zaterdag 20 januari 2018

Niet schuldig, wel verantwoordelijk

Met veel genoegen lees ik momenteel - heerlijk in mijn eigen tempo - weer in een Baantjer boek. Ik heb er al vele versleten. 
Ik geniet van de levensechte verhalen uit een tijd die niet meer de onze is, maar nog net zo actueel. Van schrijfmachines, vaste telefoons, pen en papier. Van de straten van Amsterdam, waar je levensecht doorheen gevoerd wordt. Ik geniet van de diepzinnige (psychologische) waarheden uit de mond van Appie. Een gedegen Urkenaar. 

  

Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk.Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk. 

 

En ook dat trek ik me heel erg zélf aan. Ja, door mijn autistische gedrag doe en zeg ik heel veel dat schade aanricht. Wel verantwoordelijk, maar niet schuldig. 

Maar toen ik twee herinneringen van mezelf las op FB, besefte ik dat anderen naar mij evenzo verantwoordelijk zijn. Niet schuldig. Ze zijn verantwoordelijk voor het onduidelijk zijn naar mij, waar ze weigeren duidelijkheid in te geven. Twee schrijnende herinneringen van 20 januari 2016. Maar de vragen van toen zijn ook de vragen van nu. 

1. 'Hoe kan dit lieve meisje dat toen zoveel onrecht ervoer...
nu helen vanbinnen, als het onrecht doorgaat...
als de wereld waar ze midden in staat...
maar doorgaat...
met onduidelijke signalen uitzenden... 
De enige die redelijk constant is, is mijn lieve Man...
Hij blijft naast me staan...
Is in alles echt...
In ruzie's en in liefde...
Blijft hij dezelfde in wat hij tegen me zegt...
En dit lieve gedicht op deze foto heeft mijn zus gemaakt,
toen ik een jaar of 11 was...
Dat was echt...
Voor dit lieve meisje in mij...
gebroken door zoveel onrecht...' 

 

2. 'Als mensen onduidelijk voor me zijn..
Verwarrende boodschappen brengen...
Waar ze zichzelf niet eens aan houden...
Dan giert het van binnen door mijn lijf...
Hoe zit het dan? Hoe moet het dan? Ik snap het niet! 
En als je de gierende onduidelijkheid eerlijk communiceert...
Dan wordt dat gezien als één grote aandachtsclaim...
Dan gaan er poorten op slot...
Contact onmogelijk gemaakt...
Blokkades of andere begrenzingen... 
Zodat om uitleg vragen niet eens meer mogelijk is...
Het is geen claim om aandacht...
Het is uiting van onmacht...
Omdat jij, onduidelijk mede-schepsel , zo onduidelijk bent voor mij...
Wanneer is daar begrip voor?
Tranen blijven stromen..
Onduidelijkheid doet pijn...
Onbegrip nog meer...
Kon ik maar dood zijn...' 

 

Ik ervaar nu gelukkig niet het rood van toen. Dus ik wil ook niet dood. Dat wil ik alleen in rood. 

Maar een ander heeft naar mij ook verantwoordelijkheid. Richt ook schade aan door door dingen te zeggen... of juist dat na te laten. Door onduidelijk te zijn én de keus maken dat te blijven... Niet bedoeld. En niet voorzien. Maar toch is het zo. 

donderdag 18 januari 2018

Kwaad met kwaad vergelden

Gisteren was het weer erg druk in mijn koppie...
Ik besloot kwaad met kwaad te vergelden...
Iets wat je natuurlijk helemaal niet wilt...
Iets wat IK niet wil.
En toch moest het kennelijk zó ver komen...

