zaterdag 14 juli 2018

Perceptie



Wat zie je in bovenstaand plaatje? 
Het is maar net hoe je waarneemt, wat je ziet. 
Het is beide waar. Beide niet gelogen. 
Het is een verschil in waarneming van de werkelijkheid. 

Waarneming, ook wel perceptie genoemd, is een proces dat gepaard gaat met interpretatie, selectie en organisatie van zintuiglijke informatie. Perceptie is waarneming in de breedste zin van het woord. De vijf mogelijkheden van de zintuigen van een mens: horen, zien, ruiken, voelen en proeven zijn eigenschappen waarbij perceptie een belangrijke rol speelt. 

Waarneming, ook wel perceptie genoemd, is het proces van het verwerven, registreren, interpreteren, selecteren en ordenen van zintuiglijke informatie.

De zintuiglijke waarneming bestaat uit het binnenkomen en verwerken van zintuiglijke prikkels. Dit zijn:

• Zien
• Horen
• Tastzin
• Reuk
• Smaak 
Maar ook: 
• Proprioceptief (het ervaren van druk, zowel intern als extern)
• Vestibulair (evenwicht)

De zintuiglijke waarneming oefent een ongekende invloed uit op het ‘zijn’ van iemand met autisme. Door waarnemen verleen je betekenis aan je wereld. Als deze waarneming anders verloopt, ervaar je dus ook een andere wereld. Veel gedrag wat je ziet (boven de ijsberg) komt voort uit de prikkels die anders verwerkt worden (onder de ijsberg). 

Tot zover de algemene informatie. Maar een inleiding die nodig is voor het vervolg van deze blog. 

We (mijn zus, mijn moeder en ik) zijn een nachtje naar Enkhuizen geweest om herinneringen voor en met mijn moeder op te halen. Bijna 70 jaar geleden werkte mijn moeder daar in het weeshuis. We sliepen vannacht in het huis van minister Blok. 



Mijn moeder leeft steeds meer in het verleden. 
Behalve herinneringen uit Enkhuizen, kwamen er meer herinneringen boven. Waaronder bijvoorbeeld de voor haar traumatische herinnering dat mijn oudste (andere) zus van huis wegliep en bij een ex-leraar van haar ging wonen. Ze was toen 16. Ik 9. 

De lezing van mama: ‘Ze beschuldigde mij van allerlei dingen die ik - bij mijn weten - nooit gedaan heb’. 
Ik heb haar uitgelegd dat het geen beschuldigen is. 
Mijn oudste zus is ook autistisch - hoewel niet gediagnostiseerd. De hele wereld mankeert wat, behalve zij. Dingen die mis gaan, liggen aan anderen, niet aan haar. 

Dat is geen (vals) beschuldigen. Dat is een andere perceptie van dezelfde werkelijkheid. Denk aan het plaatje bovenaan deze blog. Zij verwerkte de werkelijkheid dusdanig dat de uitkomst was dat ze slecht behandeld was. Mijn moeder verwerkte de werkelijkheid zo dat ze het idee had dat ze alleen maar goed geweest was voor haar kind(eren) en alles met de beste bedoelingen deed. 

De ene ziet de zandloper. 
De andere de gezichten. 
Dezelfde werkelijkheid. 
Op een andere manier de informatie verwerkt om tot deze visie e komen. 

Ik had op de kleuterschool een vriendin die ondertussen ook de diagnose autisme heeft. 
Ze speelde dan bij mij. Of was op een feestje. Later kwam haar moeder naar ons toe waarom zij dat ijsje niet gehad had. Ze had thuis vertelt dat ze overgeslagen was. 
Mama nu: ‘waarom loog en fantaseerde S altijd zo?, net als R (mijn zus) verdraaide ze de werkelijkheid’.
Denk weer aan bovenstaand plaatje en je weet dat het geen verdraaien, liegen of fantaseren is. 
Het is dezelfde werkelijkheid. Maar anders waargenomen. Die waarneming verschillend verwerkt (want bij autisme is de informatieverwerking écht anders dan bij niet-autisten), leidt tot een andere uitkomst. De ene ziet de zandloper. De andere de twee gezichten. 

Ik heb afgelopen week met mijn man ook veel gesprekken gevoerd. Ik denk ook altijd dat me onrecht gedaan is. En nog steeds onrecht gedaan wordt. Maar een ander herkent zich er totaal niet in (zoals mijn moeder het bij R zichzelf er niet in herkende). 
Op een gegeven moment is mij aangepraat (door mij man, waardoor ik ook dat weer ging geloven) dat ik in mijn hoofd denk dat het onrecht is, en het voor mij dus waar is. Mijn eigen gecrëerde waarheid dus). 
Maar dat is dus niet waar. Het is dezelfde werkelijkheid die ik op een dusdanige manier waarneem en interpreteer dat IK er onrecht in zie. De ander die zich beschuldigd voelt, heeft zijn/haar eigen interpretatie van dezelfde werkelijkheid en is zich van geen kwaad bewust? 
Wie heeft nu gelijk? Beiden. 
Denk maar aan bovenstaand plaatje. 

