maandag 21 mei 2018

Ik hoorde het mezelf zeggen.

Gisteren na de pinksterdienst was er koffie drinken en een gezamenlijk korte viering op het kerkplein, samen met andere kerken uit Oss. 

 

Ik zat wat te praten met een oudere man van onze kerk. Hij vroeg bezorgd of Jongste nog thuis woonde. Dat bevestigend beantwoord. Ik had het er over dat de aanwezigheid van jongste invloed heeft op alle gezinsleden. Dat het mij als moeder ook pijn doet dat oudste een andere jeugd heeft gehad dan je normaal je kind gunt. Nou heeft elk huis wel een kruis, maar dit is wel een heel groot kruis. Het heeft hem beperkt in het meenemen van vrienden (niet alleen door schaamte voor  jongste, maar ook door schaamte voor mij(n autischtische gedrag). Het heeft hem beperkt in het vieren van zijn verjaardagen. Het heeft gemaakt dat zijn jeugd anders gelopen is dan het onder normale omstandigheden gegaan zou zijn... 
Of we hadden er voor moeten kiezen om jongste al in zijn vroege jeugd het huis uit te doen. Maar zelfs dat zou zijn jeugd gekleurd hebben. Dan had hij twee ouders die ook leefden met zorgen en schuldgevoelens omtrent jongste (want ook zijn jeugd komt nooit meer terug en je wilt ook hem een basis van liefde meegeven) én had hij zelf een schuldgevoel gehad. Dat werd zo treffend uitgespeeld in de voorstelling 'lastige ouders'. Die jongen was al jong het huis uit. En de grote zus liep haar hele jeugd met een schuldgevoel dat het gedaan was om haar een beter leven te geven. Maar dat voelt niet als beter. De oudste voelt zich dan mede verantwoordelijk voor het niet meer thuis kunnen wonen van jongste. Toen oudste bij ons nog jonger was, hebben we het ook wel eens met hem besproken. 'Hoe zou je het vinden als jongste niet meer thuis zou wonen'? Dan begon hij te huilen. Hij wilde zijn broer niet missen. Hoe beperkend en compleet anders zijn leven ook was, als gezin hoor je bij elkaar! 
Het is een situatie die ons overkomen is. Niemand heeft hier om gevraagd. We hebben oudste niet expres en met opzet mishandeld door zo'n kind te krijgen, of het thuis te houden. We hadden geen keus. En elke keus makend zou de situatie gebroken houden. Het overkwam ons. Het overkwam oudste. Het overkwam mij... 
Het gezin dat je sticht... je hebt het zo anders voor ogen. Als het kind maar gezond is, wordt er vaak routinematig bij zwangerschappen gemompeld. Ja... Als je kind maar gezond is... 

Toen ik een gezin stichtte, kwam ik uit mijn ouderlijk gezin. Dat hoofdstuk lag achter me. Ik zag uit naar een nieuw hoofdstuk. Want gebrokener dan het was kon het niet worden. 

Want ook mijn jeugd was gekleurd. En dat van mijn moeder. En mijn twee zussen. En dat van onze onderlinge verbanden. Gekleurd door wat ons ongevraagd overkwam. Mijn vader die totaal onverwachts stierf toen ik twee was. We hadden geen keus. Ik wist hoe het was als je leven anders liep dan het had kunnen zijn. Je leven gekleurd door iets wat je totaal niet in de hand hebt. Ik weet niet hoe mijn jeugd er had uit gezien als ons dit niet was overkomen. Maar op veel punten anders (zie: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/10/op-de-valreep-van-mijn-oude-jaar.html)

Mijn jeugd gekleurd door wat ons overkwam... nog los van mijn andere-zijn en alles wat ik meemaakte. Het heeft mijn leven beperkt doordat mijn moeder anders met ons omging. Allen verwond en getraumatiseerd. Ik had minder vrijheid. Kon maar moeilijk tot verbinding komen. Hechtingen liepen anders, want toen ik leerde te hechten aan mijn beide ouders, viel er één weg. Mijn jeugd gekleurd. 

De eerste kwart van je leven. 
Wat gunde ik mijn nieuw te stichten gezin een ander en beter leven. Wat gunde ik mezelf rust na dese zeer valse start van mijn leven. 
Eindelijk de rust van huisje, boompje, beestje. Het enige waar ik bang voor was, was dat één van ons ook weg zou vallen op een leeftijd dat ze ons nog nodig hadden. 

Ik vertelde de oude man naast me in één moeite door hoezeer ik oudtste kan begrijpen dat het vor hem afschuwelijk is (hoe goed hij er ook mee omgaat) dat zijn leven zo beperkend is door wat hem ongevraagd overkwam. Omdat mijn eigen leven ook beperkend was door wat mij ongevraagd overkwam. 
Ik weet hoe zo'n jeugd de rest van je leven kan kleuren. 
Ik hoorde het mezelf zeggen. 
Of het over een ander ging. 
Want als je er over nadenkt is het te bizar voor woorden... dat je van het ene gebroken hoofdstuk van je leven zó het ander in rolt. 
Wat kon er nog erger zijn dan iemand verliezen aan de dood? 
Een kind krijgen dat opgesloten zit in zijn andere-zijn. Zonder taal. Zonder kennis. 