Gaandeweg de dag ging ik toch nadenken...
Ik noem het wel kwaad met kwaad vergelden...
Maar wat ik kwaad noem, is dat wel kwaad?
Ik ervoer het altijd als kwaad.
Maar besef dat de ander niets meer en niets minder doet dan gebruik maken van zijn of haar vrijheid.
De ander maakt de keus om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien.
Dat is puur de vrijheid die die ander heeft.
Dat ik die vrijheid niet altijd snap is MIJN probleem.
Dat ik niet snap dat een ander een vrije keus maakt om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien, maar een enkeling wel... dat is wat me altijd verwarde.
Ik wilde dan weten: wie is die ander, waarom die die bijzondere status heeft?
Dat wil(de) ik dan uitzoeken... Want de vraag stellen en daar gewoon simpel een antwoord op krijgen, bleek niet mogelijk... Er werd niet begrepen dat ik zulke dingen wilde snappen...
Waardoor ik nog meer het gevoel kreeg.... Wat voor geheimzinnigs is hier aan???

Maar ik was het wel zat dat al jarenlang de vrije keus gemaakt werd om mij (ons) niet te zien (wat ooit wel zo was, daarom snapte ik het ook nooit) en andersom maar zo trouw zijn (omdat ik het écht meen en het goede voorheb met die ander...).
Ik besprak het met mijn man. Na 6 jaren met grote liefde (op mijn eigen autistische wijze... (wat ook altijd verkeerd begrepen is... :(  ... )) die ander aandacht te hebben geschonken, besloot ik dat nu écht niet meer te doen. Ik hoef niet voor die ander te zorgen. Ik mag voor mezelf zorgen. Ik mag mezelf beschermen tegen de pijn die ik erváár van de vrije keuzes. Dat is MIJN probleem. Dus het is ook mijn verantwoordelijkheid mezelf daar tegen te beschermen. Ik heb eerdere jaren geroepen vanuit die pijn: ik stop ermee met jou te zien. Maar als puntje bij paaltje kwam, kon ik het niet. Ik wilde niet dat die ander MOGELIJKERWIJS dezelfde pijn zou ervaren als ik, als ik de vrije keus zou maken die ander niet te zien. Dan gaat het namelijk een grens over van kwaad met kwaad vergelden.
En ik wilde uit liefde voor die ander ook niet meedoen aan het 'voor wat hoort wat'. Zo van, ik zie jou alleen als ik jij mij ook ziet. Dat was dan wel mijn eerste reactie, als ik die pijn voelde. Maar uiteindelijk wilde ik daar niet aan meedoen. Bovendien .... waar iemand mij kwaad doet (iets doet wat ik erváár als kwaad), wil ik liefde blijven geven. De ander zegenen. Juist en ook op bijzondere dagen. Ik zie je. Ik zegen je. Ik bid voor je. Ik ben in gedachten met je.

En nu besloot ik om door die weerstand heen te gaan en het gewoon zo te doen.
Wat doet het met mij, als ik zélf de vrije keus maak een ander niet te zien?
Mijn man zou me steunen.
Waar hij ook geneigd is voor iedereen om zich heen te zorgen en attent te zijn, zou hij meedoen in het 'niet zien van de ander'. Ook tegen zijn natuur in. Maar als ik zou zien dat hij wel gewoon die ander ziet, zou het voor mij lastiger worden. Dus we gingen samen het avontuur in.
Voor mijn man niet zo heel lastig. Hij legt zulke dingen dan ook weer gemakkelijk naast zich neer.
Ik voelde me een opstandige puber.
Zo van 'lekker puh'.
Deed het schild voor mezelf aan of die ander me niets boeide.
Maar natuurlijk boeit die ander me!
Het effect was dat die ander juist nu de hele dag in mijn gedachten (en daarmee automatisch mijn gebed) was. Dat dan weer wel. Dus ik heb die ander wel wat gegeven.
Want ik kan wel net doen of die ander me niet boeit... Maar dat moet ik eigenlijk doen, omdat die ander totaal niet met mij (n autisme) om kan gaan... Die ander heeft een probleem met MIJ.  Ik heb moeite met die ander, niet om die ander, maar om wat er continu fout gaat, doordat die ander niets van mij snapt...
Maar ondanks dat kan ik die ander niet haten (al roep ik dat in het rood). Ik blijf het hart zien. En dat is goed. Hoeveel kwaad ik ook kon ervaren...
Ik merkte dat het schild dat ik gisteren aandeed totaal niet bij mij paste. Ik was ik niet voor een dag.
Wie ik wel ben? Iemand die betrokken is, op anderen... Betrokkenheid die door mijn autisme nauwelijks overkomt... Zelfgericht lijkt... Zelfs penetrerend lijkt (vanuit het willen snappen van bovenstaande dingen)...