Het verdrietige is dus dat de autist (omdat die vaak door de andere informatieverwerking het andere plaatje van de werkelijkheid ziet) als leugenaar en fantast wordt uitgemaakt. Die met eigen gecreëerde werkelijkheden leeft en de waarheid verdraait. En uit liefde voor de autist dan maar gelooft wordt. Of juist afgestoten, omdat je vals beschuldigd. 

Mama zei ook: dan had die leraar naar me toe moeten komen en moeten checken of het waar was wat R hem vertelde, toen zij bij haar aanklopte. Dan had hij R uit kunnen leggen dat het anders was. Maar dat had niet geholpen, zei ik haar. Want het is dezelfde werkelijkheid, alleen zag mama de gezichten en zij de zandloper. 
Geen waar en onwaar. 
Waar en waar. 

Het enige wat je als niet-autist kunt doen is de autist meer duidelijkheid en informatie gaat geven om hem of haar ook die twee gezichten in de werkelijkheid te kunnen laten zien. 

In mijn geval: ik krijg halve informatie. Krijg via een ander te horen over relationele schades. Krijg dat totaal niet verwerkt in mijn hoofd, want verdere informatie ontbreekt. Dus ik ga de werkelijkheid waarschijnlijk anders interpreteren dan die ander dat doet. Weet niet wat er aan de hand is, mag dat ook niet weten. Trek dus waarschijnlijk verkeerde conclusies op grond van de beperkte informatie die ik heb. Iniedergeval zie ik dezelfde werkelijkheid dus anders. Om mezelf te helpen, probeer ik zelf de nog ontbrekende situatie te achterhalen, wat dus niet lukt en niet werkt. Ik zie enkel onrecht. Allerlei mensen waarbij kennelijk die relationele schade niet opgelopen is en op een andere manier behandeld worden. Zo interpreteer ik de dingen die waarneeem. Die ik waarneem in het echte leven en op social media. Dezelfde werkelijkheid als die anderen zien. Alleen op een andere manier verwerkt en geïnterpreteerd. Niet geholpen in een andere verwerking ervan door toevoegen van informatie. Daarvoor ben ik al te veel als leugenaar, fantast, verdraaier en penetreerder gezien (als ik wanhopig binnendrong in andermans leefwereld om aan voor mij ontbrekende informatie te komen, zodat ik de werkelijkheid ook kon gaan zien zoals die ander die zag!!!). 
Daarvoor voelde de ander zich teveel beschuldigd. 
En zo bleef/blijf je in cirkels ronddraaien. Ging ik me er in nood uitliegen (dan wel), als anderen mij wezen op de (feitelijk hun) waarheid. 
Zij zien de gezichten. Ik de zandloper. En ik was de fantast. Om te pleasen ga je dán dingen verzinnen om jezelf te verdedigen dat je die zandloper zag of ziet. 
Maar je mist informatie om ook die gezichten te kunnen zien! En dat navragen wordt gezien als autistische behoeften - of andersoortige termen - waarin mensen dan niet willen voorzien. Maar die je wel nodig hebt om de puzzel compleet te maken! Om dezelfde werkelijkheid ook anders te kunnen interpreteren en wellicht ook die twee gezichten te kunnen ontdekken. Net zo waar als hoe ik het zie (de zandloper). 




Feitelijk ben ik dus ook heel wat vals beschuldigd. 
(En wordt er zelfs meegelezen met deze blogs om te kunnen zien of ik de ander schade berokken.... Althans... Dat is mijn interpretatie van de werkelijkheid.) 
Voor een ander niet te vertrouwen. 
Zoals S en R voor een ander niet te vertrouwen waren. 

Als R van die leraar mama’s interpretatie van de werkelijkheid had gehoord, was die leraar voor R niet meer veilig geweest. Oh, hij ziet ook al twee gezichten! 
Nu was ze niet voor leugenaar uitgemaakt en is recht gedaan aan haar gevoel (= interpretatie van de werkelijkheid) dat er zoveel onrecht thuis was. Zij zag de zandlopers. En ook dat was waar. 

Zien anderen je als leugenaar, fantast, en levend met eigen gecreëerde waarheden, dan is er onmiddellijk al relationele schade. Kan er nooit ruimte zijn voor je gevoel (= interpretatie van de werkelijkheid) dat er zoveel onrecht is. Ik zie de zandloper. En dat is ook waar. Op de manier waarop ik het interpreteer zal het ook echt onrecht zijn. Maar dat wordt ontkent doordat ik als levend met eigen gecreëerde waarheden gezien wordt. Kortom: er wordt onrecht bovenop het onrecht gestapeld. Dit is de werkelijkheid warin ik en veel autisten leven. 

En om op S en R terug te komen. 
Het was wel lastig verbinden met hen. Maar ze verlangden enorm naar verbinding. 
S bleef met haar interpretatie van de werkelijkheid zitte dat ze bij feestjes minder kreg dan de rest. Maar als ik bij haar kwam spelen, stond ze al op de uitkijk. 
R bleef met haar interpretaties van de werkelijkheid zitten dat ze het thuis slecht had. Ging studeren in Groningen. Het contact kwam weer wat op gang - zij het moeizaam door de relationele schade die er was. 
Ze wilde niet toegeven dat ze naar ons verlangde. Maar als we de 3 uur durende treinreis naar het Noorden gemaakt hadden, stond ze in haar huisje op de uitkijk. In haar hart zo blij.
Ik stond vorige week ook op de uitkijk. 
Misschien is er achteraf wat misgegaan in mijn uitnodiging. Dat weet ik niet. Maar vraag me ernstig af of dat verschil had gemaakt. 

Vandaag zijn we nog langs Medemblik gereden. 
Langs het graf van mijn vader. 
Het plan is om het volgend jaar te laten ruimen. In 2020 ligt hij er 50 jaar. 

Tranen bij mijn zus (niet R, maar E). 
Ze heeft het gevoel dat hij dan zomaar weggekieperd/opgeruimd wordt. Het is zo’n mooie begraafplaats/ligplek voor hem. Een rationeel denkende oude moeder die zegt dat de natuur hem in die 50 jaar al heeft opgeruimd en zijn geest daar allang niet meer is. 
Twee interpretaties van dezelfde werkelijkheid. 






donderdag 12 juli 2018

Laat los!

Laat los! 
Het is een vaardigheid dat mijn hoofd niet lijkt te bezitten. 
Volgens mijn man kan ik hooguit doen alsof, omdat dat gewenst of gevraagd gedrag is. Maar écht loslaten? 

Wat me ook niet loslaat is wat we afgelopen zondag in de kerk lazen. 
1 Ezechiël 28b- 2 Ezechiël 1-10

Toen ik dit zag, liet ik mij met mijn gezicht naar beneden op de grond vallen. Op dat moment hoorde ik de stem van Iemand die tegen mij sprak.’
‭‭‘Hij zei tegen mij: ‘Sta op, mensenzoon, dan zal Ik met u spreken.’ Terwijl Hij sprak, kwam de Geest in mij en kon ik weer rechtop staan. ‘Mensenzoon,’ zei Hij, ‘Ik stuur u naar de Israëlieten, naar een volk dat tegen Mij in opstand is gekomen. Zij en hun voorouders hebben zich tegen Mij verzet tot op dit moment. Het zijn mensen met verharde harten, stijfkoppen. Maar Ik stuur u om hun mijn boodschappen te geven, de boodschappen van de Oppermachtige Here. En of zij nu luisteren of niet—want vergeet niet dat het rebellen zijn—zij zullen in elk geval weten dat zij een profeet in hun midden hebben gehad. En u, mensenzoon, wees niet bang voor hen, schrik niet terug als zij dreigementen uiten die als schorpioenen steken. Laat u niet ontmoedigen door hun kwade gezichten. Want vergeet niet: het zijn rebellen! Laat hun weten wat Ik te zeggen heb, of ze nu willen luisteren of niet. En bedenk: het is een tegendraads volk. Luister, mensenzoon, naar wat Ik tegen u zeg. Word niet zelf ook opstandig, zoals zij. Open uw mond en eet wat Ik u geef.’ Toen keek ik op en zag een hand die mij een boekrol aanreikte. Een boekrol die aan beide kanten was beschreven. Hij ontrolde hem en ik zag dat de rol vol stond met klaagzangen en rouwklachten.’
‭‭(vertaling Het Boek) 

Deze man (Ezechiël?) wordt op pad gestuurd om letterlijk op te staan tegen onrecht. 
Maar dan komt de tegenstand. 
En niemand zegt hier tegen Ezechiël: ‘laat los joh! Zet het uit je hoofd. Geef het aan Hem, Hij zal voor je strijden, dan heb jij rust... drijf nou je zin en standpunten niet door. Je kunt die rebelse mensen niet veranderen cq naar je hand zetten’. 
Nee. Dat wordt niet gezegd! 
Hij wordt aangemoedigd om op te staan en zijn missie te volbrengen! Al voelt de tegenstand als steken van schorpioenen, als helse pijn. Al luisteren ze niet, omdat zij hun eigen waarheid hebben: ga door! 
Open wijd je mond (NBV vertaling) en neem aan wat ik je te eten geef. Het blijkt een boekrol met klaagzangen te zijn. Zo verdrietig is de situatie. 

Maar Psalm 81 (berijmd) zegt ook: 
9   Leef uit mijn verbond.
Vraag van Mij vrijmoedig.
Open wijd uw mond.
Al wat u ontbreekt,
al waar gij om smeekt
geef Ik overvloedig. 

