zaterdag 18 mei 2013

Straf???

Het is nu het weekend van Pinksteren. Veel mensen in hun gezinnen kijken naar het songfestival, zijn op de camping, zijn met gezinnen bij elkaar of vieren in kerken en conferenties het geweldige Pinksterfeest.

Mijn gedachten gaan terug naar de MAVO. De tijd dat ik gepest werd. Buitengesloten.

Dan stond in de pauze iedereen in een kring. Wilde ik er bij gaan staan, dan werd de kring verkleind, met de melding ... 'brrr koud hè??' En kon ik er niet tussen. In de klas gingen er kneedgummetjes mijn kant uit. Of briefjes achter op mijn rug. En of ik nou blauw of pimpelpaars aantrok, of de 'Doe Maar'-kleuren die toen zo in waren. Het was nooit goed. Wat ik zei was niet goed. Wat ik aanhad was niet goed. Mijn spullen werden afgepakt en verstopt. Bij gym als laatste gekozen. Op het ijs achterna gezeten met takken. Op straat nageroepen ('schele kun je het zien' bijv.), zgn. nep-liefdesbrieven die naar mijn huisadres opgestuurd werden.

Bij de gymzaal was een drempel, zwart met wit geblokt. Om te voorkomen dat je het schoolplein op fietste (je moest dus afstappen, vanwege die drempel).

Op een dag zat ik wanhopig op die drempel. De school was al uit.
Ik ging daar zitten, omdat ik ook niet naar huis durfde. Ik durfde namelijk thuis mijn verhaal niet te vertellen. Ik hield het gepest worden geheim, hoewel mama het denk ik wel in de gaten had.

Dus thuis was het ook eenzaam. Er was ook niet veel thuis. Vooral de zondagen waren dan eenzaam in die tijd. Mijn zussen hadden al de leeftijd dat ze studeerden. Ik woonde dus alleen met mama. Op de zondagen trok iedereen zich terug in zijn eigen gezinnen/families/oma's/opa's. Dan is een vrouw alleen (mama - weduwe) ineens nergens welkom voor een kop koffie. Of ze dan een 'bedreiging' was voor de mannen. Een soort van concurrent. En dat deed pijn. Voor ons beiden. Ik miste zo een gezin. Een papa, die ik niet meer had. Iedereen zijn gezinsverplichtingen. En ons lieten ze in de kou staan.

Elke zondag (en ook met zo'n 'feestweekend') komt het gevoel van 'gezinsverplichtingen' en er niet bij horen, bij me terug. Ook omdat wij als gezin, met onze jongste zoon, autistisch en diep verstandelijk beperkt, een vrij geïsoleerd leven leiden. Alsof de geschiedenis zo doorgaat....

En dan sprak ik in die tijd ook niet eens met mama over mijn grote nood (nog steeds niet...). Want een dag later werd het weer maandag en moest ik weer naar de onveilige school.


Het was in de tweede klas van die MAVO. Door alle problemen met het pesten gingen mijn cijfers zienderogen achteruit. Maar ook dat durfde ik thuis niet te vertellen, dus liet ik mijn cijfer-trimesterkaarten niet meer zien en aftekenen thuis. Ik vervalste mama's handtekening, zodat ik het toch weer kon inleveren op school. Of ik vervalste cijfers, zodat ik mama 'zorgeloos' een handtekening kon laten zetten.