Ik ben op mijn opstandige-puber-dag gisteren ook gaan schrijven voor mezelf.
Ik benoemde mensen en dingen die voor mij een herberg/pleisterplaats waren/zijn in het leven.
Ik kan zo een rijtje dingen (kerk bijvoorbeeld) en mensen benoemen.

Toen dacht ik na voor wie ik een herberg ben. Ik besefte al schrijvend dat ik wel dat verlangen heb dat voor anderen te zijn (en denk het ook te zijn... haha...), maar dat ik het eigenlijk niet ben... Ik ben een vrij ontoegankelijke herberg voor mensen die mij niet begrijpen... Ik loop met héél mijn EIGEN levensverhaal ander herbergen in en uit. Te pas en te onpas en zelfs ongepast. Maar met het uitstorten van overal mijn verhaal (wat natuurlijk vreselijk kwetsbaar is, want dat is helemaal niet de bedoeling om jezelf voor heel de wereld bloot te leggen...), gooi ik mijn deur dicht voor die ander. Dat er ondertussen iemand aan mijn deur staat te kloppen, hoor ik niet, want ik ben vooral uithuizig met mijn eigen verhaal. De waard is de hort op. Kan de deur niet openen. En als ik hem openzet voor een ander, vind ik het nóg lastig om écht met die ander bezig te zijn. Omdat ik gewoon niet weet hóe...
En dát is wat een ander ziet.... Een waard die zijn eigen herberg niet beheert... Dan kan ik wel achter mijn gesloten deuren dénken dat ik betrokken ben op die ander (en dat ben ik in mijn hoofd ook echt), maar de ander kan daar niet doorheen prikken... Die blijft het uiterlijke zien.... Het zelfgerichte... Het penetrerende... Als je daar doorheen zou kunnen prikken, dan ben ik misschien wel veel meer een herberg voor je, dan je ooit gedacht had...
Want ik weet niet hoe ik het anders moet brengen.
Maar mijn hart staat wél open voor een ander.
Je moet het alleen kúnnen zien...
Want als je dat niet wilt, zie je alleen de gebroken kant...



Buiten het gevoel dat ik had een opstandige puber te zijn, voelde ik vooral verdriet...
Dat het nu al zó ver moest komen, dat ik tegen dat hart van mij in na 6 opeenvolgende jaren wel dat hart te volgen, nu de keus móest maken om 'bot' te zijn...
Wáárom die gebrokenheid...
Wáárom van die ander het gevoel dat als ik maar adem dat ik uit ben op privé van die ander en noem maar op...
Wáárom zó de tuin op slot vergrendeld voor mij... Terwijl ik merk dat die tuin voor anderen helemaal niet zo sterk vergrendeld is...
Als zwaar gevoelig mens daarvoor zou ik inderdaad mezelf de identiteit van crimineel aan gaan meten...
Maar dat weiger ik.
Want ik weet dat ik dat niet ben.
Dus vooral verdriet...
Want mijns inziens zou het contact op déze manier nooit zo hebben hoeven zijn, als er gepraat zou zijn, gepraat, gepraat.... Al ben ik autistisch en lijkt alles een autistische behoefte, je kan toch met me práten.... Maar nee... Zelfs daar zitten al jaren lang dikke grendels voor.... Ik weet zeker als op meerdere momenten de communicatie was aangegaan, het zó ver nooit had hoeven komen.
En dat terwijl er sprake is van liefde ondanks alles!!
Dus vooral verdriet.

