maandag 11 februari 2013

YV

Dit blogbericht begin ik toch een beetje met buikpijn te schrijven. In een eerdere blog (Koningskind), schreef ik al wat over het gepest zijn op de kleuterschool. Na de kleuterschool ging ik naar de lagere school, die naast de 'Willem Alexander-kleuterschool' stond. Het was ongeveer 10 minuten fietsen van ons huis af. Het was een protestante school. Vandaar deze schoolkeuze. Want tegenover ons huis stond ook een school. Een katholieke school.
Ik heb 2 jaar op deze protestante school gezeten. Ik had niet veel aansluiting met de rest van de klas. Maar werd ook niet echt gepest. Gewoon... ik hoorde er niet bij.

Om er wat bij te horen... wellicht bij alle kinderen uit de buurt (waar ik ook al geen aansluiting mee had, omdat ze op een andere school zaten ook), wilde ik naar de school aan de overkant.
Zo gezegd, zo gedaan (want mama gunde me ook vriendinnen). In de derde klas begon ik dus op die school.
Maar oh... wat ging dat mis! Ik kwam niet alleen in een klas, waar ik nieuw was. Ik kwam ook in een klas waar heel duidelijk aan me gemaakt werd dat ik een stom meisje was. En toen.... begon het weer. Pesten en negeren. Bij de gym als laatste gekozen worden. Op het schoolplein niet mee mogen doen met spelletjes, of achterna gezeten worden. Scheldwoorden 'druif' en 'slome'. Kennelijk was ik sloom. Ik geloof het achter elkaar. Bij gym werden ballen expres op mij gegooid. En nog erger. Als het sneeuwde. Alleen bij hoge uitzondering, bij hele harde regen, mocht het speelkwartier of voor schooltijd, binnen doorgebracht worden, in de klas. Maar bij sneeuw...gewoon buiten. Uitgerekend alle ijsballen waren voor mij bestemd. Wat was ik bang! Ik glipte dan weleens stiekem naar binnen en kroop weg tussen de jassen. Maar eenmaal gesnapt door een leraar, moest ik weer naar buiten. Leerkrachten sloten hun ogen voor wat er gebeurde...

Maar ik geloof dat schelden, negeren en structureel als laatste gekozen worden bij gym nog meer pijn deden.
Wel waren er kleine dingetjes waar ik mijn 'erkenning' en 'goed voelen' in zocht.
Zo waren er veel kinderen in de maand jarig, dat ik ook jarig was. Daar was ik trots op. Op enkele dagen in het jaar, waren er wel eens 2 jarig op één dag.
Op mijn verjaardag waren er DRIE jarig (ik en nog 2 jongens). Ik vond dat bijzonder, dat ik zo'n mooie verjaardags-datum had kennelijk. Uit zulk soort dingetjes haalde ik mijn levensvreugde.
Thuis ging het ook niet zo geweldig. Mama voelde wel aan van het pesten, maar ik vertelde het niet. Wel hoorde ze ook wel wat via via. En ook de buurtkinderen (zaten niet bij me in de klas) gingen niet leuk met me om. Zo speelde ik heel veel schooltje in mijn eentje (afwisselend leraar, klas was ik dan). Ik had van mama daar ook boeken voor gekregen. En die stalen ze dan van me. Dan kreeg ik ze bij hoge uitzondering weer terug. Dan hadden ze de bladzijde waar mijn naam op stond eruit gescheurd en op de volgende bladzijde hun naam geschreven. Ze beweerden dan dat het HUN boek was en ik moest hen dankbaar zijn dat ik zomaar een boek kreeg van hen. Zo ging dat vaak. Spullen werden gestolen.... en ik kreeg ze kapot weer terug. Ble.