Ik hoorde mezelf praten. Of het over Jan om de hoek ging. En tegelijkertijd klapperde ik met mijn eigen oren van ongeloof... 'zal ze het verzinnen... iedereen maakt wel eens wat mee joh... ze wil zeker slachtoffertje spelen en verzint wat overdreven verhalen'. 
Maar áls het waar is... en dat is het... is het toch een onvoorstelbaar leven... Vooral onvoorstelbaar verdrietig... 
Een leven dat maakt dat we tweede pinksterdag 2018 in Oploo, op een warm, mega-groot instellingsterrein rondlopen. Een instelling die open dag houdt en wij sfeer proeven om te kijken of het wat voor jongste is... Alles in mij wil hier helemaal niet rondlopen!!! Een prachtig terrein. Verscholen in het groen. Maar ik werd er depressief van. Overprikkeld. Het voelde zó niet-fijn.. Zó ... ik heb geen woorden om het moedeloze gevoel te beschrijven.. Van ellende zat ik op een bankje op het terrein een half uur te googelen op wat er aan gehandicapte woonplekken in Nederland is. Hopend op die ene plek te vinden die wat voor hem is. In plaats daarvan verdwaalde ik op het digitale web van klik naar klik en link naar link... Het was een vlucht uit de realiteit waar ik middenin liep. Gehandicapten ver weg van de bewoonde wereld. Een hoofdstuk van mijn (ons) leven, wat levenslang zal duren. En deze pinksteractiviteit hoort bij dit hoofdstuk van mijn leven. De gebroken driekwart na de gebroken eerste kwart. Wat zouden we op deze dag gedaan hebben als ons gezin bestond uit twee 'gewone' jongens van 18 en 15? Geen idee. Maar niet op een in het groen verscholen gehandicapten-terrein rondlopen. 

Ik had het niet over een ander, toen ik met de oude man sprak. Ik ben degene die in een even gebroken tweede hoofdstuk van haar leven zit, dan het eerste hoofdstuk geweest is. En ik gun oudste een beter tweede hoofdstuk van zijn leven, als vervolg op zijn gebroken eerste hoofdstuk. Beter dan het bij mij uiteindelijk gegaan is. Want dit is echt een doemscenario. Wat mij allemaal overkomen is... Nee. Ik had het niet over een ander. Dit ongelooflijk verdrietige leven is het mijne... Ik zit er nog middenin. Rondstruinend op terreinen waar je helemaal niet komen wil... 
Ik ben er doodmoe van... verdrietig. Depressief. In mezelf gekeerd. Zo'n dag heeft verwerkingstijd nodig...

vrijdag 18 mei 2018

Opwekking

Credits foto Hans van Vuuren - Groot Nieuws Radio.

Ik luister vol genoegen naar de Opwekkings top-100 op dit moment op Groot Nieuws Radio.
En ik zing en galm heerlijk mee...
Met mijn eigen unieke, verre van zuivere stem en lichaam, zing en aanbid ik.
Ik hoorde een keer de uitspraak 'beter vals zingen en met passie dan niet zingen'. Nou, dat is op mij wel van toepassing. De passie is er zeker!!!

Ik geniet en zit in herinnering weer op mijn slaapkamer uit mijn jeugd.

Ik deelde ooit deze blog (in 2013) over in mijn eentje (soms met mijn moeder) hossen met carnaval (om de kist heen, die als salontafeltje in mijn slaapkamer stond):
Zie deze blog erover. http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/04/vier-je-feest-met-mij.html
Het gedicht hierin heb ik ook opgenomen in mijn uitgegeven gedichtenbundel: De scherven die woorden werden.

Maar met de opwekkings top 100, heb ik een soortgelijke herinnering.
Ik ben denk ik van mijn 14e tot 21e niet of nauwelijks naar de kerk geweest.
Ik was het geloof niet kwijt. Verre van zelfs... Het was mijn enige houvast om het vol te houden in het leven dat zo stormde... Ik zat verslagen in de aula van de mavo, in mijn eentje aan een tafel en schreef in wanhoop ook gedichtjes/gebeden aan God.
Ik heb ze nog in een schrift zitten...
Aangrijpend als je dat leest...

Angst voor het leven, 
angst voor de dood. 
Het leven is zwaar, 
zo zwaar als lood. 

Angst voor vandaag, 
angst voor morgen.
Was er maar eens één dag, 
helemaal zonder zorgen. 

En

School, 
het is allemaal mooi. 
Maar ik vind ze maar een halve zool, 
want het is een dooie zooi. 

