dinsdag 23 mei 2017

Lieve Piet deel 2

Onlangs schreef ik deze blog over Piet (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/02/lieve-piet.html).
Piet is zó blij met contact met anderen. 
Maar tegelijkertijd slaapt hij al 2 nachten tevoren slecht. 
Piet is bang dat hij te stil zal zijn en vertoefd graag in zijn eigen wereld. 
'Maar', zegt hij 'het wordt toch van je verwacht dat je in een gesprek praat?'. 
Hij is alleen bezig met wat er verwacht wordt. Is immens onzeker daardoor uit angst om te falen... 
en kan op die manier niet zichzelf zijn. 
Aanpassingsgedrag ten top. 
Het liefste is hij stilzwijgend aanwezig bij de ander. Dán is Piet volledig Piet. 
Hij overschreeuwt zijn eigen onzekerheid uit angst niet genoeg te praten en ratelt aan één stuk door. 
Piet. Van mij mag je Piet zijn. Ongefilterd. 
Want ik herken zijn strijd. Tussen constant willen doen wat hoort en al je maskers laten vallen. 
Piet. Ongefilterd op zijn mooist. 
Ik kijk in mijn eigen spiegel. 
En begrijp hem daardoor ten diepste. 
Welkom bij elkaar.

En ook zijn onzekerheid is me méér dan bekend.
Piet doet zijn best om zich aan te passen.
Na een uur is hij moe, nee dood-af van dat aanpassingsgedrg.
En als het voor mij tijd is om te gaan, vraagt hij 'ik was toch wel goed genoeg? ik deed het toch wel goed?'.
"Tuurlijk was je goed genoeg. Dat ben je sowieso. Ik ga weg, omdat ik merk dat je moe bent'.
'Oh'.
Afbeeldingsresultaat voor doe ik het wel goed

En 'ik probeer wel met je te praten, maar éigenlijk kan ik het niet. Het zit altijd vast bij mij vanbinnen'.

Tja Piet...
Dat gevoel van dat vastzitten beschreef ik in de 4e klas van de MAVO al.
Ik noemde school een dooie zooi... En dat was niet alleen omdat ik geen aansluiting had/gepest werd. Maar het voelde ook echt dood voor mij. Het lukte mij namelijk niet om op het niveau van mijn omgeving te communiceren en zij met mij. Ik miste letterlijk een aansluiting. Vond het gepraat van mijn leeftijd genoten ook altijd te oppervlakkig. Ik kan nooit iets met koetjes en kalfjes.
Met de kennis van nu (namelijk dat ik autistisch ben), valt dit hele gedicht uit 4-MAVO op zijn plek.

School

School,
het is allemaal mooi.
Maar ik vind ze maar een halve zool. 
want het is er een dooie zooi.

Je gevoelens kun je er haast niet uiten,
het moet allemaal daarbinnen blijven ziten. 
Kon er maar eens iets naar buiten,
maar het zit vast als een hele bos klitten...

Het duurde bij mij tot 15 januari 2012, voor de bos klitten uit de knoop konden komen. Klitje voor klitje. Ik herken het verstikkende gevoel van dat vastzitten... En weet je...
Voor ik er erg in heb, zit ik vanbinnen weer helemaal vast. Volledig in mijn eigen cocon. En hoe lief de omgeving ook probeert om het er uit te trekken... Wat vast zit zit vast. Het ligt ook niet aan de omgeving, hoewel het zeker helpt als je iemand tegenover je hebt die oordeelloos is, met compassie. Dan is de drempel iets lager. 

Piet vertelde me uiteindelijk wel wat dingetjes. 'Ik ben normaal nooit zo open', zei hij. Ik heb hem meermaals gezegd dat hij mag zijn wie hij is. Op slot, of open. Piet blijft voor mij Piet. En wat zo heerlijk is: hij zoekt nauwelijks oogcontact met me. En ik ook niet met hem. Doordat Piet Piet is, voel ik me óók veilig genoeg om me niet te hoeven aanpassen. 
Want dat vertelde Piet. Dat hij zich altijd zo onveilig voelt en daardoor telkens wil vluchten. 
Voor dit moment hoefde hij niet te vluchten, maar mocht Piet in alle veiligheid Piet zijn. 

Welkom bij elkaar. 

zondag 21 mei 2017

Out of the box.

Al járen kwam ik zulke objecten tegen net buiten en binnen Oss (in een straat waar nog wat oude boerderijen staan; Ussenstraat): 

 

Het haakt al jaren in mijn hoofd. En toen ik er vanmiddag tijdens een ontspannen fietstochtje weer langskwam, was ik het beu. Nú wil ik het weten. Ik pleur mijn vraag op FB. Ik ben kennelijk niet de enige die het niet weet. Er kwamen suggesties als een markering voor een gasleiding of waar ooit een kruisbeeld/kapelletje stond. Ik voelde op mijn klompen dat dat niet kon kloppen, omdat ze veelal langs weilanden te vinden zijn en deze aan de Ussenstraat is in een gebied waar in oude tijden ook boerderijen vee hielden. Sommige oude boerderijen (alleen de woningen ervan) staan nog in deze straat. 

De vraag ook al heel vaak aan google gesteld. Ik typte dan in: 'vierkante box in weiland', waarna ik allerlei babyboxen te zien kreeg. 
Dat schoot niet op. En het bleef maar haken en bleef maar haken. Dat voelt letterlijk als druk op de borst - zo'n onbeantwoorde vraag. 
Opeens bedacht ik me tijdens het eten koken dat ik vlak voor Nuland zo'n ding zag met een bordje erbij. Maar omdat jongste toen bij me in de auto zat kon ik niet stoppen. Dus ik vertelde onder het eten dat ik na het eten met de auto naar een object met een bord erbij wil. Oudste - met vriend die er bij was - lag in een deuk! Vond het maar een autistisch gebeuren. Maar de nieuwsgierigheid was gewekt. Ze wilden wel mee naar het object! 
Gevonden! En na jaren haken, het antwoord op mijn vraag. 

 

 

Schutskooien  In het verleden waren er in Brabant veel kleine boerenbedrijfjes. Die hadden in de regel wel wat vee rondlopen in vaak provisorisch omheinde perceeltjes. Er brak nog al een wat vee uit dat dan op de openbare weg terecht kwam. Daarom bouwde de gemeente schutskooien of  stallen waarin losgebroken, verdwaald of onbeheerd grazend vee werd opgevangen. Het vee werd dan meestal door een gemeenteambtenaar (de schutter) verzorgd, totdat de eigenaar zich meldde.Tegen betaling van het schutgeld, een vastgesteld bedrag per dag, kon de eigenaar, meestal geverifieerd door de veldwachter, zijn verloren dier weer meenemen. Kwam de eigenaar niet opdagen, of wilde hij niet betalen, dan kon het geschut vee na drie dagen worden verkocht. Regelgeving rond de schutskooien was al bekend in 1623. Schutskooien zorgden soms ook voor extra belastinginkomsten. Wie door eigen schuld vee op moest halen bij de schutskooi betaalde al gauw vijf of zes gulden per dag.

 

Zo zag het er vroeger uit in de Ussenstraat. 


Met oudste en vriend nog een lekker ijsje gegeten om te vieren dat we nu weten dat 'het object' (hoe moest ik het anders benoemen?) een schutskooi is. Wat zal ik lekker slapen vannacht 😉.

woensdag 17 mei 2017

Schutskooi - Wat een opluchting

Al járen kwam ik zulke objecten tegen net buiten en binnen Oss (in een straat waar nog wat oude boerderijen staan; Ussenstraat): 

 

Het haakt al jaren in mijn hoofd. En toen ik er vanmiddag tijdens een ontspannen fietstochtje weer langskwam, was ik het beu. Nú wil ik het weten. Ik pleur mijn vraag op FB. Ik ben kennelijk niet de enige die het niet weet. Er kwamen suggesties als een markering voor een gasleiding of waar ooit een kruisbeeld/kapelletje stond. Ik voelde op mijn klompen dat dat niet kon kloppen, omdat ze veelal langs weilanden te vinden zijn en deze aan de Ussenstraat is in een gebied waar in oude tijden ook boerderijen vee hielden. Sommige oude boerderijen (alleen de woningen ervan) staan nog in deze straat. 