Je mag Hem vragen wat je nodig hebt, zelfs in situaties waarin Hij je zelf op pad stuurt. En ontbreekt het je aan kracht om door te gaan, ga je er liever bij liggen of verlang je naar het los te kunnen laten? Hij geeft overvloedig wat je ontbreekt in deze. Manna voor onderweg. Kracht om op te staan tegen onrecht. 
Al is het maar onrecht in het klein. Wat voor jezelf erg groot kan voelen. Onrecht dat je ziel lijdt doordat mensen met jou zo anders omgaan dan met anderen. Onrecht omdat je niet alles mag weten wat tot breuken leidde. Onrecht omdat sommigen echt bang voor je zijn of er geen gelijkwaardige vriendschap is. Onrecht. Omdat menselijke relaties tot schades en breuken leiden. 
Allemaal anti-paradijselijk onrecht. 
En mensen wíllen niet eens luisteren, want dan zou het enkel in mijn hoofd zitten. Ik denk dat ik - juist als autist - dieper en intenser aanvoel dat het zo tegen-paradijselijk is. En juist dat zet me in beweging. Continu. Om te vertellen: ‘mensen, waar zijn jullie mee bezig? Zó ga je toch niet met elkaar om? Met die kostbare broeder of zuster van je? ‘ 

Het sterkt me hierin dat ook in de Bijbel verhalen staan waarin loslaten geen issue is. 
Zoals dit verhaal uit Ezechiël. Het laat me sinds zondag niet meer los. 

Net als eigenlijk bij jongste. Kijk maar naar deze foto-reportage van zijn opvang. Wát hij ook doet... zijn touwtje laat hij nóóit los!! 
De peuterprogramma’s die hij al 14 jaar kijkt, laat hij nóóit los!!! 
Zijn streken die écht niet leuk zijn voor ons (en op zijn opvang heeft hij andere streken dan thuis, maar allen lijken op het gedrag wat een peuter vaak vertoont), laat hij echt nóóit los. 
En zo kan ik nog meer voorbeelden noemen. 
Loslaten kunnen zijn hersenen ook niet. En doen alsof kan hij ook niet. Gewenst gedrag vertonen ook niet. 












woensdag 11 juli 2018

De tijd tikt door


Ik was gisteren (dinsdag) bij de Pedicure. 
Daarvoor in april. 
Ik heb afschuwelijke kalknagels. Een erfelijke variant. Ik heb ze al vanaf mijn 16e. Er is dus niet zoveel aan te doen, behalve een regelmatig bezoekje aan de pedicure (wat geen zachtzinnige behandeling is). 
Let op. Onderstaande foto is voor 18+. 




Terwijl ze koffie haalde, nam ik de ruimte (onbewust) in me op. Mijn oog viel gelijk op de klok. Het is een andere! De vorige heb ik nog fotografisch op mijn netvlies staan. 
Toen ze terugkwam gelijk gevraagd. En mijn bevinding klopte. Hij hangt er al 8 weken en ik was de tweede die het zag. Het was bovenstaande klok van de Action die er nu nieuw hing. 

De tijd tikt door. 
Ook in het zoeken van plekjes voor Vincent. 
Hoewel de zorgvraag plots ook wel anders ingevuld kan worden. Plotseling kwam het zorgkantoor met de mededeling dat ze bij Cello jarenlang een verkeeerde rekenmodele gebruikt hebben. Er blijkt dus nog ruimte te zijn voor een stukje pgb. 
Dat zou betekenen dat we ook een zorgverlener thuis kunnen zoeken, als Vincent zoveel meer thuis is als hij dagbesteding heeft. Maar waar tover ik ineens een hulpverlener thuis vandaan? En wat doet het met mij als er dagelijks meerdere momenten een vreemde over de vloer komt, ik thuis moet zijn op bepaalde tijden en ik dus een groot stuk vrijheid inlever? De prikkels die Vincent rondom mij veroorzaakt blijven dan. Die zijn er ook als Ton voor hem zorgt. 
Dit is voor mij een oplossing die nog steeeds voor erg veel overprikkeling zal zorgen. 
Dus de andere zoektocht gaat ook verder. Zondag a.s. gaan we en kijkje nemen bij een zorgboerderij hier net over de Maas. Niet Christelijk. Maar dat is zijn huidige zorgverlening ook niet. 
En ook daar: geen open plekken en een lange wachtlijst. 
De tijd tikt door. 



De tijd tikt door. 
Eind augustus hoop ik mijn tweede boek uit te gaan geven met de titel Eindeloos Geliefd. 

Mijn eerste boek (een gedichtenbundel) is nog hier verkrijgbaar: 

De scherven die worden werden


Maar zoals gezegd, verschijnt eind augustus mijn tweede boek, Eindeloos Geluefd. 