Je gevoelens kun je er haast niet uiten, 
het moet allemaal daarbinnen blijven zitten. 
Kon er maar eens iets naar buiten, 
Maar het zit vast als een hele bos klitten... 

(vervolgens heb ik nog tot januari 2012 met die bos klitten rondgelopen...verstikkende emoties en ervaringen in mijn ziel...).

En

Was er maar eens één dag, 
niet met verdriet, 
maar met een lach. 
Voor hoelang dat geeft niet. 

Nu heb ik nog pijn, 
nu weet ik nog niet wat ik moet.
Had ik maar een keer lol en gein, 
dan was alles weer goed... 

En

Ik worstel veel met het geloof, 
ik gelóóf wel, 
ik wéét wel, God is niet doof, 
Hij vindt het niet erg als ik even 'bel'. 

Maar wat heb ik eraan, 
het is toch eigenlijk zinloos. 
Toch zal ik niet van het geloof afgaan, 
want dan kan ik nooit bloeien als een roos. 

Deze gedichten schreef ik toen ik 17 was...

Maar zo vanaf mijn 19e (ik begon net aan het HBO), begon ik weer actiever te geloven en uiteindelijk maakte ik de stap terug naar onze eigen kerk (waar ik op mijn 25e VAN HARTE belijdenis deed). Het extra zetje was mijn studiegenoot (die nu notabene niets meer gelooft...). Zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/01/in-verwarring.html.
Nog een tijdje getwijfeld waar mijn nieuwe geloofsplek dan zou zijn. Geshopt in verschillende kerken. Maar ik werd als het ware terug gezogen naar mijn thuis-gemeente. Daar was mijn plek.

Maar door het shoppen én de vriend ben ik wel in aanraking gekomen met opwekkingsmuziek. Iets wat ik via mijn eigen kerk nooit had leren kennen (want nog steeds is dat spelen met vuur... een opwekkingslied zingen in onze kerk...).
Nou heb ik dat geaccepteerd toen ik als jonge twintiger de stap terug maakte naar onze kerk.
De consequentie van kiezen voor een kerk is ook dat je je aanpas aan het tempo van je broeders en zusters. Ik noem mezelf een evangelische protestant. En dat zijn er in onze kerk maar weinigen... Er is eerder een angst voor alles wat evangelisch is.
Ook nu nog kom ik op andere plekken aan de voeding die dat evangelische stukje in mij nodig heeft: Groot Nieuws Radio luisteren. Naar de Singin gaan.

Maar als jonge twintiger luisterde ik hele zondagavonden naar de radio. De EO. Met name het programma 'ik zou wel eens willen weten'. Er werden pastorale vragen beantwoord die net zo diep gingen als mijn leven tot dan toe gegaan was.
En: ik ging alle bandjes bestellen van opwekking die tot dan toe uit waren gekomen. En de zangboekjes. En elk jaar de nieuwste versie.
En daar zat ik alleen op mijn kamer: bandje in de cassettespeler. En meegalmen.
In mijn beleving was ik nu niet aan het hossen in het carnavalsgedruis, in de carnavals-feestende massa, maar in een andere feestende massa. Op die bandjes klonk het als massa's mensen en in mijn beleving was ik daar deel van. Héérlijk was dat... Ik zong mezelf door de nood heen. Ik was soms liever dood... Maakte ook op het HBO geen leuke dingen mee... Maar ik zong mezelf er doorheen...

Ik kende het Liedboek voor de kerken (1973) fotografisch uit mijn hoofd.
Maar ondertussen ook de opwekkingsbundel.
Voor het geloven is het een hele fijne eigenschap om zulke grote bibliotheken aan liederen en (bijbel)teksten in mijn hoofd te hebben. Ik kon én kan zó een laatje opentrekken dat ik in nood (en vaak ook rood) nodig heb.

En nu is de Opwekkings top 100 bezig.
En ik hoor de oude opwekkingsliedjes. De meezingers. En zit in mijn beleving weer achter mijn deur op de slaapkamer op bruine vloerbedekking mee te zingen. Er kwamen wel wat traantjes op de grond neer daar...
Al was het een moeilijke tijd toen... (zie ook: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html), juist het horen van deze oude liedjes brengt de troost terug van toen. De liederen droegen me echt door het water, door het vuur heen.

En nu hoor ik het lied 'een bron van zegen' (wat oorspronkelijk van Sela is). Dat brengt me terug naar het zeer waardevolle EVA-voorjaarsweekend in maart 2012. Met dit lied werd er afgesloten.
In een periode van verwerkingen toen, was dat weekend een grote stap in loslaten. Dierbare herinneringen aan. Hoe mijn ziel toen tot rust gebracht werd. Mede door Psalm 91.

Kortom. Ik geniet. Ik geniet van de Opwekkings top 100.
Want behalve dat ik elk lied fotografisch zo zie staan in het opwekkingsboekje, roept bijna elk lied ook wel weer een fotografische herinnering van iets op.
Ik zit in mijn beleving weer even achter die slaapkamerdeur, met mijn handen geheven. En laat de liederen mijn vaak zo afgesloten binnenwereld diep binnenkomen.

donderdag 17 mei 2018

Dingen die ik leuk vind om te doen.