De vraag ook al heel vaak aan google gesteld. Ik typte dan in: 'vierkante box in weiland', waarna ik allerlei babyboxen te zien kreeg. 
Dat schoot niet op. En het bleef maar haken en bleef maar haken. Dat voelt letterlijk als druk op de borst - zo'n onbeantwoorde vraag. 
Opeens bedacht ik me tijdens het eten koken dat ik vlak voor Nuland zo'n ding zag met een bordje erbij. Maar omdat jongste toen bij me in de auto zat kon ik niet stoppen. Dus ik vertelde onder het eten dat ik na het eten met de auto naar een object met een bord erbij wil. Oudste - met vriend die er bij was - lag in een deuk! Vond het maar een autistisch gebeuren. Maar de nieuwsgierigheid was gewekt. Ze wilden wel mee naar het object! 
Gevonden! En na jaren haken, het antwoord op mijn vraag. 

 

 

Schutskooien  
In het verleden waren er in Brabant veel kleine boerenbedrijfjes. Die hadden in de regel wel wat vee rondlopen in vaak provisorisch omheinde perceeltjes. Er brak nog al een wat vee uit dat dan op de openbare weg terecht kwam. Daarom bouwde de gemeente schutskooien of  stallen waarin losgebroken, verdwaald of onbeheerd grazend vee werd opgevangen. Het vee werd dan meestal door een gemeenteambtenaar (de schutter) verzorgd, totdat de eigenaar zich meldde.Tegen betaling van het schutgeld, een vastgesteld bedrag per dag, kon de eigenaar, meestal geverifieerd door de veldwachter, zijn verloren dier weer meenemen. Kwam de eigenaar niet opdagen, of wilde hij niet betalen, dan kon het geschut vee na drie dagen worden verkocht. Regelgeving rond de schutskooien was al bekend in 1623. Schutskooien zorgden soms ook voor extra belastinginkomsten. Wie door eigen schuld vee op moest halen bij de schutskooi betaalde al gauw vijf of zes gulden per dag.

 

Zo zag het er vroeger uit in de Ussenstraat. 


Met oudste en vriend nog een lekker ijsje gegeten om te vieren dat we nu weten dat 'het object' (hoe moest ik het anders benoemen?) een schutskooi is. Wat zal ik lekker slapen vannacht 😉.

dinsdag 16 mei 2017

(On)bereikbaar

Citaat: 'Een onbereikbaar persoon is niet imand met wie je graag wilt omgaan'. 
De meeste mensen denken dan 'ja doei!, jij wilt geen relatie, dan ben ik ook weg'.

En wat doe ik met mijn autisme? 
 

Ik blijf met bosjes tulpen aan deuren verschijnen, om tóch relatie te krijgen. Die onbereikbaarheid kan toch niet waar zijn? Hoe onbereikbaarder iemand (misschien wel juist hierdoor) probeert te zijn, hoe ondergeschikter ik me voel, hoe meer ik denk 'dit kán niet waar zijn', hoe meer ik toch weer met bosjes tulpen aan de deur kom (omdat ik er voetstoots vanuit ga dat het niet waar IS dat er onbereikbaarheid is). Nog lastiger is het als die onbereikbaarheid er eerst niet was, maar gaandeweg gegroeid is. Dan kun je helemaal niet geloven (met je ziel) dat het waar is. 

Dat is ook de betekenis van de tulpen op de cover van mijn gedichtenbundel. 

 

Tulpen in de kleuren oranje/rood, omdat het niet fijn is natuurlijk. Permanent verlangend naar relaties, waar anderen hun stinkende best doen signalen af te vuren dat ze geen relatie WILLEN. Ze maken van zichzelf onbereikbare mensen. En ik blijf mijn best doen hen te bereiken. Liefde betekent voor mij: 'jij hoort er ook bij!'

