vrijdag 8 maart 2013

Mijn buurmeisje

Na dat mijn vader was overleden, gingen we dus terug verhuizen naar de stad waar ik geboren was.
Daar kwamen we begin jaren '70 in een 'nieuwbouwwijk' te wonen.
Naast ons een gezin met 2 meisjes. De oudste van dat gezin was anderhalf jaar jonger, dan ik was.
Heel af en toe speelde ik wel met haar. Samen schommelen in de achtertuin bijvoorbeeld.
Ook zij hoorde in die tijd van mij dat ik regelmatig zei: "papa komt heus wel 'tejug'". Ik was 4. Zij was 3. Ook zij nam deze woorden voor waarheid aan. Als je oudere buurmeisje dat zegt... zal het wel zo zijn.
Mijn moeder heeft 3 zussen en had 1 broer. De broer (ouder dan mama), was vrijgezel.
Maar sinds dat papa dood was, kwam hij elke feestdag (uitgezonderd de feestdagen die op zondag vielen, want dan mocht hij niet reizen) bij ons op bezoek. In het begin sliep hij dan ook bij ons. Er hing ook standaard een pak, ondergoed, sokken, etc.. van hem bij ons in de kast, want dan hoefde hij dat niet mee te sjouwen in de trein. Het was een ondeugende oom. Maar o zo leuk. In zijn tas zaten altijd snoepjes, en 's ochtends in bed kon ik met hem stoeien. Dan deed hij zijn knieƫn omhoog... en hup ineens weer naar beneden.

Een foto van die oom in 1971 (hij is van 1925, dus was hier 46 jaar; vanaf zijn 30e noemde hij zichzelf 'de ouwe'... zo noemde mama en hun zussen hem ook vaak... het werd een soort bijnaam).


Toen hij en ik ouder werden, sprak hij met mij/ons over 'de dingen des levens'. In die tijd bleef hij niet meer slapen. Maar zeker in de begintijd, was het toch wel op een paar dagen per jaar een beetje een vader. Al heeft hij zelf nooit kinderen gehad. Hij gaf wel les op de 'spinazie-academie', zoals hij dat noemde (=huishoudschool in die tijd).
Maar zo ook, toen we pas in het nieuwe huis woonde, kwam deze oom ook op bezoek.
Hij zat bij ons binnen aan tafel.
Onverwachts kwam mijn buurmeisje binnen, om te vragen of ik buiten kwam spelen.
Ze was ineens perplex dat ze een man aan tafel zag zitten en vroeg totaal verwonderd: "Is hij terug????" (daarmee doelend op mijn vader).
Zulk soort dingen vergeet je nooit.

Dit contact met dat buurmeisje is snel verwaterd (ook zij deed op straat gewoon mee met 'de pesters').
Later kwam ik ze nog wel eens tegen. Ze is in september 2004 overleden. Slechts 35 jaar oud geworden. Een hersentumor. Een man en dochtertje achterlatend. Dat is toch wel triest. Zo moet het niet zijn.

Die oom van mij. Tot vlak voor zijn dement worden bezocht hij ons altijd (tot 2007 ongeveer). Hij is helaas in 2010 overleden. Op een hele trieste manier. Gevallen. Gat in zijn hoofd. Verkeerde zorg gekregen.


Dat stralende meisje, met capuchon op, ben ik (hier 11 jaar).
Dat meisje met ruit-rok was mijn buurmeisje (hier 10 jaar).

2 opmerkingen: