woensdag 23 januari 2013

Papa

Mijn leven tot dat ik 3 werd



Ik ben geboren als derde meisje in ons gezin. Mijn zussen zijn 4 en een half en 7 jaar ouder dan ik ben. Ik was zeer gewenst, en werd met liefde omgeven. Papa was erg trots op zijn 3e, jongste meisje.
Hij ging gelijk op de eerste dag naar de stad om een pap-bordje voor me te kopen.

 
Het is een bordje van Pluto, die tot op de dag van vandaag met me meegegaan is.

Een foto van het gezin, waar ik als baby te zien ben (in 1967):
 
Toen ik ruim een jaar oud was, zijn we uit bovenstaand huis weggetrokken, naar een dorp aan de andere kant van het land. Toen we daar woonden, is geheel onverwachts mijn vader in 1970 overleden. Ik was 2 jaar en 11 maanden oud. Dat is een leeftijd waarop je dat niet bewust meemaakt. Maar de impact en de gevolgen zijn enorm. Omdat je als klein kind letterlijk niet de mogelijkheden hebt om dit te verwerken (zeker niet in die tijd), is dit verdriet er op latere leeftijd allemaal pas uitgekomen. Maar daar ga ik in een latere Blog meer over schrijven.
Om een klein beetje te laten proeven dat dit verdriet altijd (onbewust) met me meeging, plaats ik hier een gedicht. Dit gedicht schreef ik in de 4e klas van de MAVO. Dat was in een zware periode van mijn leven, daarover ook meer in een latere Blog.
 
Papa
 
Papa, waar ben je heengegaan?
Waarom hebt u ons verlaten?
Wat hebt u ons toch aangedaan,
had u dat dan niet in de gaten?
 
Ik was nog maar 2 jaar,
ik begreep het niet goed.
Maar hoe is het daar?
Krijg je daar weer nieuwe moed?
 
(4 MAVO, 17 jaar).



Geen opmerkingen:

Een reactie posten