Soms vragen mensen wat ik allemaal leuk vind om te doen?
Ik vind dat altijd een lastige vraag om te beantwoorden.
Denk in mijn hoofd dat het niet zoveel is - of voor anderen niet interessant genoeg is.

Totdat ik het eens op een rijtje ben gaan zetten:


  • lezen (bijbel en boeken en tijdschriften en krant) 
  • kleuren
  • wandelen (wat tevens bidden is)
  • fietsen
  • schrijven
  • bakken
  • naar het klooster gaan 
  • computeren (programmeren) - mits de techniek meewerkt... anders is het roodmakend... 
  • mooie steden bezoeken (mag best in Nederland zijn) 
  • autorijden
  • trein-reizen 
  • zwemmen (hoewel het aan- en uitkleden me tegenstaat en ik van de herrie in een zwembad best wel overprikkeld raak... dus ik doe het niet meer zo veel als vroeger ... nu met name een vakantie-activiteit).
  • uit eten
  • biertje drinken en gezellig kletsen met mensen bij wie ik me veilig voel (bijvoorbeeld in het klooster... ik ervaar dan verbinding met de groep... en voel me veilig genoeg om sociaal mee te doen... van waaruit ik weer extra verbinding ervaar). 
  • zingen 
  • naar de kerk gaan 
  • avondmaal vieren (ervaar ik echt als een feestje... verbonden met Hem en de mensen die meevieren) 
  • momenten van verbinding (Ik maak deel uit van een meditatie groepje. Qua geloof staan we mijlenver van elkaar af. Maar daardoor is elke inbreng mooi en zonder oordeel naar elkaar is elke inbreng goed. Het ervaren van verbinding en het luisteren naar elkaars beleving, ervaar ik als het meest waardevol). 
  • Singin Veenendaal / B.Loft 
  • met gezinsleden een goede film kijken - mits ik groen ben (anders zijn het teveel prikkels) 
  • samen eten als gezin 
  • koken (alleen voor eigen gezin (plus eventueel vriend van oudste), omdat anders de druk te groot is... ervaar ik te veel druk... onuitgesproken verwachtingen... het idee dat ik aan een bepaalde norm moet voelden, etc.... en dan is het niet meer leuk...). 
Bij al deze dingen van dit rijtje maakt mijn hart een sprongetje. 
Ik heb - tot mijn verbazing! - een lange lijst met interesses. Door deze lange lijst... plus het feit dat hiernaast ook nog dingen móeten gebeuren, kom ik te weinig aan elk afzonderlijk ding toe. 
Door mijn extreem lage tempo neemt de 'moeten-lijst' al veel tijd in beslag... En daar kan niet altijd wat af... Sommige dingen moeten echt gebeuren... Maar het maakt dat ik dan meer interne druk voel (en soms externe druk... de zoveelste instantie waarmee je in gesprek moet...). En ik voel dan ook druk als ik tijd vrij maak voor bovengenoemde punten dat ik dan eigenlijk weer een stemmetje hoor wat er allemaal nog ligt van de 'moeten'-lijst... Dus het zijn echt de momenten die overblijven, waar ik deze leuke dingen inprop... 
Meestal gebruik ik de ochtend voor de moet-dingen. 
Maar vaak heeft dat ook uitloop naar de middag. 
Of staan er in de middag toch ook moet-afspraken gepland. 
Liefst zo min mogelijk 's avonds... Omdat dan het kaarsje uit is... 

Dus de leuke dingen zijn meestal 's middags of maar een klein deel ervan. 
Je voelt de druk al... 
Zelfs van leuke dingen kan ik niet volledig genieten.... 

Het meeste komt wel een keer aan de beurt... Maar dat treinreizen en steden bezoeken schiet er toch wel echt bij in... Dat is een te grote activiteit voor een uurtje in de namiddag... 

De rest komt toch wel aardig aan bod. 
Ik merk wel hoe goed het me doet. 

Wat betreft die druk moet ik een beetje denken aan deze post van 'autibox': https://www.facebook.com/AutiBox/photos/a.410393089405116.1073741828.363165874127838/415152752262483/?type=3&theater. Dit is extra uitleg over het constant druk voelen, zowel van binnenuit als van buitenaf. 

En neem nou bijvoorbeeld lezen. Ik ben lezen steeds meer gaan waarderen. Maar mijn leestempo ligt door de informatieverwerking moordend traag. Ik heb dan ook meer boeken op mijn te-lezen-lijstje dan ik aankan.  

Gisteren ging het 'moeten' van die dag vrij vlot. Dus ben ik heerlijk twee uur gaan wandelen. 
Dat was een genot. En gedurende de wandeling verdween het druk-gevoel van al het 'moeten'. 