Het gaat over (onvoorwaardelijke) liefde en acceptatie. Een boek dat tot stand is gekomen in de veertigdagentijd van 2018. Elke dag daarvan heb ik mijn gedachten over dit thema opgeschreven. Bij elkaar gebundeld is dat een mooie verzameling van overdenkingen over onvoorwaardelijke liefde geworden. Geschreven vanuit mijn eigen leven. De worstelingen ermee. Maar ook het zeker weten. 



De tijd tikt door. 

En ook Gods tijd tikt door. 
Bij Hem is alles mogelijk. 
Ik weet zeker dat er een tijd komt dat ik als mug met een aantal olifanten een goed samenzijn kan hebben. 
Het anders van aard zijn hoeft toch geen belemmering te zijn in die anderen ontmoeten? 
Eigenlijk is iedereen die je ontmoet van een andere aard. We zijn allemaal uniek geschapen! Je praat op straat met iemand die transgender blijkt te zijn, je ziet mensen in de winkel en maakt er gezellige praatjes mee en die blijkt ADHDer te zijn. Je luncht net je ex-chef en die is homo. 
Totaal verschillende aard. Wat ons samenbond was onze werkrelatie. Maar hij als olifant past totaal niet bij mij als mug. En toch was de ontmoeting goed. En veel herinneringen die zo typisch voor mijn aard waren en ook op het werk dus gebeurden, hebben we met een lach, maar ook met serieuze toon opgehaald. 
Niet bij elkaar passen, wil niet zeggen dat je niet samen kunt zijn. Ieder naar zijn aard geschapen. En dat is juist mooi. Dan hoeft de olifant nog steeds niet in een muggenlijf en die mug hoeft niet in een olifantenlijf. Maar je kunt je wel over elkaar verwonderen en laten inspireren/bemoedigen door elkaar. Waarom zou dat niet voor autistisch zijn gelden? Of ben je dan een buitenaards wezen dat een gevaar vormt voor het eigen comfort? Welnee. Het tegendeel is waar. 
En ik weet dat God nog veel meer ontmoetingen met verscheidene olifanten zal uitwerken. 
Zelfs al ben je een ‘tegenover’ van een ander: beiden zijn waardevol en nodig in Zijn Koninkrijk. 
Hij zal ruimschoots goedmaken wat tot nu toe zo gebroken is. Ook voor die anderen. 
Ik droom er bijna elke nacht van. 
Ik heb zelfs aan een grote tafel gezeten in mijn droom met heel veel olifanten die uit mijn leven gestapt zijn en/of wilden dat ik uit de hunne zou stappen. In Zijn Koninkrijk is er geen scheiding en onderscheid. En dat Koninkrijk is nu al hier. 
Ik heb bevestiging van Hem gehad: ‘nodig maar, Ik maak het af’. Daar blijf ik op vertrouwen. Ondanks teleurstellingen er in. 
Vorige week heb ik het in een droom gezien. Die heelheid. En Hij zei: ‘het is goed, ga maar’. Toch bleek dat nog niet het goede moment. 
Maar God gaat er onverminderd voor. Om het verlangen verder te laten rijpen. 
Mijn muggenhart stroomt over van liefde voor al die olifanten. 
De tijd tikt door. 

zondag 8 juli 2018

De formule van houden van.

Deze blog gaat over houden van. 

Hoe dat bij mij werkt. 

Eerst een stukje theorie dat ik ergens las en heel goed klopt: 

Twee kenmerken van een autist zijn het niet kunnen aanvoelen van zijn of haar omgeving, en het in sterke mate betrokken zijn op zijn/haar innerlijke wereld. Ze begrijpen de sociale gedragsregels niet en missen inlevingsvermogen. Het lijkt of ze heel egoïstisch zijn, door hun afweer van sociaal gedrag.

Een autist is helemaal niet op de ander gericht. Zijn zogeheten "ik-gerichtheid" komt doordat hij niet in staat is (of verminderd in staat is) verbinding te maken met wat rondom hem gebeurt. Een autist weet helemaal niet hoe hij andere personen moet bespelen. Mensen manipuleren vind ik hier dan ook niet echt thuis horen als woord, het is meer een betrachting de werkelijkheid hanteerbaar te maken. Hetgeen buiten hem gebeurt kan als bedreiging aangevoeld worden, niet omwille van het zwakke ego, maar omdat het niet past in de eigen leefwereld. Dan kan een autistisch iemand erg beginnen "flippen". Juist daarom ontbreekt het hem soms aan invoelingsvermogen, het andere is zo vreemd dat het moeilijk kan worden geïntegreerd. 

Omdat ik het te lastig vind om te snappen hoe het houden van in elkaar zit, heb ik een heel stelsel in mijn hoofd wat ik wël snap. Op die manier is de grote complexe wereld hanteerbaar voor me. 

