donderdag 16 november 2017

Ondanks alles een rijk leven

Een jaar geleden nam ik jullie mee in mijn haan- en hondtrauma's : Haan- en hondtrauma's.

Toch heb ik - ondanks alles - nu een rijk leven. Ja, het gaat vaak mis. Ja ik ben vaak rood. Deze week nog. Teveel op mijn bordje. Tjakka. Letterlijk op de vlucht.

En toch.
Ik heb mijn bezoekwerk bij 'lieve Piet'. En ik krijg bezoek. Van een mooi rijtje oppashonden. Allemaal mannen. De ene komt vaker dan de andere.

Aslan

Tacoda

Dobey

Max

Max is mijn nieuwste aanwinst. Hij was er vandaag weer. Morgen komt Dobey weer. Wat een rijkdom. Wat een genot. Wat een liefde. Wat leren ze me leven in het moment. Ze moeten uit. Ze komen om een knuffel vrágen als ik wat afwezig ben. Vergezellen me als ik rustig zit te kleuren of onrustig zit te mokken. Ik hoef me geen zorgen over ze te maken of dingen te regelen. Want ik heb ze slechts te leen. En dat is genoeg. Letterlijk wel de lusten en niet de lasten. En dat is het beste voor me. Van de lasten wordt ik ook alleen maar rood. Geen geregel en gedoe. Mijn passie gevonden. Misschien wel dankzij de therapie met hond, enkele jaren terug. Ik knuffelde vanmiddag met Max en bracht een bezoek aan 'lieve Piet'. Ik voelde diep van binnen dat ik een rijk mens ben. Ik doe de dingen die bij me passen. En dat is HEERlijk.



zondag 12 november 2017

Mam, je weet niet hóe je overkomt.

Oudste heeft mij (én mijn man) weer een spiegel voorgehouden hoe ik overkom. 
Hoe detailgericht ik ben, voorbeelden met details die er totaal niet toe doen. Lachen terwijl er iets ernstigs gebeurd (denk maar aan het tafeltje bij mijn nicht) of moppen tappen terwijl je een slecht functioneringsgesprek hebt (wat mijn man als masker vaak deed en in het verleden banen verloor). 
Oudste heeft er soms moeite mee om dingen met me te delen, omdat ik dan alleen op de details inga en niet op de emoties. Mám, ik wil gewoon horen dat je van me houdt. Daar bevestig ik hem vaak in, want dat IS ook zo. Túúrlijk houd ik van hem... 
En 9 maanden na dato nog steeds aan het reguleren over de 'nieuwe' tafel. Blijven checken of hij mooi is. Of mijn bril goed is. En dat vind je kind natuurlijk niet 😉. Geen normale vragen, maar vragen over details, details. 
Nee, ik heb niet het zelfinzicht hoe ik overkom. Mijn 'kromme overkomen' op anderen is handicap-gerelateerd. Ik kan dat niet zomaar veranderen. En toch wordt er door een ander op een bepaalde manier op gereageerd. Omdat ze niets snappen van een lach in een ernstige situatie of al die detail-gerichte opmerkingen en vragen. Als ik in een rolstoel zit en ik mis een been, dan hoop je op begrip en acceptatie daarvan. Geen oordeel. En vaak lukt dat. De ander zakt door de knieën en er wordt op gelijk niveau verder gecommuniceerd. De ander duwt de rolstoel. De ander helpt. 
Met mijn autisme-gerelateerde-gedrag is dat lastiger. Omdat het om gedrag gaat dat je laat zien. En gedrag zorgt altijd voor een bepaalde manier van reageren bij de ander. Meestal niet-begrijpend, afwerend, vermijdend. 
Wat ik nodig heb? Begrip en acceptatie. Iemand die door de figuurlijke knieeën zakt en op gelijk niveau communiceert. Niet schrikt van een ongepaste lach of detailgerichte vraag. Die me duwt door me te helpen met lastige sociale situaties. 
In mijn beperkte wereldbeeld, veronderstel ik dat iedereen het wel snapt en niet schrikt van hoe ik overkom. Maar de werkelijke wereld is harder dan me lief is. Dus behoorlijk gedeukt en gebutst door het leven. 
Nee, ik weet soms maar amper hoe ik overkom. In mijn naïviteit denk ik ook dat dat geen enkel bezwaar is. Dat de wereld is als Jezus. Jezus die door de knieeën gaat en aansluit bij hoe ik denk, praat en handel. Aansluiting in mijn leefwereld. Mijn figuurlijke rolstoel duwt en helpt. Zonder oordeel. De realiteit van het leven is dat ik uren op Jezus' schoot uithuil, omdat mensen er NIETS van begrijpen. Van mijn hele denken, praten en handelen niet. Laat staan aansluiten in mijn leefwereld. Het (mij) vermijden is dan het resultaat. Dan hoef je er ook niets mee. Lekker makkelijk. 
Gelukkig heb ik die uithuil-plek. Want als ik die in rood niet kan vinden dan ben ik zelf het doelwit van verdriet dat eigenlijk voor een mens niet te dragen is... Levenslang... 