En 's avonds in bed wat gedoezeld en gelezen. Toch weer 10 bladzijden opgeschoten in anderhalf uur tijd. :) Ik ben er tevreden mee. 

Wandelsamenvatting:

Omdat ik deze foto in de vroege middag nam, schreef ik erbij: 'middagdutje'.
Wel scheiding van tafel en bed, zoals opgemerkt werd: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1769961963049367&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater



Omdat deze grote hoeveelheid koeien letterlijk bijna bovenop elkaar lagen (hadden ze niet meer loop-ruimte?), zette ik er als grap bij 'veestapel'. Helaas werd mijn grap niet door iedereen begrepen (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1770020689710161&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater). 
Dit was letterlijk een veestapel. Een stapel vee. Gevisualiseerd voor mijn ogen. Vandaar de grap. 









Wat een tempo heeft moedereend en kleintjes! Als een speer zwommen ze weg, toen ik wilde filmen. 







maandag 14 mei 2018

Dankbaar, dankbaar, super-super dankbaar.

Kun je nog dankbaarder zijn dan deze titel suggereert? Nee. In mijn geval bijna niet. 

In deze blog - die ik eerder dit jaar schreef - kun je lezen waar mijn moeite met alleen zijn vandaan komt en hoe dat uiteindelijk mis ging op de avond vóór de Bijlmerramp in 1992: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/03/mijn-fixatie-van-eind-jaren-80-tot.html

En alle jaren erna... als ik alleen was... hoe verder de dag vorderde en hoe donkerder het werd, hoe groter en groter de paniek werd. 
Begin maart 2014 gingen mijn man en oudste een paar dagen naar Barcelona. Met diepe schaamte moet ik zeggen dat dat voor het eerst van mijn leven was, dat ik in de nachten alleen was. In een labiele periode van mijn leven. Midden in een periode van zware verwerkingen. We hadden toen een noodplan gemaakt. Bellen met Sensoor bijvoorbeeld, als mijn man op dat moment niet beschikbaar is. De eerste twee nachten heb ik me de nachten doorgeworsteld. De laatste nacht ging het echt mis. Niet te houden paniek. Man had zijn telefoon niet gehoord. En ik bel in grote nood iemand die me niet kon en ook niet wilde steunen in mijn nood. Een diepe dreun voor een ziel in paniek... Een ziel in paniek smacht naar liefde, naar zorg, heeft verzorging nodig. Maar het kreeg afwijzing. 
Een diepe dreun voor degene die ik belde... Een diepe dreun voor mezelf, omdat ik voor mijn gevoel zó gefaald had... En door de afwijzende reactie gaf ik mezelf ook genadeloos op mijn kop. Een diepe dreun voor mijn man. Ook hij voelde zich schuldig. Dat hij zijn telefoon niet hoorde. En de vraag of hij het had kunnen voorkomen... 

Deze negatieve ervaring heeft hem heel voorzichtig gemaakt me 's nachts alleen te laten. Zou het ook goed kunnen gaan. Nu - ruim 4 jaar later - waagt hij weer een poging. Hij gaat met oudste naar Rome. De eerste twee nachten was ik in het klooster. De laatste twee nachten alleen thuis. Of het aan de diepe vrede lag die ik op de terugweg uit het klooster in mijn koffer ingepakt had, weet ik niet. Maar ik heb geen seconde angst gehad en er zelfs niet aan gedacht! Geen noodplannen. Maar vrede! I DID it. Ik ben oprecht trots op mezelf! Of eigenlijk meer nog... op God. Op Jezus. Hij sluit aan waar je zit. Hij wist wat ik nodig had. En dat was vrede. Ik heb er niet eens om gebeden. Het was er gewoon! 
Ik moet een beetje denken aan wat Tim Keller zei: je moet niet meer aan jezelf denken, ook niet minder, maar gewoon niet aan jezelf denken. 
Misschien omdat ik minder gefixeerd was op wat er mogelijkerwijs mis kon gaan, noodplannen maken, etc.... was het gewoon weg uit mijn systeem. 
Mijn man vond het best een moeilijke beslissing om te gaan. Maar had die zorg voor zichzelf echt nodig. 'Gebeure wat gebeurd, maar ik ga', zo dacht hij. Maar het was wel een stap in vertrouwen. En die stap is zo geweldig goed gegaan!!! 50 jaar... En eindelijk de eerste succeservaring van in de nacht alleen kunnen zijn op mijn conto geschreven. Toen ik vanochtend wakker werd - in mijn uppie - had ik een gevoel van euforie en nog steeds de diepe vrede. 

Los van anderen. Geen nachtelijke telefoontjes naar mensen die mijn ziel door hun machteloze reactie (begrijpelijk!!) nog harder schaden dan nodig. Het was allemaal niet nodig. Een succeservaring! Het maakt de vrede in mijn ziel nog dieper! 

