maandag 21 januari 2019

Vandaag naar lieve Piet

Vandaag weer een bezoek gebracht aan lieve Piet. 
Hij was somber. 
En die stemming neem ik mee dan. 
Hij was somber vanwege het overlijden van een huisgenoot. 
Niet de eerste in de afgelopen tijd. 
Ik voel zijn stemming aan en neem die mee. 
Mee in lijf en botten. 
Gelukkig heb ik iemand bij me om te reguleren. 
Deze lieverd blijft een nachtje slapen. 
Blij mee. 




zondag 20 januari 2019

De kus



Wat hebben we (man, mijn moeder en ik) genoten van het weerzien met onze jongen. Het was een feestje en McDonalds maakte het feestje compleet. 
We vertelden hem continu dat hij terug mocht naar zijn éigen  huis. In Nijmegen dus. 
Het meest bijzondere: de kus en omhelzing die hij mij, man en zijn Otie gaf. Een waar contact moment. Ogen die mij aankeken, die man aankeken, die Otie aankeken. Niet door ons heen kijken zo als gewoonlijk. Maar aanwezig. WoW. Wat een afscheidscadeau. Lig te huilen in mijn bed nu. Dag lieve Vincent. Tot vrijdag weer. 

woensdag 16 januari 2019

Controle loslaten


Als moeder probeer je je kind - zeker als het niet voor zichzelf kan spreken - zo leuk mogelijk te kleden. 
En ik ben daar vrij precies in. 
Een broek met bijpassend vest en een leuk - in kleuren passend - shirt eronder. 

Maar nu hebben ze in zijn woongroep het beheer over (een deel) van zijn kleding. 
Met het heen en weer gaan in de kerstvakantie merkte ik het al: hij had enkel een vest aan - enkel over zijn hemd. Of... hij had een pyjamajasje onder zijn vest. Qua kleur vloekend. Zij dachten dat het een shirt was. En ze hadden dus ook plots een halve pyjama in omloop (enkel de broek). 
Ik was altijd heel secuur en precies op zijn kleding. 
Maar je merkt dat de 25 medewerkers die met Vincent te maken hebben daar beduidend minder die feeling voor zijn kleding hebben. 
Dat doet me echt wat. Om dat uit handen te geven. 
Om te zien en merken dat dat onderdeel al nooit meer zal zijn zoals het thuis was. 
Pffff.... 

Ik heb vandaag ook een berg met formulieren in zitten vullen voor de Winckelsteeg. Toestemming om medische gegevens te delen. Beslissingen nemen in het al dan niet toestemmen in hepatitis-B vaccinatie en de jaarlijkse griepprik. 
En ook mag je hen een budget geven voor de aanschaf vsn verzorgingsproducten en kleding. Nou... nee... Zolang ik het zelf kan, wil ik hem kleden. Met liefde. 

En nog iets waar ik tegenaan loop: 
Met zijn school en NSO waren de lijntjes kort. Snel antwoord op mails en regelmatig foto’s op klasbord. 

Doordat er hier 25 medewerkers in wisselende diensten zijn, kan het dagen duren voor je een antwoord krijgt op je mail. 
Of ze bellen er een paar dagen later over op. Of ze nemen het voor kennisgeving aan. 

Daar moet ik erg aan wennen... 
De matigheid in het contact... 
Maar gelukkig ben ik de afgelopen 5 jaar getraind in het leren omgaan met niet meer (terug) verwachten. 
Dus dapper onderga ik dat... 
Of moet ik nu juist wel meer er aan gaan trekken? 
Wat is gepast?
Wat niet? 
Een conflicterend dilemma in mijn hoofd... 
😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥

dinsdag 15 januari 2019

Wat ik vandaag doe?

Ik lig 
In bed 
In mijn eigen wereld 
Te denken 
Te verwerken 



Maar op de vragen zal geen antwoord komen. 
De beperking is de grens. 
Maar ik ben mijn draai kwijt en sluit me op. 
Alleen. 

Wat helpt? 
Te weten dat de verbinding blijft. 



Ik moet hier doorheen. 
En Ton ook. 
Waarschijnlijk loopt dat niet parallel. 
Dat hoeft ook niet. 

Om de volle vereniging met God te vinden, moet je neerdalen tot op de bodem van de afgrond, om er levenskrachtiger uit op te klimmen’. #JeanVanier

En weet je wie ik op die bodem vind? 
Jezus! 

In het Nieuwe Liedboek staat een lied over de doop van Jezus (lied 524). 
 
Vers 2 is magistraal veelzeggend: 




Ons volgekladderde leven staat op Zijn lijf geschreven. 

Onze geschiedenis, hoop, verlangen, wat we meemaken en meemaakten. 

Hij gaat mee de diepte in. 

Hij gaat mee deze diepte in. 