 

zaterdag 11 november 2017

Geluk zit in een potje.

Geluk zit in een potje???
Ja.
Ik zal je uitleggen waarom. Tot mijn 44e heb ik - als ik al sliep - nooit een diepe slaap bereikt. Omdat mijn hersenen letterlijk dag en nacht in de aan-stand staan. Rust nog duur. Het heeft mede bijgedragen aan uitputting. Verschillende pammen moesten me helpen met slapen. Maar ja... Zo verslavend als maar zijn kan en het maakt de slaap niet dieper. Dus nog steeds nooit uitgerust.
Sinds enkele jaren gebruik ik off-label (dit betekent off-label: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Niet-geregistreerd_gebruik) een hele lage dosering antidepressiva (hoe lager, hoe beter het werkt op de slaap). Een antidepressiva is geregistreerd voor de behandeling van depressies. In een hele lage dosering kun je er heerlijk diep op slapen. Gaan je hersenen op off. Het middel is er nooit voor geregistreerd, ondanks het feit dat er - toen ik nog bij Organon/MSD werkte - wel onderzoek naar gedaan is. Maar om financiële redenen werd dat onderzoek stop gezet.

Als ik heel gespannen ben en een erg rode dag heb gehad, heb ik nog steeds een pammetje nodig om in slaap te kunnen vallen. Die heb ik voor nood dus nog steeds in huis.
Maar na een groene dag, werkt de mirtazepine prima. Én weet ik eindelijk hoe het voelt als je hersenen off zijn en je een diepe slaap bereikt.
Het is een mindful toestand die ik overdag ook nooit bereik. Het is zo een vredig slapen, dat ik met plezier mezelf in bed nestel. Het is een toestand waarbij ik Hem dichtbij ervaar. Elke ochtend als ik wakker wordt uit zo'n slaap, heb ik het gevoel dat ik een kijkje in de Hemel heb gehad. Ik ben ook niet bang voor de dood. Want ik weet nu hoe de vrede die je daar hebt voelt. Daar zijn de goede nachten slechts een voorproefje van. Van mij mag dood zijn dit zijn. Het voelt volmaakt ontspannen. En dan te bedenken dat ik 5 jaar geleden nog elke nacht geplaagd werd door herbelevingen. De nachten waren als de hel. Ik heb nog steeds herbelevingen: Op de dag. Dan staan mijn hersenen in de on-stand en herbeleef ik nog meer dan me lief is... Geen dag zonder tranen.
Maar het vooruitzicht van de nacht, is heerlijk. Letterlijk in Papa's schuilplaats boven alles uitgetild.


woensdag 8 november 2017

Heb je een keus?

Ik heb ik meerder blogs al uitgelegd dat ik samen met nog twee anderen het account van 'Vrij in Hem/Vinn' beheer. Ik bedenk meestal de quotes (vaak al citaten die ik zelf ooit heb getweet). Ik verzamel ze voor een week en mijn vriendin plaatst ze dan. Over het algemeen reageren we niet op reacties, maar mocht het nodig zijn doet meestal mijn vriendin dat ook. Uitzonderingen daargelaten.
Ik ben me er van bewust dat sommige quotes prikkelend zijn. We willen mensen ook aan het denken zetten. Niet alleen klakkeloos 'Jezus houdt van je, Amen'. Of 'Jezus houdt van je. Type amen als je het daar mee eens bent'.