Nog een mooi voorval. De nacht van vrijdag op zaterdag in het klooster werd ik heel moe wakker... Ik was ook ongesteld geworden. Die dag moesten we bij vertrek ook 'de poets' van de kamer doen (zoals ze dat in België noemen). Ik overzag het totaal niet!!! Ik doezelde weer wat in slaap en bad tot God: 'hoe móet ik dat toch doen, Pap?' Een uurtje later aan het ontbijt vertelt zuster Theresia ons dat er een stagiair komt om de poets van de kamers te doen en of we dan vóór de Lauden de kamers leeg willen hebben... WoW. Terstond gebedsverhoring. Ik overzag het niet en God stuurt een stagiair. 😀. Wat een Vader hebben we toch. 

Alle mannen zijn nu weer thuis. Dus voor mij weer een tandje harder werken om vrede te ervaren. Hard werken soms. 
Maar ik ben voor nu vooral super de super dankbaar. En trots. Ik heb mezelf bewezen dat het kan. Dankzij Zijn vrede. 
En voor mijn man ook fijn. Want dit is positiever thuiskomen voor hem. Heb hem ook niet in paniek nodig gehad. En hij kan mij nu ook gemakkelijker loslaten. Heeft er nu ook weer meer vertrouwen in. Super de super dankbaar. 

 

zondag 13 mei 2018

In de wolken



Hemelvaart

Heel aards ben ik – samen met een kerkgenoot – naar het klooster in Brecht gereden. Op Hemelvaartsdag. Om daar tot zaterdag te verblijven.
Jezus steeg op naar de hemel. De troonsbestijging. K(r)oningsdag. Maar ik heb geen vlag zien hangen. Hij verdween, maar liet ons niet alleen. Hij gaf ons de Geest. Jezus heeft nu alle macht op hemel en op aarde. En die macht bezitten wij door de Geest ook. Wij hebben macht gekregen om demonen uit te drijven en zieken te genezen. Uitgezonden door Jezus. Al is het maar klein. Door van betekenis te zijn voor een ander.
Hij ging op een wolk en zal evenzo terugkomen. Een beeld dat niet te bevatten is. Bijna hylarisch… een mens op een wolk … Bijna magisch… die mens verdwenen, aan het oog onttrokken. Ik staarde naar de wolken toen papa dood was. Daar ergens achter zou de hemel wel zijn… en dus daar mijn vader. Een beeld wat ook ontstaan is door deze geschiedenis van Hemelvaart. Jezus ging op een wolk. Hij steeg op. Totdat Hij niet meer zichtbaar was.
De Hemel is geen plek, maar een relatie.
In dat licht mag je denk ik ook deze tekst lezen:


Je moet je bezighouden met hemelse zaken. Moet. Als een opdracht. Omdat het beter voor je is. Want Christus zit daar nu.
Moet je dan naar boven blijven turen? Zoals ik deed toen ik papa miste, als klein meisje?
De plek waar Jezus zit is je hart. Hij woont in je met Zijn Geest. Met Hemelse zaken bezig zijn is bezig zijn met zaken die er toe doen in het Koninkrijk. Die vanuit relatie ontstaan. Relatie met de Vader. Relatie met Jezus. Weten dat je geliefd bent.
Jezus kreeg het bevestigd met Zijn doop. De Vader vindt vreugde in Zijn zoon. ‘Dit is mijn lieve zoon en ik ben blij met hem’. De Hemel ging open! Omgekeerde Hemelvaart!
De start van een relatie. Weten dat je geliefd bent.
Bij de Vesper in het klooster werd dit Hemelvaartslied gezongen:

1     1. Al heeft Hij ons verlaten,
Hij laat ons nooit alleen.
Wat wij in Hem bezaten
is altijd om ons heen
als zonlicht om de bloemen
een moeder om haar kind.
Teveel om op te noemen
zijn wij door Hem bemind.

2    2.  Al is Hij opgenomen,
houd in herinnering,
dat Hij terug zal komen,
zoals Hij van ons ging.
Wij leven van vertrouwen,
dat wij zijn majesteit
van oog tot oog aanschouwen
in alle eeuwigheid.

Teveel om op te noemen zijn wij door Hem bemind.
Alle reden om in de wolken te zijn!!

Enkele jaren terug logeerden we in een Bed en Breakfast in Giessenburg met de naam ‘In de wolken’. Dat waren we voor even. Verbonden met elkaar. Uit de dagelijkse sleur. Zonder jongste. 
En wat is het verleidelijk om in die wolken te blijven hangen. In de wolken zijn – met hemelse zaken bezig zijn – word dan in je eigen wereld, weg van de wereld. Je had net zo goed al dood kunnen zijn… Hoe verleidelijk ook. En hoe goed ook om bewust tijd vrij te maken voor hemelse zaken (zoals naar het klooster gaan). Ik denk dat je vanuit die relatie de wereld weer in mag. Al is het de sleur van alledag. Je mag je eigen taak vervullen vanuit die relatie. Bewust zijnd van je identiteit: Geliefd en bemind. In de wolken!!

