vaak in dat 'Scheepke onder Jezus hoede'.


Hoezeer ik toch nog op/over de grens was, bleek vanochtend. Toen ik een zwaar overprikkelde stem had... En mijn man dat steevast als verwijten oppikte en hem weer rood maakte... Wat mij weer in wanhoop deed roepen naar God of Hij me dan alsjeblieft wilt voorzien met een nieuwe stem... Kortom... De bekende huwelijkse roodspiraal...
Dat is de prijs. De prijs die ik betaal voor de liefde die me drijft naar de ontmoeting met mensen.

donderdag 16 maart 2017

En toen was het er weer.

Het was gisteren een zon-overgoten dag. 
Een dag waarop we gebruik mochten maken van ons stemrecht. 
De grappen, grollen, serieuze en luchtige dingen tuimelen als een vloedgolf over je heen. 
Zelfs als je je probeert er voor af te sluiten komt het tot je. 
Zoonlief van 17 had het liefste zélf kunnen stemmen. Hij volgt alles wat los en vast zit van de politiek en via hem word je continu op de hoogte gehouden. Bovendien boeit het mij ook wel. Bij maatschappijleer op de havo vond ik politiek de mooiste lessen. Ik was als een van de weinigen van de klas al stemgerechtigd, dus het was ook geen theorie meer. Ik heb geen verkiezing overgeslagen. Maar je hoofd draait op volle toeren op zo'n dag. En ik zuig álles naar binnen, inclusief de blij lachende mensen in de rij voor het stemhokje. 

's Avonds had ik een gespreksgroepje over het thema verbinding. Een wat onwennig groepje dat zich wekelijks tussen carnaval en Pasen buigt over een thema met lied of gedicht als inbreng. Een soort meditaties dus. Dat vind ik mooi. 
Je moet tevoren je inbreng inleveren, zodat de gastvrouw het technisch klaar kan zetten. 

Ik had een gedicht uit eigen werk, omdat dit alles te maken heeft met mijn moeite met verbinding: 

(Wil je meer gedichten lezen van mij, dan kun je hier de bundel bestellen: 
http://www.jongboek.nl/shop/index.php/catalog/product/view/id/248336/s/de-scherven-die-woorden-werden-89868-www-jongboek-nl/ )

Ik vertelde dat er vaak angst zit onder het aan gaan van verbinding, en dat die angst nooit zal verdwijnen en dat het de vraag is hóe ik met die angst omga. Is de angst de baas over mij, heeft het mij in de greep, ben ik er slaaf van.... of geef ik het die macht niet? 

Omdat ik elke keer weer een wilsbesluit moet nemen om geen slaaf van die angst te zijn, proclameer ik dat hard zingend met dit lied. Ik ben een kind van God, dus dan hóeft de angst niet meer mij in de greep te houden. En dus deelde ik ook dit lied: 


Deze inbreng had ik ingestuurd. Het is maar een klein groepje, dus het is ook echt fijn als je er bent. 
Bovendien was het een goede afleiding van de informatiestromen die me gisteren overspoeld hebben. 
Het was 5 minuten lopen van ons huis, dus daar ging ik. Ik vertrok kwart voor. Kwart over kwam ik er achter dat ik in hele verkeerde straten liep. (Om heel begon dat groepje). Ik probeerde me te herpakken en liep weer naar het juiste adres. Hoewel ik overal vlekkeloos de weg weet, ging dat erg moeizaam. Kennelijk was ik nog niet helemaal terug op aarde. De overprikkeling van de dag heeft het zó druk gemaakt in mijn hoofd dat ik (weer) ben gaan dissociëren. Al lopend naar het juiste adres, lag de zelfveroordeling op de loer. Ik schold mezelf uit voor sukkel en was eigenlijk bang om nog te gaan. Ik kom véél te laat binnen, ogen op mij gericht. Ik besloot toch te gaan, want nu afhaken zou juist toegeven aan die angst zijn. En daar wil ik het notabene over hebben! Dus ik besloot door te gaan naar het doel, om zonder angst te kiezen voor de verbinding. Daar stond ik aan de deur. Ik belde aan. Er was geen weg meer terug. Er werd open gedaan. Maar wat moest ik zeggen? Leugentje om bestwil maar. 'Ik kreeg een telefoontje toen ik wilde gaan, daarom was ik zo laat, sorry!' Pfff... Echt mijn angst overwinnen was geweest als ik had verteld wat er gebeurd was. Als ik had gezegd: 'laat dat gedicht en lied maar zitten, maar dit is mijn verhaal wat er gebeurd als ik mijn hoofd niet meer onder controle heb.' Dan was er verbinding geweest in de praktijk. Maar daarvoor voelde ik niet voldoende veiligheid. Ik zou de eerste en enige zijn die zo kwetsbaar zou zijn. Daarvoor komt men niet naar zo'n avond! Nee... ik ook niet... dus ik landde niet. Bleef met mijn hoofd ergens anders. De gedichten en liederen die gedeeld werden, drongen niet door. Mijn gedicht en lied - zoals geoefend - gedeeld. Ik wilde perse niet naar mijn angst luisteren, door na de ontdekking van het dissociëren naar huis te gaan. Maar misschien had ik alleen moeten gaan als ik in verbinding met mezelf bleef. Nu was ik verkeerd verbonden. 

In de nacht die volgde, kwam de overprikkeling er meer dan uit. Liggen woelen van angst. Een hoofd waar geen stop-knop op zit en toenemende angst en onrust. Uiteindelijk in slaap gevallen. Manlief was zo lief om een ontbijtje op bed te brengen, zodat ik rustig op kon starten. 
De onrust zat nog méér dan in mijn lijf. Noem het maar oranje. Dus de hele dag goed mijn grenzen bewaken dat dat oranje niet doorflipt naar rood. 
Nog wat gekleurd en gelezen. En voor de buitenwereld een saaie dag. Voor mij een dag van re-setten. Verbonden raken met mijn groene zelf. En proberen niet boos te zijn dat na héle lange tijd het dissociëren er weer was. Dat blijft een gevoeligheid en dat is dan maar zo. 'Take it, OR leave it', zeg ik tegen mezelf.