Met dat volgekladderde leven gaan mijn gedachten ook automatisch terug naar de middelbare schooltijd. Een tijd waarin het heel gewoon was om boekentassen, agenda’s en etuis vol te kladderen met namen en teksten. 

Het enige bewijs hieraan wat ik nog kon vinden was deze etui, die op zolder ligt te verstoffen. 






Gedeeltelijk echte namen. Maar de eerlijkheid gebied dat ik er zelf namen bij schreef om te doen of ik net zo geliefd was als de rest van de klas.
Over een volgekladderd leven gesproken.... 

Niet alles is meer leesbaar, maar in de bovenste foto’s zijn de namen Roelof, Karel en David verzonnen. 

Hoewel verzonnen.... 

Het was ooit leiding van een kamp waar ik in de zomervakanties aan deelnam. Een week waarin ik me even geliefd voelde... hoewel ik ook daar de tandpasta in mijn ogen gesmeerd kreeg... Maar ik was úit het strafkamp dat school heette... waar ik jaar in jaar uit, dag in dag uit met buikpijn heen moest en ook ging. 

Dit was een plek waar ik even uit dát systeem was... 

En als ik iets ervaar dat goed voelt, dan worden de mensen die daaraan bijdragen cq dat facaliciteren een soort redders voor me. Idolen waar ik gefixeerd op raak. Over een volgekladderd leven gesproken.... 


Maar het mijne is het Zijne. Tot in de dood aan toe neemt Hij mijn getekende leven mee. Om op te staan en te weten dat Hij geliefd is. En ik mag dat telkens weer met Hem doen. 


In Hem blijf ik verbonden met Vincent. 

Omdat Hij zich aan Vincent verbonden heeft. 

Hij ziet het. 

Hij weet het. 

En gaat met me mee deze doodsrivier in. 

In mijn eigen wereld of niet. 


maandag 14 januari 2019

Geen 42 jaar meer wachten.

Een citaat uit het Boek ‘in elke mens schrijft God geschiedenis’: 



Ik herken veel van wat hier staat. Ik was ook twee toen ik voor mijn gevoel door mijn vader achtergelaten ben. Hij kwam nooit meer door de deur waarachter ik op de mat stond te wachten. 
Ik mocht 44 worden eer ik dit voor het eerst ging doorleven. 
Maar ik ben er dankbaaar voor. 
Dankbaar nu er een nieuwe periode van rouw aan de deur klopt. 





Dankbaar dat rouwen niet meer nieuw voor me is. 
Dankbaar dat het toen afleggen van het pad, ruimte geeft om nu ook op dat pad te lopen. Een pad ontstaat door erop te lopen. 
En nee, het zal misschien heel anders gaan. 
Niet meer vanuit die tweejarige die nog niet begreep wat er gebeurde. 
Maar als volwassen vrouw... met misschien de sociaal-emotionele tools van een 8jarige,  met voluit begrip - begrijpen hoe en waarom deze stap nodig is -, met compassie voor mezelf, met andere mensen om me heen dan in dat eerdere rouwproces, en misschien pas hulp inroepen als ik vastloop in het rouwproces. Door mijn sociaal-emotioneel lagere leeftijd, zal hulpverlening het risico in zich dragen dat de beperking daarmee om te gaan de grens vormt. Gezien mijn hoge iq overschatten ze al snel mijn EQ. Ze verwachten in eerste instantie niet een kind (emotioneel) te moeten helpen. Dat levert diep verdrietige situaties op voor beide kanten. Dat wil ik niet (zeeer). 
Ik heb sinds het rouwen vsn toen talloze mooie boeken erover gelezen en interviews gehoord op de radio. 
Ik sta en stap er heel bewust in. 

Dit boek heeft me o.a. veel gebracht: 


En ongetwijfeld zal de oude rouw weer opnieuw meeresoneren. Dat blijft. Maar die zal niet meer de overhand nemen. 

En wie nu verwacht dat ik vandaag tranen met tuiten gehuild heb? Nee. Totaal niet. Ik denk dat mijn ziel nog niet begrijpt wat er gaande is. 
Vincent ging natuurlijk regelmatig (elders) logeren. Zo voelt dat nog een beetje. 
En ik denk dat mijn ratio als overleving naar voren gesprongen is. Ik wil niet verdrinken in dusdanig veel overweldigende gevoelens en emoties dat het me overprikkelt en ik er geen raad mee weet (en ik gekke dingen ga doen). Ik denk en vermoed dat die gevoelens gedoseerd zullen komen. Veilig bij Papa op schoot. 
En bovendien.... Lukt het me ook niet om kwetsbaar te zijn ten overstaan van nog vrij onbekende begeleiding van jongste. 
Dan zet ik mijn masker op dat me vroeger zo vertrouwd was: een emotieloze, ‘sterke’ vrouw. 
Dus geen traan geplengd. 
Maar ook dat mag. 
En ik denk dat het een heel fuctioneel masker is dat voorkomt dat ik met mijn lagere sociaal-emotioneel functioneren al te veel overprikkeld raak. 8banen zijn niet goed voor mijn auti-hart. Dan verdrink ik. Hoewel ook dat niet altijd te voorkomen is. 
Als het komt, komt het toch wel. Dat laat ik geen 42 jaar meer duren. Maar ja... dat was toen ook niet echt mijn keus. 