Bewust van die identiteit. De nonnen zijn dat zeker. Hun werk is bidden. Niet onttrokken van de wereld. Verstoppertje spelend. In een heilige, schimmige, zweverige toestand. Nee. Ze nemen de wereld juist mee in hun gebeden. Ze nemen de wereld mee naar binnen en staan er op die manier midden in.
Niet zwevend in de wolken. Of er naar staren. Maar met beide benen op de grond. De voeten in de klei. Weet hebbend van hun dochterschap. Dochter van Hem die op de Troon zit. En op een dag terug komt. Alle reden om in de wolken te zijn! De nonnen zijn bezig met hemelse zaken, omdat ze bezig zijn – in hun gebed – anderen rechtop te zetten.
Dát zijn die hemelse zaken. 

Als Jezus bij de beproevingen in de woestijn blíjft kiezen om de weg te gaan van het recht zetten van mensen, in plaats van zijn eigen ego te aanbidden (wat de duivel probeert), komen er terstond engelen om voor Hem te zorgen. Omgekeerde Hemelvaart. In de wolken! 

Er blijkt zoveel mooie samenhang. 
Veel geleerd deze dagen. 
Van Johannes 3:16 - 4:11 en de aanverwante teksten. 
Dingen geleerd over mijn eigen ego en Zijn liefde .
Vraag Hem niet Zijn macht te bewijzen. 
De Héér bewijst Zijn macht. 
En Jezus, gezeten aan Gods rechterhand. 
Niet met dat ego voorop lopen. 
Of te klein denken. 
Dan ben je uit het kind-schap. En zegt Hij als je terug komt en vertelt welke wonderen je deed in Zijn naam: 'Ik heb je nooit gekend'. 
En Hij doet de wonderen toch wel. 
Zelfs als jij uit die relatie bent. 
Dát is Zijn macht. 
Maar laat het aan Hem. 
Ga het niet zelf oplossen met je eigen ego. 
Of vanuit een gekwetst ego. 

De Hemel gaat open, als ik in dat kind-schap blijf. 
Hemelvaart! 
In de wolken!



vrijdag 11 mei 2018

Wie bij God woont

Een rondeel naar aanleiding van Psalm 91 / Mattheüs 4:1-11

Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig.
IN de nood is Hij erbij.
Als ik struikel, val ik niet.
Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig.
Engelen zijn rondom mij en zorgen voor me,
als de verlangens van mijn hart zó zijn dat ik in het kindschap/in de relatie met Vader blijf.
Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig.
IN de nood is Hij erbij.

Twee rondelen naar aanleiding van Deuteronomium 8:1-6 / Numeri 20:7-13 / Mattheüs 4:1-11

Volg ik mijn eigen ego?
Of wil ik anderen weer op hun benen zetten?
Begin ik mijn eigen bakkerij in de woestijn?
Volg ik mijn eigen ego?
Sla ik in eigen kracht op de rots?
Daag ik God de Heer uit, om Zijn macht te bewijzen?
Volg ik mijn eigen ego?
Of wil ik anderen weer op hun benen zetten?

De Heer bewijst Zijn macht.
Zelfs als ik hem - vanuit eigen ego  - voor de voeten loop.
Honger en dorst komen ook voor bij een bevrijd leven.
De Heer bewijst Zijn macht,
en wil mij als een kind onderwijzen en manna geven.
De keuzes van mijn ego zullen niet zonder gevolgen blijven.
De Heer bewijst Zijn macht.
Zelfs als ik hem - vanuit eigen ego  - voor de voeten loop.

woensdag 9 mei 2018

Gebrokenheid? Wat is gebroken?

Alweer een hele tijd terug deelde ik deze blog over 'autistisch zijn of autisme hebben'. En ik sta nog steeds achter mijn betoog dat autistisch zijn gewoon een andere manier van zijn is. In tegenstelling tot een depressie. Die heb je. Een angststoornis heb je. Het zijn dingen die je ontwikkeld en die - in het gunstigste geval - behandeld kunnen worden. Autisme zit verweven in je ontwikkeling. Het is van invloed op hóe je je ontwikkeld. Op sommige gebieden trager. Op andere sneller. Er lopen verbindingen in je hersenen anders, waardoor je informatie anders verwerkt.


Door mensen waarbij de verbindingen aangelegd zijn zoals bij de meerderheid van de wereldbevolking wordt autisme ook wel als gebrokenheid bestempeld. Vooral voortkomend uit het niet kunnen omgaan met het onbeholpen gedrag. In het geval van Vincent krijsen. In mijn geval het bezitterige, weinig vertrouwen in anderen (omdat hun gedrag voor mij heel onvoorspelbaar is... Wat kan ik verwachten van hen?), zelf alles willen controleren en daarmee over grenzen gaan om vervolgens uit grote angst te gaan liegen.
Vanuit dit vreemde gedrag wordt gezegd dat het gebroken is. Geen schuld, wel gebrokenheid. Maar ik denk dat het vooral gebroken is IN RELATIE tot een ander. En met name tot een ander die qua zijn of haar eigen 'zijn' er niets mee kan. Maar omdat het 'zijn' van die ander is zoals de meesten 'zijn', heet dat van mij gebroken en dat van hen niet.