We moeten omgang met iemand hebben, willen we met die persoon een relatie kunnen aangaan. Dus ik doe niet anders dan te trachten omgang te krijgen met mensen. 

Dat is gebroken. Vandaar de scherven. Scherven die in Gods hand mogen drijven. Hij is niet onbereikbaar. Aan Hem voel ik me totaal niet ondergeschikt, hoe Heilig Hij ook is. We hebben omgang met elkaar. Er is relatie. Hij is wel mijn Vader, maar ik ben tevens onderdeel van Zijn bruid. 

Ik voel me steeds kleiner worden, naarmate een ander zich steeds onbereikbaarder gaat opstellen. Dan lijkt het of die ander op een soort voetstuk komt te staan. Door zo onbereikbaar voor mij te willen zijn - om wat voor legitieme reden dan ook - plaatst die ander zichzelf ook boven mij. 
Dus ik pak mijn laddertje en klim met mijn tulpen naar je toe. Op zoek naar gelijkwaardigheid en relatie. Zoals mijn ideale wereld in mijn hoofd er uit ziet. 

In deze blog zeg ik niet dat ik geen relaties heb. Godzijdank wel. In deze blog zeg ik dat ik óók relatie wil bij mensen bij wie ik me buitengesloten voel. Liefde betekent voor mij: 'jij hoort er ook bij!'

Ben je nieuwsgierig naar mijn bundel waarop en waarin de kleuren groen-oranje-rood bewust een prominente plek hebben, evenals de gelijkwaardige relatie met mijn Vader? Hij is hier te bestellen: https://www.jongboek.nl/shop/index.php/catalog/product/view/id/244099/s/de-scherven-die-woorden-werden-111614-www-jongboek-nl/.

maandag 15 mei 2017

Een prachtige schoen die niet past.

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Je hebt prachtige schoenen gekocht, maar eenmaal in huis draag je ze nauwelijks. Net niet de goede maat. Hij knelt. En hoe langer je er mee rondloopt, hoe meer last je er van hebt. Terwijl het een prachtige schoen is en blijft.

Gisteren was het Moederdag. Vincent was nog tot 17.00u bij de opvang. Dus 's middags met oudste een appelflap gegeten. Vlak daarvoor bedacht hij dat hij niets had, dus toog hij naar het kruidvat (ook op zondag open tegenwoordig) om een ketting en chocola te kopen.
Bij het avondeten gaf jongste onder begeleiding van mijn man zijn 'cadeautje'. Van mijn man had ik de dag ervoor tuinplantjes gehad.

Ik heb bewust niets gedeeld over Moederdag op fb. Ik las bij veel mensen pijn bij deze dag en ik voelde me bezwaard. Pronken met je geluk. Ik vond het niet passend. Deze mensen verbieden mij niet iets te delen. Het was vrije keus om hen geen confrontatie te geven.
Ik vind het ook wel een wat kunstmatige dag. Je moet ineens voor één dag het ideale gezinnetje zijn. Tuurlijk. Een moeder is onmisbaar. Al is het soms nog zo gebroken. Je krijgt je kinderen te leen om voor te zorgen/ze op een goede manier naar volwassenheid te begeleiden - indien mogelijk. En mensen smullen er van als je 'schattige' moederdagfoto's deelt. Ik had even geen zin in die opgekloptheid. En probeerde het ook te vermijden het tot me te nemen. Overprikkelt nogal.
Bovendien voelt het delen van zulke gezinstaferelen als een schoen die niet past. Mensen willen graag het mooie zien. Als ik eerlijk ben en zeg dat het niet alleen maar mooi is, dan wordt er gesuggereerd dat ik niet dankbaar ben. Wat een geweldige parel jongste wel niet is, etc. Allemaal waar. Het is een prachtige, glanzende schoen. Een pareltje op de neus. Maar hij past niet. Hij blijft knellen. Net als een te kleine schoen waar je op loopt, voel je permanent dat het knelt en schuurt. En ook van een knellende schoen kun je plezier hebben. Ik kan hem op tafel zetten en kijken naar de pracht van de schoen. Totdat ik hem weer aantrek. Au. Een zwaar autistisch kind, waarvan de aanwezigheid op zich al zorgt voor overprikkeling bij een autistische moeder, voelt als iets wat niet past/niet goed op elkaar afgestemd is, een te kleine schoen voor mijn maat 42-voet. Terwijl het zo'n prachtige schoen is. Zonder twijfel. Het binnenstromen van likes op een prachtige moederdagfoto, voelt als niet erkent worden in het knellen/schuren dat er áltijd is. Dat staat los van dankbaarheid en los van het waarde oordeel over mijn kind: Prachtig (en toch gun je hem meer, een stem om te praten zou het minimale zijn. Voor hemzelf. Niet voor mij). Wij hebben een kind te leen dat knelt en schuurt. Maar je wilt geen klager zijn. Dus verberg je dat bij mooie foto's. We hebben oog voor zijn glinsterende lak. Maar voelen de knellende banden van ieders autisme. Dat is zwaar. En het gaat me ook niet om de achs en wee's. We dragen deze prachtige, glanzende schoen, omdat we van hem houden. Uit liefde negeren we vaak de pijn. Het benoemen ervan is geen ondankbaarheid of negatief denken. We genieten van de glans die hij geeft. En het knelt en schuurt. Dat is geen negativiteit, maar realiteit. 
Ik had dus even geen zin in die opgekloptheid. Of dan de schoenen nog net iets strakker zitten.