Oorlogsgebied!!!!!!!!!!



Ik was vannacht in een oorlogsgebied!!!!! 
Niet letterlijk.... hoewel..... 
Na maar een halve verzorging vsn Vincent (ongedoucht) snelt Ton zich naar dijn bed in de avond.... Niet lekker... 
En daar komt mijn overprikkeling weer... 
Doodsbang.... voor de zieke..... maar ook omdat ik totaal niet overzie hoe we dan de maandag door moeten komen.... 
Ik moet nog vanalles regelen voor Vincents vertrek. 
Hij moet nog gedoucht. 
En.... er moet voor hem gezorgd worden terwijl ik die praktische zaken doe.... 
Totale controle en overzicht kwijt. 
Ton ligt op zolder. Ik in de grote slaapkamer. 
Met oren op stokjees, voor elk afwijkend geluid, val ik af en toe 5 minuten in slaap.... 
Maar ik ben vooral wakker.... 
Voor elke aanval van kotsen... 
Thomas: ‘mam, je vent dan alleen in paniek om hè eigen controleverlies en niet uit meeleven met de zieke’. Zo ziet het er voor hen uit.... 
Maar niets is minder waar.... 
De pijn die de ander heeft overwhelmed me dusdanig dat ik trillend als een rietje op/ in bed doorbreng.... 
Ik ben in oorlogsgebied.... 
Om 14.30 moet éën vsn ons kunnen rijden naar Nijmegen.... 
We zijn allemaal op en kapot en er liggen voor die tijd nog zoveel taken dat de kanonnen nog wel even blijven schieten.... 
Het is oorlog!!!!!
En grkotstt is ervondertussen... 
Mijn lichaam in zware allertstand.... 
Alleet op vreselijk overprikkelend gevaar.... 
De wapens op me gericht... 
Slapen? 
Zal wel niet meer gebeuren...

zaterdag 12 januari 2019

Volledig vrij?

Ik ben de laatste tijd in mijn koppie veel bezig met het thema vrijheid. 
Het thema komt ook op verschillende manieren tot me. O.a. ook door het jaarthrma van de EVA. Dat gaat ook over vrijheid. Over ruim ern maand ga ik met een vriendin ook naar een studietweedaagse over dat thema. 

Maar tegelijkertijd brn ik altijd een beetje sceptisch over dat thema. Het is Gods verlangen dat we vrij zijn. Dat we ons geen slavenjuk meer laten opleggen. Maar tot Hem te komen: Zijn juk is zacht en licht. Bevrijdend. 

Maar de realiteit is ook zolang we hier op aarde leven we nooit volledig vrij kúnnen zijn. We zijn altijd onderhevig aan de krachten die maatschappij, politiek, mensen om ons heen en ons eigen zijn op ons uitoefenen. 

Zolang we mens zijn op aarde, zijn we onderhevig aan kommer en koorts. Afhankelijk van alles wat nog niet vrij is.  

Ik moet ook denken aan het verhaal uit Mattheus 22:15-22. 
Waar Jezus - die ze willen uitleveren en dit eigenlijk een strikvraag is - de vraag krijgt: ‘Is het geoorloofd de belastingpenning aan de keizer te geven, óf niet?’ 

Waarop Jezus subliem antwoord: ‘Geeft dan de keizer wat des keizers is en aan God wat van God is’. 
(Als je wat meer hierover wilt lezen: http://www.renskopmels.nl/pagetxt153.html). 

Voor mij is de strekking van dit verhaal dat het altijd in dit aardse leven een tweespalt blijft. Jezelf aan God geven als welgevallig offer (zie Romeinen 12) of de machten en krachten van de bezetters en overheersers in ons eigen leven (binnen of buiten ons). 
Ik denk dat de weg naar vriheid niet is het krampachtig proberen af te komen van wat ons (nog) aan aardse krachten bindt, maar ACCEPTEREN en omarmen dat je zelf ook dat muntje met die twee zijden in je zak hebt. 
En leven in die aardse krachten, in die tweespalt, is elk moment jezelf afvragen aan wie je je offert. 
Volledig vrij? In dit aardse leven een onmogelijkheid. Rn dat accepteren geeft vrijheid. 

Een ‘keizer’ die ik erg herken in mijn eigen leven is de tweespalt tussen aardig gevonden willen worden en échte liefde. Aardig gevonden willen worden is de kracht die de keizer nog op mijn leven uitoefent. Liefde komt van God. 
De twee zijden van het muntje....