vrijdag 27 september 2013

Dansles en Sporten

Zoals wel eerder in mijn blog wil ik jullie meenemen naar de jaren '80. Begin jaren '80. Het was voor mij de MAVO-tijd. Veel meisjes (en jongens!) zaten op dansles. In een wanhopige poging er een beetje bij te horen, ging ik ook op dansles. Daar zat ik alleen aan de kant, aan een tafeltje met 4, 5 mensen. Bij binnenkomst wat drinken. De meisjes moesten gevraagd worden door de jongens. Maar van de pakweg 15 lessen die zo'n cursus telde, zat ik meer dan de helft van de tijd langs de kant. Uiteraard waren er meer meisjes dan jongens... en werd ik NIET gevraagd. Soms zorgden de instructeurs wel dat er verplicht gewisseld werd. En dan kon ik weer wat pasjes bij leren. Ik had/heb een fotografisch geheugen, dus leerde de dansjes toch vrij vlot. Vond het ook wel leuk... mits ik een partner had. 
Mama kwam me na afloop ophalen met de fiets. Het was donker en ik mocht niet alleen over straat. Maar mama mocht van mij niet weten dat ik daar ook letterlijk aan de kant zat! En dus vertelde ik altijd dat het leuk was. Bovendien had mama er duur voor betaald, dus zomaar stoppen kon ik ook niet. Zo heb ik het zelfs 2 cursussen van 15 lessen volgehouden... 
En ja... het deed vreselijk veel pijn en het was vanbinnen vreselijk verdrietig.
Ik ging tussendoor ook wel stiekem naar buiten. Weg uit de confrontatie van dansende leeftijd-genoten om me heen. En aan het einde van de les wipte ik weer naar binnen. Als mama dan kwam, kwam ik keurig uit de les.
De dansschool waar ik meer langs de kant zat, dan op de vloer was.

Mijn dansvaardigheden heb ik ruimschoots ingehaald. Toen ik mijn man leerde kennen ben ik samen met hem op dansles gegaan (bij een andere dansschool).
Maar de pijn van toen, vergeet je nooit!

Wat heeft dit nu met sporten te maken, vraag je je af? Veel!
Vergelijk bovenstaande foto met onderstaande foto:
Basic Fit
Sinds pakweg een jaar of 5 zit in hetzelfde pand een sportschool (nadat het pand een tijdje leeg stond).
Zowel op advies van de fysiotherapeut (schouder) als voor mijn psyche (mijn ziel), heb ik de stap genomen om te gaan sporten, sinds een aantal weken. Samen met mijn oudste zoon, die geen enkele sport meer beoefende en zijn beweging toch ook hard nodig heeft. Maar daarvoor moest ik heel wat drempels over...
Mijn (beperkte) energie. De jongeren die er rondlopen. De boem-boem muziek. Maar bovenal... het pand waar de sportschool gevestigd is. Vanavond met mijn zoon voor de 4e keer hier geweest. En ik moet zeggen dat de drempel over gaan om weer in dat pand te zijn, misschien wel het grootst was. Maar wat ben ik trots op deze overwinning. Ik besefte vanavond voor het eerst, dat dat TOEN was, die pijn. Dat ik NU ook hier mag zijn, maar als volwassen vrouw. Een vrouw die voor zichzelf zorgt. Die moeder is. Ik loop daar toch maar weer!

En die boem-boem muziek? Ik zette vanavond de nieuwe CD van Sela gewoon op mijn oortjes aan en besefte eens te meer dat de titel van die CD meer dan waar is: 'Ik zal er zijn'.
Hij was er toen. Hij is er nu.


3 opmerkingen:

  1. Fijn dat je het opgepakt hebt! Langs de kant zitten, niet gekozen worden is de schrik van elke jonge meid. Gisteren vertelde mijn dochter nog dat er één meisje uit de klas telkens overblijft met gym. En dat ze dan maar moeten loten bij welke groep ze mag komen. Mijn odchter vond dit zo zielig. Maar hoe doorbreek je zoiets?

    Mooi hè, Sela.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je blog doet me denken aan een ander klein meisje die met verjaardagen nooit gekozen werd, met gym altijd laatste was en hoe gek het ook was, altijd de bal in haar gezicht kreeg geschopt...Heel traumatisch om te moeten zien en voelen op zo'n moment dat je er gewoon niet bij hoort. Gelukkig maakt het je wél tot de mens die je nu bent! Dat meisje was ik trouwens ;) Knap en moedig van je dat je die hoge drempel bent over gegaan! Overwinning zeg!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jedidja, dat ging bij mij vroeger precies zo. Er moest ook geloot worden in welke groep ik moest komen. En werd ik 1x aan groep A toegewezen, dan begonnen ze zo te mopperen, dat ik alsnog naar B moest.
    En Tineke, wel herkenbaar voor jou dus!

    BeantwoordenVerwijderen