In het begin kon ik ook niets met Vincent zijn andere zijn. Ik liep naar homeopaten, genezingsdiensten. Allemaal beloofden ze genezing, maar het kwam niet. Genezing? Van wat? Ik weet nu dat autisme geen ziekte is, maar een andere manier van 'zijn'. En dat maakt de acceptatie gemakkelijker, ook dat van mezelf.

Maar mezelf accepteren is iets anders dan dat anderen mij accepteren. Zolang mijn gedrag als gebroken gezien wordt, blijven er kloven. Want mensen nemen graag afstand als ik 10x in een week met de zelfde - voor hen - onzinnige vraag kom.

Gebroken... Heeft de Schepper dan een fout gemaakt door die verbindingen anders te koppelen? Nee, zeggen anderen, het komt door Adam en Eva die van die boom aten!

God schiep de mens als Zijn evenbeeld. En toch is elk mens qua lichaam en 'zijn' anders. Elk mens uniek. En ik denk dat mijn manier van 'zijn' ook naar Zijn beeld is! Dat God de Vader al Zijn kinderen bij zich wil hebben en daar zelfs een reddingsplan voor inzet is tamelijk IK-gericht. Het schept Hem genoegen als wij Zijn vrije kinderen zijn. Ik denk dat de manier waarop ik met preciesie ontworpen ben geen vergissing of foutje van de natuur is. Maar op de kilometer nauwkeurig zo bedoeld. Om de wereld stil te zetten bij wie of wat er nu eigenlijk gebroken is. Ben ik dat met mijn 'Vreemde' gedrag, of is die ander dat omdat die enkel gewend is met neurotypen (mensen waarbij die verbindingen niet anders lopen en de informatieverwerking 'normaal' verloopt). om te gaan. In mijn vorige blog (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/05/wandelende-kalender.html) schreef ik dat de wereld zoveel mooier zou zijn als iedereen zou denken zoals ik. Nou hoeft dat ook weer niet. Maar zie het svp niet als gebroken... Mijn gedrag kan voor een ander uitermate gebroken zijn. En voor mij ook, door vooral onbegrip, misbegrijpen, moeite, langs elkaar heen communiceren, etc.
Maar mijn 'zijn' is niet gebroken. En Vincent ook niet. Die laat de wereld zien wat leven in het moment is. In het hier en nu. En nérgens een oordeel over hebben. Ja. Soms ervaar ik autisme als een gevangenis en zie dat bij Vincent ook zo. Vastzittend in patronen, denkwijzen, etc. Gevangen in een wereld zonder taal en zonder controle over je urine/ontlasting (bij Vincent). En toch... Er is geen fout gemaakt. De gevangenis ontstaat, omdat je het gevoel hebt nooit bij de neurotypen in de buurt te kunnen komen qua gedrag en voorkomen, hoe hard je ook je best doet om dat te doen. Dag en nacht aanpassingsgedrag en het helpt niet... Mensen gaan niet begripsvoller met je om. Je krijgt geen complimenten voor het je best doen je aan te passen. Mensen zien het niet eens of vinden het heel normaal dat je dat doet, omdat je gedrag er dan sociaal gepaster uitziet en voor de neurotypen minder tot last is... 

Is Vincent niet juist het voorbeeld van je totaal niét aanpassen? Enerzijds gevangen in een 'stomme geest'. Maar van de simpele dingen geniet hij het meest. Geen fout in zijn ontwerp. Gewoon een ander ontwerp. Om de wereld te laten zien hoe autisme er uit ziet als je niet de verstandelijke vermogens hebt om je aan te passen. 

Ik accepteer hem. Ik vind het enkel lastig omdat hij zo lastig in de menselijke systemen te passen is. Ik accepteer hoe ik zelf met een prachtig brein ontworpen ben. Ik vind het enkel lastig omdat mijn gedrag niet de norm blijkt te zijn. 

Wij krijgen allemaal hulpverleners op ons bord. Omdat we in de ogen van de wereld gebroken (of zelfs ziek) zijn. En we in systemen geperst moeten worden. In Zijn Koninkrijk is het omgekeerd. Daar wordt het hoogtijd dat de neurotypen zich laten helpen door al die prachtig gemaakte anders-zijnde mensen. Een begin heb ik er al heel lang mee gemaakt. Middels deze blogs. Mooi geschapen mens met verbindingen die anders lopen dan in mijn hoofd: laat je helpen. Ik help je graag. Ik ben niet voor niets zo mooi gemaakt. En Vincent ook niet.