vrijdag 19 april 2013

Vier je feest met mij?

Mijn gepest worden op school, maakte me eenzaam. Ik ging niet naar feestjes. Niet naar feesten. Ging niet uit. Hoorde er niet bij. Jaarlijks kwam het carnavalsfeest. Daar waar iedereen zich in het feest gestort had, bleef ik alleen achter. Ik had gekleurde Philips-gloeilampen gekocht (een gele, blauwe, rode). Draaide die op mijn slaapkamer in alle lampen. Zo had ik een echte disco-kamer. Ik had een hele verzameling carnavals-muziek erbij. Zette die dan aan en ging dan in mijn eentje hossen en de polonaise lopen. Dat was mijn feestje. Drinken en chips erbij en hossen maar. Dat was in de jaren '80.
Ik heb er vandaag wat woorden aangegeven.
Woorden, hoe ik het anno 2013 nog steeds kan beleven.


Feest.
Het feest is al begonnen.
De lampen, in rood, groen en blauw schijnen met een vrolijk licht.
Het is feest. De wereld viert feest.
Ik vier ook feest.
Wie viert er mee?
Wie sluit er aan in mijn polonaise?
Ik kijk naar buiten,
En zie iedereen voorbij gaan.
Druk met vanalles en nog wat.
Of misschien wel met niets.
Een meisje dat naar buiten kijkt, valt hen niet op.
Een feestje daar?
Ach, we lopen snel door!
De polonaise gaat verder.
Ik galm met een gebroken stem mee, met 'een paard in de gang' en 'Ik heb hele grote bloemkolen' en 'als het gras 2 kontjes hoog is'.
Langzaam verstomd het feest...
Er is niemand geweest...
Om het samen met me te vieren.

 

1 opmerking:

  1. Wat een mooi maar ook eenzaam gedicht......ik blijf het bijzonder vinden hoe jij iedere keer opnieuw weer de inspiratie of woorden vind om de dingen zo goed te verwoorden. Want dit geeft heel goed weer wat leven met autisme is......mensen gaan er zo snel aan voorbij maar het is leven in een wereld die veel te snel voor ze gaat en waarin hun eigen wereld er zo anders uitziet. 😘

    BeantwoordenVerwijderen