Maar toen werd het avond.
Ik voelde me de opstandige puber.
Ik heb dat verdriet gevoeld.
Maar toen kwam de rust.
Het was goed zo.
Ik voelde trots.
Trots op mezelf.
Trots dat ik dúrfde kiezen.
Vrij kiezen.
Om de ander wel degelijk te zegenen.
Maar niet te zien.

En ik weet zeker dat die ander het niet als kwaad ervaren heeft. Die is daar vrij van.
Dus het was niet kwaad met kwaad vergelden.
Maar voor mezelf leren hoe het voelt als je zélf vrije keuzes maakt.
Zoals ik de afgelopen jaren mocht leren dat die vrije keuze van een ander óók geen kwaad is, maar dat ik er zelf kwaad van maak door hoe ik iets ervaar.
En heel veel anderen maken ook die vrije keus.
En dat mag allemaal.
Ik maakte de vrije keus (samen met mijn man) om de ander te zegenen, maar niet te zien.
En dat me dat gelukt is, is misschien voor die ander ook wel één van de mooiste cadeaus die die mocht ontvangen.
En ik weet zeker dat die ander geweten moet hebben dat die op een liefdevolle en zegenende manier in MIJN gedachten was.
Want ik ben té autistisch om mensen te vergeten... Ik kan wel doen alsof... Maar dat zal me levenslang niet lukken.
Dat is mijn mooie ik.
En het wordt tijd dat dát meer en meer door mensen gezien wordt. Hoe mooi ik in wezen ben. Niet een potentieel gevaar voor een ander en diens gezin... Maar gewoon IK. Anders dan jij. Maar het is zó verdrietig als mensen zich zó trachten te beschermen tegen dat 'anders dan jij'. Maak kennis met dat andere. Leer dat écht kennen. Een mooie en unieke IK. Die ontdekt heeft dat ze in staat is heerlijk puberaal ook écht vrije keuzes te maken. En het voelt heerlijk om zo voor jezelf te zorgen en niet voor die ander. Nu was ik aan de beurt, nadat voor mijn gevoel (!!!),  die ander met diens vrije keuzes jarenlang over mijn grens is gegaan. Goed met goed vergelden.
Vrije keus met vrije keus.
Elkaar zegenen. Dat weet ik zeker.


dinsdag 16 januari 2018

Loslaten, reguleren, en meer

Heb ik ergens een onbevredigend gevoel over... : ik kan het niet loslaten.

Heb ik ergens een bevredigend gevoel over... Geef me wat reguleringstijd... Op een gegeven moment is het na verwerken weggevloeid.

Gisteren had ik na mijn aanhangerrijles een bevredigend gevoel. Het ging voor het eerst wat beter.
Dat reguleer ik. In dit geval via een post op fb. En het is goed zo. Rust.

Vandaag een uurtje geoefend met bekende.
In mijn eigen auto en zijn aanhanger erachter.
En ik vond het moeizaam gaan...
Alsof ik de slag weer kwijt was...

En dan voel ik me nadien weer zó onrustig.... De neiging om zo weer in duistere depressie weg te kruipen...

Loslaten, betekent tijdelijk het houvast verliezen. Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.

Hier zit een diepe kern van waarheid in...
Als ik het niet loslaat dan raak ik helemaal gefixeerd op dat ene uurtje waarin het minder ging. Dan bijt ik me er in vast en blijft het dagen haken. Sommige anderen dingen zelfs maanden of jaren. Helemaal vastgebeten in dat ene negatieve woord of die ene negatieve ervaring.