Een aantal weken terug had ik deze prikkelende quote doorgestuurd:
    Ziek zijn (ook mentaal) is geen keus, maar (er aan) lijden is wel een keus.

    Nou.... het aantal reacties en soorten reacties was niet mis... En begrijpelijk. 'Ik' kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik zeker nog nooit lijden had meegemaakt. En iemand die in de verpleging werkte deed haarfijn uit de doeken hoe groot het lijden is van 'zijn patiënten'. 
    Eens. Lijden is verschrikkelijk. Ik ken het zeker uit ervaring! Lijden = het ziek zijn, is absoluut geen keus! En het is ook niet eerlijk verdeeld. Alleen ziekte en dood voor mensen boven de 90 bijvoorbeeld. Of alleen een psychiatrische aandoening als je mentaal daarvoor sterk genoeg in je schoenen staat. 
    Maar (er aan) lijden is wel een keus. 
    De eerste keer dat mij dat verteld werd, was toen ik studeerde in Tilburg en een verschrikkelijke tijd doormaakte. Ik was in behandeling bij het Riagg van Tilburg. Ik kreeg de mogelijkheid te worden opgenomen op de Viersprong in Halsteren en daar een intensieve behandeling te krijgen. We zijn er wezen kijken. We hebben er gewandeld en hadden er een goed gevoel bij. 
    De psychiater van het Riagg die de papieren in orde moest maken, zei letterlijk tegen me: 'het is je eigen keus of je al dan niet gelukkig/depressief, etc. bent. En dat mag je daar leren'. 
    Ik stuiterde!!!!! Hoe kun je dát nu zeggen... Zie je dan niet hoe ik er aan toe ben? Eigen keus????
    Uiteindelijk is de opname toch niet doorgegaan, omdat ik bang was dat ik met zo'n onderbreking mijn studie nooit meer af zou maken. En dat vond ik ook jammer. Ik maakte een keus. Een keus waarvan ik dacht dat die me gelukkig zou maken. Dat was inderdaad al een keus. 
    Maar dat stuiteren kwam ook in heftige vorm terug in de reacties op deze post. 
    En voor mij is het ook - tot nu - nog steeds een leerproces om te beseffen dat dit dus écht zo is. 
    Lijden/ziekte IS er. 
    De gevolgen daarvan ook: lichamelijke pijn, verlamming, gebreken, algeheel gevoel van onbehagen, psychische pijn, eenzaamheid, onbegrepenheid. 
    Maar zoals ik in dichtvorm in mijn vorige blog zette: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/11/omarm-het-leven.html,, omarm je het of verzet je je ertegen? Welke macht geef je het? Geef je het net als een sigaret het de macht om je te doden, of steek je die sigaret niet aan, zodat het die macht niet heeft? 
    Je kunt verschrikkelijk lijden en je toch letterlijk gedragen weten door Hem (of anderen die je opdragen naar Hem). Diepe eenzaamheid, maar Hij is erbij. 'Kom, zegt Hij, als je je alleen voelt. Kom... ik ken je gevoel... zullen we samen huilen?' Als je daarvoor kiest (wat mij in rood nauwelijks lukt..., maar ook dan wéét ik dat Hij me ziet), dan hoeft het lijden je niet te doden. Heeft het geen macht over je. Geef je het macht, dan ben je verloren. Dat herken ik zelf ook. Dan ga ik mezelf pijn doen en wil ik niet meer leven. Dan sla ik op de vlucht. Dat is bij mij helaas onderdeel van mijn lijden. Maar dan nog: omarm ik dat dit diepe rood onderdeel is van mijn lijden? Het is er. En dat is afschuwelijk. Ik kan en hoef het niet weg te duwen. 
    Als ik deze keuzes maak, geef ik het geen macht. 
    Ik snap het steeds beter. Er naar leven is een tweede.  
    Rouwen is verdriet hebben over iets wat er niet (meer) is. Een stuk (psychische) gezondheid bijvoorbeeld. Zelfbeklag / slachtoffer worden, is als je zegt dat je daardoor niets meer waard bent, het nooit meer goed zal komen, je dit lijden wel verdiend zult hebben, etc. Die grens is heel dun. Maar ervoor kiezen jezelf een schop onder de kont te geven om uit dat gedrag te stappen is ervoor kiezen dat lijden geen macht te geven. 
    Maar toen ik bovenstaande stelling liet plaatsen, stond ik in gedachten in de kamer van die psychiater in Tilburg. 
    Reageer ik zo ook nog als ik bijvoorbeeld ernstige kanker heb en op zijn kop sta van de misselijkheid? Doodziek met de dood letterlijk voor ogen? 
    Als ik de griep heb, merk ik ook dat ik mezelf verzet... Ik ben een slechte zieke... Dan ben ik dusdanig beroerd, dat ik eigenlijk ook rood wordt... Lichamelijk ziek zijn staat bij mij ook niet los van mijn autisme. Ook dan heb ik de keus om me maar aan het verschrikkelijke over te geven. En ook dat is ervoor kiezen dat lijden geen macht over me heeft. 
    Ik wil absoluut niet goedkoop doen over ziekte en lijden. Heb daarvoor zelf al te veel meegemaakt en anderen al te veel zien lijden. Maar, KIES je ervoor om midden in het lijden in te gaan op Zijn uitnodiging? 
    “Kom tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven; neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en je zult rust vinden voor je ziel; want mijn juk is zacht en mijn last is licht.”Mat. 11:28-30  
    Toen ik een klein meisje was en mijn vader al enkele jaren kwijt was, zat ik huilend op mijn slaapkamer te luisteren naar de lp die hem zo dierbaar was en elke zondag door hem voor zijn dochters gedraaid werd: 