Ik deelde vanochtend dit: 

Las vanochtend in 1 Petrus. En deze verzen troffen me. Dit is precies hoe ik als autist tracht te leven. Zonder onderscheid des persoons houd ik van al mijn (geestelijke) broers en zussen en al lijkt mijn gedrag soms kwaad omdat een ander er geen bal van snapt: ik heb totaal geen intentie tot kwaad doen!!!! Heb juist diep verdriet over onrecht. Als ik merk dat anderen wel meer liefde hebben voor bepaalde broers of zussen. Die wel dat onderscheid maken. Althans... wat voor mij zichtbaar is. En dat is vaak bar selectief en wispelturig. Zo hoort het niet te zijn. 
En ja: ook mijn niet-gelovige vrienden hier zie ik als mijn broers/zussen. Als waardevolle mensen. Geliefd. Uitgekozen. 
Houd van jullie allen. <3



Daar kwamen reacties op van, ja maar .. als mensen nu geen klik met je hebben. 
Voor mij is het niet belangrijk of mensen een klik met me hebben. 
Dat ik geen onderscheid maak in houden van is duidelijk. 
Andersom wordt dat onderscheid wel vaak gemaakt. 
Die is belangrijker dan die. 
Ze vinden X belangrijker dan mij. 
Of Y weer belangrijker dan X. 

Ik ben uitgekotst door mensen. 
Maar die mensen die me uitkotsen zijn ook door God geschapen. Hun hart is van God, al weten ze het zelf niet. 
En God kan mij niet uitkotsen. 
Op grond van hun gedrag zou je denken dat ze niet van me houden. Maar in hen zit dat zelfde hart. Gods hart klopt ook in hen. 

Dus ik blijf met mijn liefde komen, omdat ik niet dat anders behandelen van mij zie, die andere omgang met mij, maar dat onderliggende hart. 

Maar waarom dan toch die pijn, die teleurstelling, als anderen wel die verschillen aanbrengen? Als ik toch daardoorheen hun hart zie en niet dat steeds andere gedrag van hun (afhankelijk van met wie ze te maken hebben). 

Op deze manier - langs deze formule - is het voor mij hanteerbaar. 

Maar anderen blijken deze formule helemaal niet te kennen! Die hebben hele eigen formules! 

Mensen hoeven ook niet eerst van mij te houden wil ik van hen houden. Toch lijkt het of ik hun liefde voor mij dan afdwing. 
Ik denk - nee ik weet - dat dat niet het geval is. 
Ik wil dat ze dezelfde formule leren als ik. Want dat is de enige manier waarop ik dingen kan begrijpen. 
Ik wil dat ook zij stoppen met dat onderscheid te maken. 
Als iedereen van iedereeen houdt, omdat in ieder van ons Jezus zit, dan is het toch ook allemaal veel overzichtelijker? 
Ik dwing geen liefde af. Maar stop met onderscheid te maken met wie je wel en niet wilt omgaan. 
Mensen ontvrienden mij. Ik niet hen! Mensen geven mij advies om hen los te laten omdat ik anders pijn heb van het feit dat zij nooit volgens deze formule kunnen leven. 

Daar zit ook de pijn en teleurstelling. 
Mensen snappen de taal van deze formule niet eens. 
Maar loslaten betekent dat ik onderscheid moet gaan maken. En dat kan ik niet! Mensen mogen onvoorwaardelijk bij me horen. En die formule zijn geen voorwaarden die ik afdwing. Het is mijn way-of-Life.  

En al die mensen die me pijn gedaan hebben? Gepest? Misbruikt? Geschopt? Geslagen? Zelfs hen bleef ik achterna lopen! Ik werd van ze afgeduwd en ik bleef op ze toe lopen. Maar ik mocht letterlijk niet in de kring. En nog bleef ik het proberen. Ik kan niet geloven in een werkelijkheid waar mensen buiten de kring moeten blijven. Die werkelijkheid bestaat niet voor me!!! 
En die YV in het zwemhok of N in een hok? 
Ik bleef meedoen in hun systeem. Ik bleef op woensdag zwemmen met YV. Ik bleef naar het kantoor van N gaan. 
Mensen uit mijn kring gooien komt in mijn woordenboek niet voor. Mensen stappen zelf wel uit mijn kring. 
Dat is weer dat onderscheid dat ze aanbrengen. 
Ze hebben geen tijd of zin om in mijn kring te zijn en maken ook heel duidelijk dat ik niet in hun kring hoor. Daar horen andere mensen in. Onderscheid dus. 
En dan raak ik weer in paniek. 
Want ik snap dat niet. 
Het klopt niet met mijn formule om de wereld te kunnen overzien. De manier waarop anderen het doen is voor mij compleet onoverzichtelijk en tegen mijn aard. Tegennatuurlijk. 
Maar hoe ik daarin ook afgewezen word, ik blijf van ze houden!!! 
Of mensen komen bij voorbaat al niet in mijn kring, omdat ze me maar vreemd vinden. Lastig. Zelfgericht. 
Ook deze mensen zijn welkom!!! 
Maar hoe ik daarin ook afgewezen word, ik blijf van ze houden!!! 
En dat lijkt heel manipulatief. Hun liefde afdwingend. 
Nee. Ik snap hun onderscheid maken niet. 
Waarom gaan ze met de éën een gezellig dagje weg en zeggen ze tegen mij: verdwijn. 
Of andersom. 
Net zo goed. 