Is er een man over boord?
Nee.
Wat ik nu weet is dat de vordering nog zo kwetsbaar was.
Het is een les om juist dán los te laten en toch weer positief uit te zien naar mijn aanhangwagenrijles van a.s. maandag.
Of misschien in het weekend nog maar eens met de vouwwagen de weg op.
Want echt loslaten kan ik niet...

Maar een onbevredigend gevoel vóelt alsof ik over de reling van een boot hang, mijn keel op borsthoogte wordt dichtgedrukt (benauwd dus) en ik in doodsangsten uitschreeuw: 'Hélp, ik verdrink!'



zondag 14 januari 2018

xray koffertjes

Vanavond naar www.iambloft.nl geweest. Veel gerust vandaag, anders hield ik het niet vol. De film werd ingestart (https://www.moviemeter.nl/film/38180). En daar zat hij. Die man met het xray (röntgen /botscan) koffertje op zijn schoot. Het was in 2012 dat ik deze film zag. Morgen (15 januari) is het 6 jaar geleden dat ik op een zondagavond dingen uit mijn jeugd vertelt heb. Een datum die ik vervloek nu ik weet wat er allemaal achter aan kwam. Een datum die ik zegen om toch de positieve dingen die er uit voort kwamen. Heling die alleen langs deze weg kon komen. De weg van zichtbaarheid en in het licht komen. Waarvan deze zondagavond de start was. En de continue aanmoediging tot zichtbaarheid in alle nood. En daar waar mijn natuur is: Depressief terugtrekken, is die aansporing zichtbaar te zijn toch blijven haken in mijn koppie.
Recent voorbeeld:

Ik zocht iemand met een aanhanger  om met mij te oefenen. Uiteindelijk iemand gevonden!!! Mensen gaan bellen en mensen hadden wel tips. Dus via via via. Rechtstreeks vragen aan mensen helpt het best. Binnenkort gaan we oefenen. Vlakbij waar ik woon. Dat ik dit doe is uiteindelijk de positieve vrucht van de periode hierboven beschreven. Onder de deken vandaan en zichtbaar zijn. Dat dit een positieve vrucht is van die periode ben ik zeer dankbaar voor. Het kost me alles. Maar als ik het doe en het lukt: Bére trots op mezelf! (En op diegene die me dat in die periode is blijven stimuleren om dingen zó aan te pakken. Dikke pluim. Want jaren later is dit in mijn koppie de drijfveer om het toch telkens weer te proberen. Een trage leerling, maar wat in mijn koppie geplant is, blijft er zitten. Negatief én net als in dit voorbeeld positief).

Maar goed. In dat jaar - 2012 - vierde ik in oktober mijn 45e verjaardag. Een hele andere dan een jaar ervoor. Kilo's lichter door verwerkingen. Maar ook loodzwaar. Minder 'op'/burnout dan het jaar ervoor. Het was een verjaardag die we in gezinskring vierden. We gingen naar de videotheek om een film te huren die we wilden kijken als jongste op bed lag. Ik ben niet zo'n filmkenner. Deze stond voor op een schap. En in een impuls nam ik hem mee. En het verhaal maakte indruk. 6 jaar later hebben we het er in het gezin nog over. Over het eindeloze trieste gesjouw met dat xray-koffertje. Dat bizarre beeld is ons altijd bijgebleven. En het herinnert me aan een dierbaar gezinsmoment (film kijken) dat op deze manier een mooie 45e verjaardag werd.

vrijdag 12 januari 2018

haten?

Mijn oog viel op Twitter op dit vers uit het Bijbelboek Spreuken.

Ik moest aan mezelf denken... Hoe zit het met mijn gedrag? Ik moet heel eerlijk bekennen - en wie echt met mij bevriend zijn weten dat - dat ik eerder te weinig bij mensen langs ga of ze bel... Ik leef lang in mijn eigen wereld, vóórdat ik eens besluit mijn leven te delen middels het afleggen van een bezoekje of een telefoontje plegen. 