    En bij dit lied, biggelden de tranen over mijn wangen. Ik voelde Jezus' uitnodiging in mijn verdriet!!! Het was bij het horen van dit lied telkens weer of ik even door Hem omarmd en getroost werd. Daarmee was het lijden van het gebroken gezin door het veel te jong overlijden van papa niet minder. Maar deze momenten van troost waren me zó kostbaar. Telkens weer zocht ik dit lied op. 
    Screenshot.
Ik denk dat dit een voorbeeld uit mijn eigen leven is hoe je kunt kiézen of je lijden macht geeft, of niet. Het lijden was afschuwelijk. En toch zag ik een groot lichtpunt als ik me als meisje op deze manier liet troosten. Ja. Je hebt een keus. En dat is niet goedkoop.

maandag 6 november 2017

Nare prikkels

Mijn oor zit weer eens dicht.
Al twee dagen lang.
Ik word er mega chagrijnig van.
Alles al geprobeerd.
Het is geen oorsmeer.
Maar doordat geluid voortdurend anders binnenkomt, lukt het me helemaal niet meer het te filteren.
Geluid eenzijdig gedempt.
Ik wordt er mega-overprikkeld van en raak totaal uitgeput.
Ik doe vanalles als afleiding. Maar het helpt niet…
Morgen naar die endontoloog. Ik moet er 13.30 zijn voor een behandeling van 90 minuten.
Nog meer wat onaangenaam klinkt en voelt aan de binnenkant in mijn hoofd. Wat me al overprikkelt en mega-angst aanjaagt zonder dat oor…
Alles in mij schreeuwt, HELP!!! De prikkels komen als scherpe naalden ongefilterd binnen.
Help!!!

zondag 5 november 2017

Omarm het leven

 

Vanmorgen een bijzondere dienst in de kerk, 
het zette mijn bovenkamer aan het werk. 
Omarm ik mijn pijn? 
Mag het er zijn? 

Een rode kruiwagen is goed, omdat het een kruiwagen is. 
Een kip is een kip, ook dat is goed en dat is niet mis. 
Ik ben goed, omdat ik ik ben. 
Naar mijn aard gemaakt. 
Het is iets dat me raakt. 
Geen toevallig foutje van de natuur, 
maar geliefd en gewild, ieder moment, ieder uur. 