En ik hoef hier niet allemaal uitleggen op. 
Want ik weet dat anderen deze formule niet snappen en het anders doen. 
Dat is zelfs al mijn angst. 
Angst dat mensen mij niet op dezelfde manier (willen) ontvangen als ik hen ontvang. Is dat angst voor afwijzing? 
Nee dat is angst omdat ik dan de grip op mijn buitenwereld verlies. Het wordt onbegrijpbaar, chaotisch en onoverzichtelijk voor me. 

Nog een hele waardevolle aanvulling van een comment van iemand op mijn post. Het beschrijft precies wat ik hier allemaal tracht uit te leggen: 
‘het is geen kwestie van dat mensen het niet snappen, ze snappen best dat het voor jou zo werkt, maar voor hen werkt het niet op jouw manier dus kunnen ze die ook niet toepassen en dan weten ze zich geen raad meer en trekken ze zich terug wat jij op jouw beurt dan weer niet snapt.. een soort visuele cirkel dus en heel frustrerend voor beide kanten..’

Hier zijn de blogs over YV en N te vinden: 

En ik blijf maar trekken. 
Aan dode en levende paarden. 
Net zolang tot ze in mijn formule passen. 
Niet om hen te manipuleren/dwingen, maar om mezelf te helpen overzicht te houden. 




zaterdag 7 juli 2018

een verbroken draadverbinding


De afgelopen dagen veel gesproken (ook digitaal, want zo ben ik) met mijn man over dingen die ik niet begrijp. En dingen die ik doe. Omdat ze bij me horen. En dingen die ik niet kan stoppen te doen. Omdat dat ook bij me hoort. Omdat onze oppashond bij ons is deze weken hebben we veel metaforen met die hond gebruikt. Om dingen naar elkaar te verduidelijken.

Wie denkt dat mijn oppashond als een trouw maatje naast me komt liggen en me ondersteund in eenzaamheid, onbegrip en verdriet heeft het mis.
Ik leerde het bij hondentherapie al en ervaar het nu ook bij mijn eigen oppashonden. Als ik in contact - in verbinding - ben met het beest, komt het bij me liggen. Maar als ik heel veel in mijn hoofd zit, in mijn eigen fixaties en gedachten, dan stapt zo'n beest ook uit het contact en gaat aan de andere kant van de kamer liggen. Verbindingsdraad verbroken. Of dat helpt uit mijn hoofd te komen? Dat niet. Maar het is wel bewustwording. Als ik weer het contact aan ga, maakt het beest ook terug contact.

Hoe anders is dat bij mensen.
Jaren geleden met mensen contact.
Maar ik zat in mijn hoofd.
In mijn eigen gedachtenwereld, die ze niet begrepen.
Of zelfs op hun eigen manier gingen uitleggen.
Het verbinindingsdraadje werd verbroken.
Ze gingen naar de andere kant van de kamer.
Ontvolgden me op fb, of blocken of ontvrienden.
Op twitter ook ontvolgt.
Want ze konden niet volgen wat ik allemaal uitte vanuit dat eigen hoofd.
Verbindingsdraadje verbroken.
Er klinken hier dagelijks stemmen in de huiskamer.
Stemmen waar ik een verbinding mee had.
Maar het verbindingsdraadje is verbroken.
En telkens als ik hun stem hoor, ga ik in gedachten terug naar het moment dat ik - iets te openbaar - uitte wat er in mijn eigen gedachtenwereld omging. Maar dat was iets wat alleen ik bleek te begrijpen. Dat besefte ik niet. Ik dacht: de hele wereld begrijpt wat ik begrijp, dus ik kan dat ook rustig delen met de hele wereld.
Het verbindingsdraadje verbroken.
De één na de ander verdwijnt zo in mijn leven uit het contact.
Naar de andere kant van de kamer.
En hoe ik ook opnieuw in dat contact stap met vele mensen van weleer (want dit speelt al mijn hele leven), het verbindingsdraadje blijft gebroken.Mijn gedachtenwereld zelfs als leugens bestempeld - enkel omdat de ander het niet begríjpt. 
Wat is een hond dan toch trouw....

Ik moet hier één uitzondering opmaken.
In januari van dit jaar, stapte er hier op FB ook een FBvriendin van me uit het contact.
Door dingen die niet duidelijk voor me waren, zat ik erg in mijn eigen hoofd, werd zij een fixatie voor me. En zij sloot de FB deur en ging aan de andere kant van de kamer liggen.

Godzijdank, kwam zij - net als een hond - terug, toen ik in staat was het contact weer aan te gaan.
Nu zijn we zo'n beetje elkaars bemoedigingen in tijden van nood.
Soms dreigt er even frictie te zijn.
Dan gaat ze naar de andere kant van de kamer, even uit het contact.
Maar de verbindingsdraad is nooit definitief verbroken.