Wel hield ik kinderfeestjes als ik jarig was. Ik nodigde dan toch een paar buurmeisjes uit, en een paar uit de klas, die het minst erg waren. Ook omdat mama het niet wist. En mama zorgde altijd voor leuke feestjes. Zo zat er één meisje bij me in de klas. Ik noem ze YV (ook de titel van dit blogbericht). Tegen de tijd dat ik jarig werd, was ze poeslief tegen me. En mama vond haar ook heel aardig. Zij kwam dan ook op mijn feestjes. Het lag zelfs nog iets complexer. De school stond precies tussen 2 wijken. Wij woonden in een 'mindere wijk' met rijtjeshuizen. Aan de andere kant van de school woonden 'de rijkeren'. En die 2deling was er ook echt in de klas. YV woonde aan de rijkere kant. Maar...in de klas was ze ook poeslief tegen me (haar moeder gaf ook handwerkles bij ons in de klas en zag dat ook). Ze kwam voor me op als kinderen me pestten. Ik ben bij haar geweest op een feestje in haar garage (waar alleen de 'rijkeren' mochten komen, en ik als enige van de andere wijk). Ik had haar nodig. En dat wist ze. Daar maakte ze misbruik van. Want buiten die feestjes en de 'lieve' uurtjes op school, ontpopte YV zich als een sadist.

Ik ging op woensdagmiddag met haar zwemmen. Dat vond mama ook zo leuk. Dat ik een 'vriendin' had, die met me zwom. Maar als ze had geweten wat daar gebeurde, had ze me thuis gehouden. Dat geloof ik echt.
Op de fiets naar het zwembad, naast haar fietsend, kwam er bij mij al een angst gevoel.
Want met het uitkleden ging ze bij mij in het hokje (een hokje van 3x3 of zo).
En wat deed ze.... Ze was 10/11/12 jaar oud. Ik ook. 5e, 6e klas, elke woensdagmiddag.
En wat deed ze... Ze ging knijpen. Knijpen in mijn borsten. Knijpen heel hard knijpen in mijn borsten. Dan werd ik klem gezet tegen het muurtje van het kleedhok... en hup... daar ging ze. Ik kon en mocht niet schreeuwen van haar. Maar als het mocht zou het me niet lukken ook. Of je keel dan ook dicht zit. Ik weet alleen dat ik bang was en elke woensdag steeds banger werd. En ze deed het elke woensdag weer. Eenmaal in het water duwde ze me telkens onder, dat ik bijna stikte (terwijl ik héél goed kon zwemmen). Weetje. Ik had nog nauwelijks borsten. Die waren nog aan het groeien. Maar ze had er zoveel plezier in om me daar pijn te doen. En ze heeft oorbellen uit mijn gaatjes getrokken.
En dan fietste ze weer met me naar huis...en dan was ze weer de hele aardige, lieve YV. Mama denkt dat nog steeds. Die heeft dit nooit geweten. En tot vorig jaar, dacht ik ook dat het onzin was, wat er gebeurd was. En als ik dit zo schrijf, denk ik dat nog steeds. Ach...het slaat nergens op. Een meisje (ze was ook nog maar 10/11/12 jaar). Je kan het haar niet kwalijk nemen. Het zal wel een 'lolletje' geweest zijn. Allemaal woorden en zinnen die ik in mijn hoofd hoorde, die maakte dat ik er met niemand over sprak. Toch kwam het mijn hele leven terug in mijn gedachten. Met deze woorden joeg ik het dan weer weg uit mijn hoofd. Mensen zullen wel vinden dat het niks voorstelt (en hield mezelf dat ook voor...het was normaal, het hoorde bij omkleden, etc.). Bovendien heb ik altijd geleerd dat je niet zomaar over anderen mag praten. Dus waarom zou ik YV op deze manier ter sprake brengen?

Maar ik ben er uiteindelijk een jaar geleden over gaan praten. Gaan vertellen. De pijn en de angst gaan verwerken. Want ze kneep niet alleen van boven, maar soms ook van onderen. Maar meestal aan borsten. En zo sadistisch. Het klem gezet worden. Letterlijk. Pffff.
Gaan vertellen...waardoor alle pijn en angst, die ik in dat hokje moest voelen er nu nog uit kwam/komt. Dan word ik in mijn gedachten weer dat zwemhokje 'ingezogen'. Maar het gaat beter. Zo goed zelfs, dat ik besloten heb om dit 'geheim' nu hier neer te schrijven.
YV. Verschillende zoektochten op internet leveren niets op. Heb ooit geruchten gehoord dat ze ziek zou zijn. Zou ze nog leven?
Leef ik nog? Ja. En dat mag je best een Godswonder noemen.

2 opmerkingen:

  1. OOOOOOOOOO...wat een erg verhaal...dat je nu bent geworden wie je bent,is een Godswonder..

    BeantwoordenVerwijderen