donderdag 11 mei 2017

Vervolg op blog in het rood



Ik heb vandaag mijn nicht nogmaals een mail gestuurd waarin ik het aanbod deed van de verzekering en dat het me speet. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/05/blog-in-het-rood.html) Dit is een stukje van haar antwoord. Heb volgens mij écht wat gemompeld dat het me speet... En ja... Dit gedrag wat je ziet is een resultaat van de intense schrik... Ik kón er ook echt niets aan doen... Ik voelde verdriet om wat er gebeurde, maar dat uitte zich zoals hier beschreven... En mijn reactie was júist de schrik... Dit is precies wat ik in al mijn blogs probeer te vertellen... ik wist me totaal geen houding te geven... Misschien het woord spijt niet hard genoeg uitgesproken??? Vind dat schrijvend makkelijker... En misschien heb ik ook wel het verwrongen beeld in mijn hoofd dat spijt met schuld te maken heeft. Met opzet. Met voorbedachte rade een tafeltje omkiepen... volgens mij heb ik wel meermalen gezegd dat ik het erg vind... Met mijn kutlach... ik wou dat ik eens aan de buitenkant kon laten zien wat er vanbinnen leeft.... Dit is pure gebrokenheid en ik kan nu niet meer stoppen met huilen!!!

zielsveel van iemand houden

Ik zag dit artikel op internet: :http://www.ad.nl/buitenland/fotograaf-legt-bijzonder-beeld-vast-aapje-schreeuwt-het-uit-van-verdriet~ae17018f/.


Ik moet hierbij aan de uitdrukking denken 'zielsveel van iemand houden'. Als je zielsveel van iemand houd (vaak je kinderen), dan voelt je ziel ook als er wat is met je kind. Als je kind wat mankeert, of er is iets met je kind: het raakt je ziel. Dat is de plek waar je het voelt. Dat is de plek waar je het uit. Letterlijk ziele-kreten. 
Dat is de manier waarop ik schreeuw(de) om Vincent. Ja, hij is waardevol. Ja, hij is een parel. Maar mijn ziel zegt: 'het hoort zo niet te zijn en het is toch zo'. Als ik naar deze parel kijk, zie ik de scherpe kanten (net als bij een diamant). De ruwe plekken. Hij is waardevol, maar niet glad. Hoe zeer mensen - goedbedoeld - ons ook wijzen op de mooiheid van het kind. Als een soort van troost. Als tegenpool van de gebrokenheid: 'het is een prachtkind'! Wij zien meer als buitenstaanders de ruwe kanten. Die voelen we in onze ziel. Ik denk dat dat heel primair en intuïtief werkt. (Acceptatie is de diamant omarmen mét de ruwe kanten. Dat juist niet wegdrukken, maar er ruimte voor geven - zonder de schoonheid van de diamant (die Vincent is) uit het oog te verliezen).
Daarom gebeurd dat bij zo'n aap ook. Die schreeuw vanuit de ziel. Die voelen het op dezelfde plek als er iets is met degene van wie ze zielsveel houden. Het verschil met mensen is dat hun geheugen (vermoedelijk) korter is. Is de nood voorbij, dan leven ze in het volgende moment. Ze hoeven niet naar een traumatherapeut of coach. De zielenpijn is geuit en dat was genoeg. 