Een aantal weken voor de zomervakantie moest er toch wat gebeuren. Mijn punten waren dusdanig dat ik zou blijven zitten. De klassenleraar wilde thuis met mama gaan praten over de situatie. Oeps.... Hoe ging ik me daar uit redden???!!!! Het was mooi weer. Die klassenleraar (vanaf nu noem ik hem AV), zat achter in de tuin bij ons. Ik en mama ook. Hij kwam voor de dag met die cijferlijst en uitte zijn zorg. Uit grote angst en schaamte ging ik het ontkennen. Mama had dat heel snel door en uit grote liefde voor mij, zij ze: 'geef de lijst maar hier; ik teken hem wel met mijn ogen dicht'. En dat deed ze!!! Mama 'zag' mijn nood. Handelde geweldig. We spraken er niet meer over (het geheim ging verder). En ik was voor even gered. Voor even....
Bij het weggaan vroeg AV of ik me wilde melden, bij hem, de volgende ochtend, voor het 1e lesuur. Ik dacht dat het nu klaar was en dat hij er misschien met me over wilde praten. Ook wáárom het zo slecht ging. Want daar vroeg hij niet naar namelijk!!! Dus met knikkende knieën, maar vol vertrouwen, meldde ik me de volgende ochtend. Het was dinsdag. Wat bleek????
Meneer was kwaad. Hij voelde zich verraden door mij. Ik werd geschorst!!!! Een aantal maanden eerder, in de winter, zijn er ook een aantal jongens geschorst. Die hadden namelijk met sneeuwballen de letters van de school er af-gekogeld. Die zijn toen geschorst die jongens. Maar nu ik. Ik moest in een hokje gaan zitten. Links van dat hokje was het secretariaat. Rechts van dat hokje was de kamer van de adjunctdirecteur. Elk lesuur moest ik naar de leraar waar ik dan les van zou hebben, om 'overpen'-werk te gaan halen. Want dat moest ik in dat hok doen. Overpennen. De hele dag. De hele dinsdag. De hele woensdag. De hele donderdag. Drie dagen lang geschorst. Er hingen gordijnen voor dat kamertje. Vitrage. Ik keek er door naar buiten en zag de 'vijandige' kinderen van mijn klas. Ik voelde me zó onbegrepen, eenzaam en niet-gehoord in dat hok... In de pauze moest ik dan, net als de rest, ook naar buiten. Ik kwam bij dat kringetje kinderen aan op het plein en bij mijn 'pesterige klasgenoten' barstte ik in huilen uit. Zo diep verdrietig voelde ik me om die schorsing. Het voelde als een immense vernedering. Zó erg, dat ik het uithuilde bij mijn 'vijanden'.




Meneer AV heeft er na die dagen niet meer over gesproken. Niet over hoe het nu kwam dat ik zulke slechte punten haalde, niet over het pesten (daar sloot hij zijn ogen voor), niet over waarom ik hem verraden had in zijn ogen (ik had eerder mama en mezelf verraden met die cijferlijsten, dan hem... en al zou het zo zijn, had hij er als volwassen leerkracht nog over kunnen praten, i.p.v. me zo'n vernederende straf te geven... De grootste relschoppers werden geschorst... ik voelde me diep-verdrietig en diep vernederd... Ook dat elk uur naar zo'n leraar lopen om werk te halen... het is niet te beschrijven hoe angstig ik dan zo'n klas in liep... Naar zo'n leraar toe... 'meneer...ik ben geschorst... en kom werk halen...ik weet het...schorsing...ernstige straf...'. Ik schaamde me de ogen uit mijn hoofd!!!!).


Uiteindelijk ben ik blijven zitten. En weet je. Dat vind ik achteraf het ergste niet. Vanaf dat moment was ik wel zo wijs, dat ik mijn schoolwerk niet meer liet lijden onder het gepest worden. En dus gingen mijn punten weer als een speer omhoog. Aan mijn capaciteiten lag het namelijk niet....


Het ergste is, dat ik de pijn van de vernedering toen, nu tientallen jaren later pas en nog ben gaan voelen en verwerken. Toen zat ik fysiek in dat hok. Nu zit ik emotioneel pas in dat hok.

Maar ik besef eens en des te meer... Ik was toen niet alleen en ik ben nu niet alleen. Jezus zag het allemaal. Hij zit nu aan mijn voeten, luistert naar mijn verhaal en troost me. Hij vernedert niet. Hij verhoogt. Door mijn tranen heen, komt dan een grote glimlach!!!!

5 opmerkingen:

  1. Amen. Jezus verhoogt troost en red je. Pesten richt zoveel verdriet aan. Fijn dat je je troost vind in de Heer. Hij zal alle tranen van je ogen afwissen .

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een verkeerde houding van die klassenleraar, wat zul je geleden hebben en nog. Mensen kunnen soms zo verkeerd reageren en je niet zien. En dat doet zo'n pijn! Ook met pesten. Ik heb beide ervaringen ook meegemaakt. Maar het is inderdaad de troost 'Jezus zag het allemaal' En Hij is bij je, Hij wil je helpen! Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Klopt helemaal Nelly. Jij ook sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jezus was er bij lieve Ingeborg. Hij heeft al jouw eenzaamheid op zich genomen en gedragen aan het kruis. Hij is jouw eenzaamheid geworden. Hij zegt tegen je: Ik was erbij en Ik ben er nog steeds bij. Ik doorgrond jouw hart volkomen. Bij mij mag je jezelf zijn. En wat een liefdevolle moeder had je. Daar mag je dankbaar voor zijn!

    BeantwoordenVerwijderen