Maar hoe zit dat dan met al die blogs waar ik vertel dat ik als een molensteen om je of iemands nek kan hangen? Ja, dat kan ik ook. Maar dat ben ik als dingen onduidelijk voor me zijn. Onvoorspelbaarheid of onregelmatigheid in reageren. Of helemaal niet meer reageren, waar dat voorheen wel zo was. Dan stuur ik berichtjes: 'heb je dit gezien? Of dat? Waarom reageer je niet? Hoe zit dat?'. Daar waar onduidelijkheden ontstaan, word ik onzeker en ontstaat er paniek. Daarbij werkt het mechanisme fb ook nog tegen. Veel response op een post houdt in dat mensen het in hun tijdlijn gaan zien. Dus ik ben soms echt niet zichtbaar. En dan ga ik twijfelen.. Zag je het echt niet? Of wilde je het niet zien? 
En ook offline vinden deze mechanismen plaats. Voor het fb tijdperk waren mensen ook onduidelijk voor me. En waar onduidelijkheid is, ontstaat het me uit onzekerheid vastklampen. En dan gebeurd wat in die spreuk staat. Mensen gaan je haten. Nou ja... Dat zullen ze niet snel toegeven. Maar ze willen wel graag úit die dwang van die molensteen. Wat bij mij onzekerheid is, en echt niet begrijpen, komt bij een ander over als dwang, geclaim, niet vrij voelen, benauwd voelen. Niet door mij in een keurslijf geperst willen worden. Die negatieve gevoelens nopen tot afstand, waar ze uit liefde het etiket haten niet op willen plakken. 
Maar als je echt de moeite neemt me te kennen, dan blijkt dat het enkel onzekerheid is. Onduidelijkheid. Zó onduidelijk soms, dat ik eigen onderzoeken instelde. Wat weer als dat zelfde geclaim gezien wordt... Doe wat aan de bron: Uitleggen hoe en waarom. Daar houvast in bieden (als dat ontbreekt ontstaat paniek). En je ontmoet een bescheiden persoon. Iemand die - ook uit onzekerheid? - eerder te weinig contact met je heeft dan te veel. Want ben je duidelijk genoeg voor me? Dan valt het met die molenstenen om bekken van anderen reuze mee. 

Hoe ik aan die uitspraak kom van die molensteen? Uit grote onzekerheid, op zoek naar houvast, claimde ik een uitermate vriendelijke psychiater nog wel. Dat houvast zoeken die ik vooral bij vriendelijke en veilige mensen. Hij zei: 'je hangt als een molensteen om mijn nek'. Zoals zo veel uitspraken door mensen gedaan, heeft zich dat vastgezet in mijn koppie. In dit geval positief. Omdat deze psychiater me uitermate geduldig houvast bood. En dan kan ik die teugels waarmee ik me vastklamp ook laten vieren. Maar de uitdrukking is me bijgebleven.   