De ene oneindigheid is groter dan de andere wezen zal. 
Oneindig veel liefde is het bovenal. 
Wijs ik die af, of sta ik die toe? 
God wordt van Liefde geven nimmer moe. 
De afstand die ik neem, maakt zijn gevoel voor mij niet minder hoor! 
Hij gaat met het aanbieden ervan onverminderd door. 

Er is van alles wat me kan doden in het leven. 
Maar wat voor macht moet ik het geven? 
Ik heb zelf de keus dat toe te staan, 
of het te laten gaan. 
De verleiding aanwezig als een sigaret. 
Maar de macht om mij te doden heb ik opzij gezet. 

Ik wakker andere vuurtjes aan. 
En vraag me af: kunnen we in de kerk met elkaars kwetsbaarheden omgaan? 
Gelukkig is het daar vaak een welkom thuis, 
en kom ik graag met mijn broertjes en zusjes samen in Gods huis. 
Om lief te hebben en te genieten van geboden zorg dan. 
Want wat ontvangen is, weten we alles van. 
De mensen die Vincent vermaken. 
Het kan me elke zondag raken. 

Zo neem ik Gods aangeboden liefde aan. 
En mag ik gevoed naar huis toe gaan. 
Omarm het leven. 
Me aan liefde overgeven. 

 

vrijdag 3 november 2017

Zaaien en oogsten

De belangrijkste les die ik een tijd terug leerde uit het boek Grenzen was 'de wet van zaaien en oogsten'. 
Daarmee valt voor mij gelijk hemel en hel op zijn plek, want door je gedrag nú, maak je je eigen leven tot een hel óf tot ern hemel. 
Ja, ook anderen kunnen je leven tot een hel maken... althans... de manier hoe je er mee omgaat / er op reageert, máákt het tot een hel. 

Ik heb een aantal Bijbel-apps op mijn telefoon. 
En vanmorgen kwam dit in beeld: 

 

Zo'n losse tekst is voor mij vaak een uitnodiging de context te gaan lezen. Zo ben ik Spreuken hoofdstuk 22 en 23 gaan lezen. 
Als je een bijbel hebt, wil ik je daartoe ook uitnodigen. Het zijn complete lessen hoe je het beste om kan gaan met anderen. Ook met anderen die voor jou het leven niet zo leuk maken. 

Zo las ik in Spreuken 22:8 'Wie onheil zaait, zal onheil oogsten, de stok waarmee hij slaat, zal hem te gronde richten.'  
Één van de vele lessen uit deze twee hoofdstukken. 

En ó, wat ben ik geneigd om met een figuurlijke stok te gaan slaan als mij onrecht is gedaan. Onrecht van járen her. Of wat ik als onrecht erváren heb... 
In plaats van het oordeel aan God over te laten, ga ik op de stoel van de Rechter zitten en ben alleen maar bezig om te bedenken hoe ik het meest doeltreffend met die stok kan slaan. Die ander móet boeten voor het onrecht dat hij deed. Ja, in theorie weet ik dat ik dat aan God over moet laten. Maar mijn gevoel van onrecht, verlatenheid, onbegrepenheid, etc. drijft me letterlijk tot andere ideeën. Dat ik daarmee feitelijk bezig ben om mezelf te gronde te richten, heb ik nauwelijks door. Ik verdoe mijn tijd. Het gaat ten koste van aandacht voor gezin en vrienden. Het kost negatieve energie en wie een kuil graaft voor een ander valt er zelf in. En ik maar uren graven... Uren. Dagen. Maanden. Zelfs járen!! (met mijn vasthoudendheid...). 