Ik heb diezelfde pijn vanuit mijn ziel ook hierom gehad: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/04/bevestiging-van-de-vader.html
Mijn ziel heeft iets wezenlijks gemist vanaf mijn derde (van iemand waarvan mijn ziel ook hield, waaraan mijn ziel (door hechten rond mijn tweede) ook verbonden was, al heb ik hem nooit bewust gekend). Ik heb dat nu wel grotendeels verwerkt. Het verwerken van zulk verlaat verdriet gaat vaak in lagen. In 2006 heb ik er een laag van gehad. In 2011 de volgende diepere laag. Nu zit er niet veel meer. Maar bij dat verwerken hoorden ook die ziele-schreeuwen. Het was ook de enige manier waarop het verdriet kon komen. Woorden had ik nauwelijks toen hij stierf (ik praatte laat). Het zat in mijn ziel gekerfd. 

Als ik die aap zie, zie ik ook God de Vader voor me. Hij houdt zielsveel van Zijn kinderen (ook van Zijn kinderen die zelf niet die slag van geloven maken). Hij voelt het in Zijn ziel als er wat is met één van Zijn kinderen. Ja, Hij is zo machtig, heilig, enzovoorts dat ik me om Hem geen zorgen hoef te maken. Hij kan het aan. Maar tegelijkertijd is Hij zó betrokken dat ook Hij huilt, schreeuwt om Zijn kinderen. Hij gunt ons zo het leven - in de volle breedte. En wij maken er vaak een potje van. Maken ruzie, scheppen afstand, worden geveld door depressie, staan elkaar naar het leven, (kinder)misbruik, pesten, prostitutie. Man man man... een stelletje ruwe diamanten. En Hij voelt de pijn in Zijn ziel om Zijn kinderen waar Hij zielsveel van houdt. Zoals deze aap op de foto, zo zie ik in mijn beeldende koppie God staan. 
In Joh. 11:35 staat 'Jezus weende'. Zijn vriend Lazarus was gestorven! 
Hij gaat er niet onderdoor, zoals wij mensen vaak onder verdriet gebukt gaan. Hij geeft ruimte aan Zijn emotie, maar wordt zelf geen zielig slachtoffer. Hij is een volwassen vader.  En Hij huilt als we niet tot onze bestemming komen (dat is letterlijk de definitie van zonde). Hij heeft zielenpijn als wij ons niet getroost weten in Zijn vaderarmen. Hij schreeuwt het uit als Zijn kinderen sterven aan het leven, aan elkaar. 'Heer Uw vriend is ziek' (staat in datzelfde verhaal uit Joh. 11 over Lazarus). Langer hoeft een gebed niet te duren. Hij voelt het wel. In Zijn ziel. Hij houdt zielsveel van jou. Van mij.

Over de link tussen apen en God de Vader gesproken (waar aardse vaders (en moeders) een afspiegeling van mogen zijn naar hun kinderen toe - zij zíjn God voor hun kinderen): Hij houdt zielsveel van jou. Van mij. Zóveel dat Hij - met gevaar voor eigen leven - op de weg gaat staan, waardoor Zijn kinderen en diens kinderen veilig naar de overkant kunnen. In alle rust.
Of je nu gelooft of niet: dit is de manier waarop mijn en jouw Vader voor je zorgt, omdat Hij zielsveel van je houdt. Ook als je het niet gelooft. Deze gorilla-kinderen hoeven het ook niet eerst te geloven. Ze hoeven enkel te vertrouwen.