Dat is het bij een hond ook niet.
(of ik moet zo'n beest echt verkeerd behandelen, maar daar is hier geen sprake van).
Een hond voelt of je in staat bent contact te maken of niet.
En past zich aan aan de staat waarin je je bevindt.
Hij respecteert als het ware als ik mijn 'hoofd-tijd' nodig heb, door zelf ook uit het contact te gaan.
En komt net zo vrolijk kwispelend weer terug als ik weer uit dat koppie van me ben.

Daar kunnen nog veel mensen van leren.

vrijdag 6 juli 2018

Avondrood

Mijn interview in De Nieuwe Koers, in de serie Avondrood. 
Tekst, Wilfred Hermans. Foto’s Jelte Bergwerff. 









donderdag 5 juli 2018

Ontmoeting

Het mocht er niet van komen. 
Hoewel ik er vannacht van heb liggen dromen. 
Het verleden vaarwel. 
Begroet met een kus, niet even snel. 

De lach sprak boekdelen. 
Een open mind. 
Het verleden voorbij. 
Richting de toekomst: vrij. 

Dit risico lag in Gods hand. 
Ik heb gebeden. 
Gestreden. 
En Hij zei ja. 

Het voelde goed. 
En toch: alle scenario’s in mijn hoofd al afgegaan. 
Want helaas is het verleden zo bepalend 
Dat alles mogelijk was. 

Geen valse verwachting. 
Enkel stille hoop. 
Zó stil, dat ik het ook echt stil hield. 
Voor mezelf alleen…. Én God. 

In alle rust op pad. 
Niet afhankelijk van wat dan ook. 
God begrijpt mijn hart. 
Maar de ander ook? 

Ik had het niet hoeven doen. 
Maar God stuurde me op pad voor A 
- Het versturen van een tijdstip van ontmoeting - 
En ik ben dan té trouw om geen B te doen. 

Niet eens nerveus 
Stond ik turend langs de weg. 
Zelf gekozen om hier te staan. 
Want stel dat de ander er op in was gegaan 
en ik wás er niet. 
Zo wil ik niet zijn. 
Dat kan ik niet. 

Na een kwartier daar staan. 
Een mooi plekje gekozen. 
Genoten van een Koningsmaal. 
En Hij was mijn tafelgenoot. 

Ik nam zelf dit risico. 
Dus verre van slachtoffer. 
Vanuit de ervaring van het verleden hier ernstig rekening mee gehouden. 
Nu niet meer door zoiets verrast, zoals in de januarimaand van 2016 wel het geval was. 
Toen wist ik nog niet beter. 
Nu gelukkig wel. 

Ik weet wie ik ben. 
Gods eigen gekroonde dochter. 
En als men daarmee niet aan tafel wil, 
Dan is dat goed. 

Het neemt mijn kroon niet af. 
Hoewel de Tegenstander dat zou willen. 
Maar hij zit stevig verankerd op mijn hoofd. 

Op de terugweg in de auto wel wat tranen geplengd. 
Dat mag. 
Al nam ik zelf het risico. 
Verdrietig is het. 
Voor mijn gevoel doe ik niets meer ‘fout’. 
Geen gedram, geclaim, of wat dan ook. 
Gepaste afstand. 
En dat is goed. 

Maar blijkbaar voelt het voor de ander niet goed. 
Zijn er onvergeeflijke dingen gebeurd (wat?). 
Want er wordt niet voor niets de keus gemaakt om geen tafelgenoot te willen zijn. 
En wordt niet voor niets de keus gemaakt me die kant uit te laten gaan - voor eten met Hem.  
Want ik nam toch immers zelf het risico? 
En dat is waar. 
Dus ik ben ook niet boos. 
Dat zou verre van terecht zijn. 
Ik koos er zelf voor: Met God. 
(Daarom voelde het ook goed en was ik zo rustig, ook omdat ik ergens het volste vertrouwen had dat het goed zou komen)

Op een dag zitten we wel bij elkaar aan Tafel. 
Hij kent ons beider hart. 
De pijn en de smart bij de één.. 
De pijn en de onmacht bij de ander. 

Én hij kent het verlangen. 
Van wederzijds een open mind. 
Het verleden voorbij. 
De toekomst: vrij. 
Wat er gebeurd is, is weggedaan door Hem. 
Eenieder gevoed door Zijn stem. 
Begroet met een vredeskus. 
Broer. En zus. 

En nu? 
Mijn man wat uit te leggen. 
Ik heb er geen spijt van. 
Ik ken mijn hart. 
En mijn man gelukkig ook. 
Mijn bedoeling was zóooo goed. 
Niemand valt iets te verwijten. 
Maar blijkbaar was de tijd er nog niet rijp voor. 
In Zijn hand rijpt het verlangen door. 
Het is goed. 
Ook omdat Hij erbij was. 
En is.