Ik moet ook denken aan deze tekst uit 1 Korinthiërs 3: 
'Laat ieder erop letten hoe hij bouwt, 11want niemand kan een ander fundament leggen dan er al ligt – Jezus Christus zelf. 12Of er op dat fundament nu verder wordt gebouwd met goud, zilver en edelstenen of met hout, hooi en stro, 13van ieders werk zal duidelijk worden wat het waard is. Op de dag van het oordeel zal dat blijken, want dan zal het door vuur aan het licht worden gebracht. Het vuur zal laten zien wat ieders werk waard is. 14Wanneer iemands bouwwerk blijft staan, zal hij worden beloond. 15Wanneer het verbrandt, zal hij daarvoor de prijs betalen; hijzelf zal echter worden gered, maar door het vuur heen.'

Uiteindelijk zal Gods genade het slechte van ons afhouwen. Al die verwoede pogingen om met hout, hooi en stro te bouwen. Al die uren, dagen, maanden, jaren die ik verdoe om voor eigen rechter te spelen. Uiteindelijk laat ik daarmee niet een ander boeten, maar mezelf. 
Het is letterlijk zonde: ik mis dan mijn doel/bestemming namelijk. Mijn doel is een leven gebouwd met goud, zilver en edelstenen. Op Vaders grond. 
Uit pure nood kan ik echt gemeen worden... Wil ik anderen te gronde richten en vraag daar nog Gods zegen over ook. 'Pap, U ziet Uw kind en de nood toch? U ziet dat onrecht toch? Dan wilt U het vast zegenen als ik in Uw naam wat aan dat onrecht ga doen'. (Zo zijn overigens ook veel oorlogen begonnen...). Maar eigenlijk ben ik dan bezig het pistool op mezelf te richten. Ik doe er mezelf pijn mee. Terwijl ik in ontspanning zou kúnnen leven, als ik het oordeel bij Hem laat en ga vertrouwen dat Hij recht doet. Hoe en wanneer is dan niet meer aan mij. Maar: JA, Hij ziet het onrecht wel degelijk. 
Dat me dat niet lukt is pure onmacht. Ook dat ziet Hij. Op Zijn dag - de dag van het oordeel - zal mijn uit onmacht gebouwde hutjes verbrand worden. Wat dan overblijft is de mens die Hij allang voor ogen had dat ik zou zijn. En hoe Hij me al die tijd al gezien heeft: rein, puur, heilig. Weg met de hellen die ik voor mezelf gebouwd heb. Wat er voor terugkomt is een paleis van goud, zilver en edelstenen. 

En ik mag er elke dag voor kiezen om nú al in die hemel te leven. 
En elke dag dat me dat wéér niet lukt... omdat ik zo vreselijk vasthoudend ben - is zonde. Zonde voor mezelf. Maar ik ben er geen cent minder geliefd door. En elk volgend moment krijg ik - zolang mij leven is gegeven - uit genade wéér de kans om met andere materialen te bouwen. 
Kon ik die ander maar eens die ander laten. Al diegenen die me onrecht deden... Want ik kan van alles bedenken om te wreken. Maar uiteindelijk ben ik dan zelf degene die onrecht begaat. En daarmee het onheil over mezelf afroepend. Diepe lessen die ik vanochtend mocht leren uit genoemde hoofdstukken uit het Bijbelboek Spreuken. 

Als ik in de ontspanning leer leven dat Hij oordeelt en rechtspreekt, dan kan ik ook kalm op onrecht reageren. Want dan voelt het of ik mag rusten bij Mijn Papa. Mijn Papa die sterk genoeg is om het voor me op te nenen. Misschien is dat ook wel wat het zo moeilijk voor me maakt om het aan Hem over te geven. Dat ik vanaf mijn tweede niet meer dat voorbeeld van een eigen vader heb. Vaders die sterk zijn, beschermen, het voor je opnemen, je op de schouders tillen. Boven alle gevaar uit. Ik heb dat nooit mogen oefenen... Nooit kúnnen oefenen... Naar 'een papa rennen, die de sterkste van alle papa's is...'. Op de schouders bij Papa, kan ik veilig genoeg zijn om kalm op onrecht te reageren. Pap, til me als een sterke Vader hoog uit boven al wat mij benauwt en benauwd heeft. Wandel met mij maar over die beukende golven van onrecht. Om de zee spiegelglad te laten worden. 
Terwijl ik dit schrijf, voel ik de rust over me komen.