donderdag 11 januari 2018

Uw woord is een lamp voor mijn voet

Gisteren was jongste jarig. 15 werd hij al. Hij was naar school en de opvang, dus overdag gewoon rust in huis. Ik had dit jaar bewust niet honderd keer tevoren aangekondigd dat hij jarig was. Niet om kaarten en felicitaties gevraagd. Buiten de eerste familiekring waren er twee die er spontaan aan dachten. Want zo werkt dat helaas in het online wereldje: Maak je het zelf niet zichtbaar, dan denkt niemand er aan. Ik heb nog steeds erg veel moeite tussen gezond zichtbaar zijn en claimen, waardoor mensen het gevoel hebben niet meer vrij te kunnen geven. Maar maak je het niet zichtbaar, dan kunnen mensen ook niet meeleven... Dan geef je ze die kans niet. En dan voelt zo'n verjaardag best eenzaam... Want of je wilt of niet... Jongstes hele leven trekt in je gedachten voorbij. Zijn geboorte. Waar nog alles okay leek. De roze wolk waar je letterlijk vanaf kukelde toen het na ruim een jaar toch anders leek te gaan. De ontkenning die volgde. Het verdriet. De pijn. Het dwangmatig vastklampen aan genezing (ontkenning). Het accepteren dat het is zoals het is. En dat is echt niet allemaal vreugdevol. Het trok in mijn hoofd voorbij. En de eenzaamheid noodzaakte me Zijn licht te zoeken. Zijn nabijheid. De enige plek waar ik de veiligheid voelde deze gevoelens er te laten zijn. Mensen schieten machteloos te kort in het meeleven op zo'n dag. Dat moet ik ook niet meer verwachten. En als je het niet verwacht heb je er ook geen pijn van als mensen uit onwetendheid niets laten horen. Of als bewuste keus. Ik heb hun meeleven niet nodig. Mooi als het komt. Die ene onverwachte kaart. Dat ene berichtje. Maar ik koos Zijn nabijheid. Mijn gevoelens mochten er zijn. En het was goed. Het werd voor Jongste een goede dag. En dat was het voor mij ook. Op onze eigen manier een feestje. De beweging van donker naar licht. Een feestdag.

maandag 8 januari 2018

Uit

Het boek is uit! Op 6 april 2017 in begonnen. 
Niet het beste boek ooit gelezen. Toch zeker waardevol. Veel reminders hoe ik eigenlijk een bezield groen leven kan leiden. Hoe je ziel tot rust gebracht kan worden in verbinding met God, met jezelf, met de natuur en met de ander. 

Tja... Verbinding met de ander... Daarin brengt dit boek pijnlijke én dierbare herinnering naar boven. 
Dit boek cadeau gegeven aan een ander die ik die dag ontmoette. Een waardevolle en dierbare ontmoeting, waar terecht voor gedankt is, omdat het na gebroken jaren bijzonder was elkaar in gezonde atmosfeer weer te zien... 

Diezelfde week erna ging het al mis... Omdat ik met vragen kwam te zitten na een lezing en ik écht de veiligheid voelde ze te stellen na de dierbare en goede ontmoeting. Dat bleek verkeerd te vallen... 
Hadden we maar verwachtingen besproken wederzijds... 'we hebben nu wel deze ontmoeting, maar waar staan we... Wat kan en mag ik verwachten?' Helaas niet gedaan... 
Mijn vragen werden niet beantwoord en ik ging op zoek wie toch al die mensen waren waar wel dingen van beantwoord werden. Is het familie? Is het het ... Of... Ik kwam er niet uit. En trachten het via alters te achterhalen bracht me van de regen in de drup... 

Als het in die eerste week na die ontmoeting niet gelijk mis ging, was al het andere er waarschijnlijk niet achter aangekomen... 
Want er moest leugen aan te pas komen om me hier uit te praten... 
En verder ben ik me van geen kwaad bewust... 
Moest zelfs vernemen dat 'het' (wat?) relationele gevolgen zou hebben (bij wie/waar/hoe/wat?). 
Volgens mij zijn mijn daden totaal niet begrepen en véél te groot gemaakt... 

Want het is precies gegaan zoals hierboven beschreven... 

Hadden we maar verwachtingen besproken... 
Want wat ik nooit had durven dromen is dat het weer meer dan terug bij af is. Totaal op slot. Contact ongewenst. En wederzijds doen of de ander niet bestaat... Hoe verdrietig wil je het hebben. 

Bezielde verbinding met de ander... 
Het boek staat voor verbinding. Dat zeker. Omdat het uit liefde aan de ander geschonken is en het op die manier vanzelf verbindt. Maar tevens voor pijn die niet te dragen is, zo intens verdrietig... 

Waar het de marketing van de nieuw begin leek en had moeten worden, werd het een verdrietig eind. 
Dat was NOOIT mijn bedoeling... Als dat nou maar gesnapt werd... Dan zou de deur naar elkaar op een kier komen. Daar bid ik voor.