dinsdag 29 januari 2013

Koningskind

De dag van gisteren is historisch. Koningin Beatrix kondigde haar troonsafstand aan, en de opvolging van haar zoon Willem-Alexander. Voor mij reden om deze blog te schrijven. Doormijmerend over Willem-Alexander, kwam ik al gauw in mijn kleutertijd terecht. Willem-Alexander is, net als ik, geboren in 1967. Leuk.
Zoals in een eerdere blog beschreven, is mijn vader in 1970 onverwachts overleden. Hij heette Geerten Justus. In die tijd was mijn roepnaam, mijn blognaam alhier. Ik heette dus naar papa. (Nu is mijn roepnaam, mijn andere naam).
Ongeveer een half jaar na de dood van papa verhuisden we terug naar mijn geboortestad. Omdat mama in dat dorp daar niemand kende en graag weer terugwilde naar de stad waar ze vriendinnen had wonen (niet haar geboortestad).
Vóór de verhuizing, had ik al een uitgebreide ziekenhuisopname achter de rug. Ik had al jaren onhoudbare pijn in mijn zij en blaasontstekingen. Slikte al bijna vanaf mijn geboorte antibiotica. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, een half uur rijden van het dorp waar we toen woonden. Ze hebben me uren, uren, uren laten huilen in eenzaamheid. Mama mocht nauwelijks op bezoek komen. Maar...ze konden niets vinden...dus het was ook nog een wekenlange opname ...voor niets.
Maar goed. Ondertussen dus terugverhuizen naar onze geboortestad.
En daar ging ik naar de kleuterschool. Een hele nieuwe school. Met de mooie naam 'Willem-Alexander'-kleuterschool.
De pijn in mijn zij bleef. Dus... hier in de stad naar het kleine stadsziekenhuis. De ene foto na de andere werd gemaakt. Vanwege de straling mocht mama niet mee naar binnen. Ik schreeuwde het uit van eenzaamheid en angst...maar...kindonvriendelijk als ze waren...ging het maar door. En ook hier...zonder resultaat. Ondertussen was het slikken van de antibiotica zo'n kwelling geworden, dat mama me achterover op de eettafel moest gooien om dat smerige glibberige spul er nog in te krijgen. Want ik bleef ook blaasontstekingen houden (al jarenlang dus), maar nog steeds geen oorzaak gevonden. Pffff.
En toen was mama het ook beu. Dus...op naar een ziekenhuis hier in een buurstad. En daar kwamen ze snel achter de oorzaak: Ik had 3 nieren! Maar, die 3e nier was dus al jarenlang ontstoken, omdat de urinebuis daarvan vernauwd was. Daardoor bleef er urine in staan en is dat gaan ontsteken. Door die aanhoudende ontsteking is die nier gaan ontsteken. Omdat dit toch een 'extra' nier was is deze operatief verwijderd in dat ziekenhuis. Ik zie me nog liggen op die kinderafdeling. Spugen van de narcose. Een bed met spijlen. Een zwart-wit tv, die op woensdagmiddag de zaal ingereden werd...en weer minimaal bezoek van mama. Gelukkig knapte ik snel op en mocht ik naar huis. Eenmaal thuis had ik wel de mazelen. Opgedaan in het ziekenhuis.
Maar goed. Toen werd het tijd, om 'gezond' weer naar school te gaan. Die kleuterschool. Ik was een bang, verlegen meisje. Met, zo jong als ik was, al een verleden. Kwetsbaar dus. En die kwetsbaarheid, bleek iets te zijn waarop ik 'gepakt' kon worden. Ik werd gepest. Ik durfde dat niet tegen mama te zeggen. Ik had een 'oergevoel' in me dat ik haar wilde beschermen. Niet extra pijn wilde doen. En ik werd omringd door grote liefde van haar, maar voelde me toch niet veilig genoeg om het haar te vertellen. Zo klein als ik was, droeg ik het pesten zelf. Ik trok een schild om me heen op. Eén van de jongens die me pestte, die moeder bracht me wel eens met de auto naar school. Dan zat ik bij die jongen in de auto. Mama wist van niets. Die moeder wist ook van niets. Maar ik stond doodsangsten uit. Ik ging wel 'aandacht trekken' in de klas (ter compensatie?). Zo ging ik expres op de tafel kleuren, wat dus niet mocht. En moest ik op de gang staan. Het was toen bijna half twaalf. Het tijdstip waarop de moeders al buiten stonden. Zo ook mama. Ik verstopte me achter de jassen...want ze mocht dit NIET weten! Maar dit was dus wel de laatste keer, dat ik op de tafel gekleurd heb. Stel dat mama er achter komt.... Door mijn verlegenheid in de klas (toch ook weer), dacht de juffrouw ook dat ik niet tot tien kon tellen. Er kwam een kerstmusical. Het kerstverhaal werd gespeeld. Iedereen in de klas kreeg een rol, met tekst en spel. Ik mocht op een triangel pingelen en zeggen 'Het begint'. Dat was mijn rol. Achteraf vrij denigrerend en pijnlijk. Ook bij de juffrouw telde ik niet mee. Omdat ik van oktober was, heb ik bijna 3 volle jaren op die kleuterschool door moeten brengen. Het waren 3 eenzame, pijnlijke jaren. Een keer zat ik bij de juffrouw in de auto. Ook met een paar pesters. Toen heb ik me zó onveilig gevoeld, dat ik in mijn broek plaste. Dat weet ik nog wel als de dag van gisteren!
In de andere kleuterklas zat een meisje dat ook gepest werd. Later wel met haar contact gehad. Daar vertel ik later nog wel eens meer over.
Het pesten op de kleuterschool bestond voornamelijk uit negeren, lelijk doen en duwen.

Gisteren plaatste ik op Facebook dit:

Mijn 5e verjaardag op de Willem-Alexander school. Beker (kapot) is ter ere van de 5e verjaardag van de aanstaande koning.

En weetje. Ik ben hier nog zo'n mooi, gaaf meisje. En ik wil ook weer graag een mooie, gave vrouw zijn, geheeld vanbinnen. En door alle verwerkingen van het afgelopen jaar, ben ik daar hard naar op weg. Maar toch zit er ook nog pijn. Ook om het leven van nu. De gebrokenheid is nooit weg uit het/mijn leven.
Na deze kleuterschool ben ik ook nog tot en met de middelbare school gepest. Vertel ik later meer over. En gaandeweg mijn leven, ging ik in de toen gehoorde leugens geloven. Dat ik lelijk was. Dat ik stom was. Dat ik stom gekleed was. Dat ik stomme ogen heb (dat vooral bij latere pesterijen). Dat ik een stomme naam heb (dat vooral bij latere pesterijen).
Maar, gaandeweg de verwerkingen, gaan die 'stemmen' liggen. En is er een nieuwe stem gaan spreken. Namelijk de stem van Psalm 149:4b: "hij kroont de vernederden met de zege.". Wow...is dat zo? Ja, dat is zo! Dat mag ik geloven! Dat is mijn Vader, die onvoorwaardelijk van me houdt. Van Hem komen geen 'harde stemmen' mijn ziel in. Maar een zachte stem, die fluistert: "jij bent mijn Geliefde dochter" (Mattheus 3:17). Maar dus niet zómaar een geliefde dochter, maar een gekroonde dochter. Een kind van de Koning. Een Koningskind.
En al is de weg zwaar. En voel ik me soms alles, behalve een Koningskind. Ik bén het toch. En dat is een ENORME troost en KRACHT in het leven van vandaag.

4 opmerkingen:

  1. Kom even bij me. Dan mag je even tegen me aan leunen. Ik sla mijn beschadigde vleugels even om je heen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Justine, Wat heb je in je blog al veel verteld over je verleden als klein kind; je kwetsbaarheid, je traumatische ervaringen. Ik ben hier trouwens op je blog terecht gekomen via facebook omdat je lid geworden bent van Christelijke webloggers. Welkom in de club in ieder geval!Ben benieuwd wat je verder gaat schrijven, ook omdat ik op mijn blog heb geschreven over het verwerken van mijn jeugdtrauma's. Vind het in ieder geval erg dapper van je dat je er zo open over durft te schrijven! Ik ben een volger van je blog geworden:)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel voor het delen. Dapper! Ik erken er een heleboel van. Vooral het pesten!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tineke, ik zal binnenkort eens naar jouw blog kijken. Ik ben ook benieuwd wat ik verder ga schrijven. Ga een beetje zuinig met mijn energie om. Dus per dag bekijken maar. Er komt hier zeker meer van me naar buiten!
    Jedidja. Dat pesten heeft levenslange invloed op je leven. Tenminste bij mij... Bedankt voor je reactie.

    BeantwoordenVerwijderen