zaterdag 30 november 2013

En hoe nu verder?

En hoe nu verder, sinds mijn vorige blog-berichten van wanhoop en verlangen? 

Nou eigenlijk best positief. Het besluit om papa los te gaan laten heeft echt wat bij me in beweging gezet. Ik heb daarbij het besluit genomen om het pap-bordje, waar ik in dit blog-bericht over schreef, uit mijn leven weg te gaan doen. En dat vraagt échte overgave. Iets wat mij mijn leven lang aan papa 'verbonden' heeft. Bijna letterlijk... gaat weg. Het is een ritueel. Maar wel een ritueel, dat me helpt in het loslaten. En eigenlijk... voel ik me nu al vrijer. Vrijer van papa, vrijer van alle zoeken naar vervangende bevestiging. Dus dat is al best een grote stap voorwaarts. Het ritueel moet nog plaatsvinden. Het bordje wordt begraven. Waarmee ik letterlijk papa aan Papa geef.


Mindfulness

Maar ondertussen leef ik ook nog in het nu. En in het nu heb ik ook te dealen met mezelf. Om dat wat hanteerbaarder te maken, krijg ik sinds kort een mindfulness training voor 'volwassenen met autisme' (ik heb diagnose PDD-nos).




Ik wil je graag meenemen in één van die settings, en wat er dan in mijn hoofd weer allemaal opgeroepen wordt aan herinneringen en 'fotobeelden' (want zo zitten herinneringen in mijn hoofd).

Het wordt gegeven door een vrouw, die me verder nauwelijks kent. Geen vertrouwensrelatie. Met lood in mijn schoenen liep ik haar spreekkamer in.

Ik merkte dat het zoveel angst opriep, dat ik er van moest huilen. Maar duwde die emotie weg, zoals ik dat vroeger ook altijd gewend was te doen.
Bij mindfulness is het de bedoeling dat je van de doe- naar de zijnsmodus gaat.
Oh, maar dat ken ik!!! En hup er ging een laatje open aan positieve herinneringen en fotobeelden van een EVA-weekend waar ik in februari 2012 geweest ben, met als thema Stilte & Rust (dat weekend was met Mirjam v.d. Vegt en Ronald Koops en spreker Arie de Rover). Daar werd de vraag gesteld  'Ben je er?'...
Positieve herinnering!!!! Maar voor een autist is niets zo moeilijk dan 'er te zijn...'.

De eerste oefening was dan ook met een kop thee. Die in de hand nemen. Beschrijven wat je voelt. Hetzelfde voor ruiken. Het bekertje aan de lip houden en het daadwerkelijke drinken.
Dat ging moeizaam. Ik 'was' er niet. Mijn gedachten gingen constant naar de emotie die ik nog aan het wegdrukken was.

Daarna ging ze iets uitleggen. Maar toen kon ik de bal niet langer onder water gedrukt houden... En begon te huilen. Het was gewoon alle angst, die ik er even uit moest huilen. Ze liet me even huilen (zonder naar tekst te vragen) en toen over naar de volgende oefening.
(het alternatief was de kamer uitvluchten).

Toen was er ruimte voor de volgende oefening. Op zich een vrij bekende. Ik heb een hoofd vol kennis en ervaringen (foto's) en deze oefening is ook wel in andere settings in mijn leven voorbij gekomen.

Het was de zgn. bodyscan. Zittend op een stoel in dit geval. Je aandacht naar een lichaamsdeel brengen. Voelen wat je voelt. En zo stap voor stap je lijf af. Bij wat je voelt (of niet voelt) geen oordeel vellen, ook niet bij gedachten die opkomen. Maar dan wel met aandacht weer teruggaan naar betreffende lichaamsdeel.

Mijn 1e gedachten / gevoel brachten me terug naar de stoel in het hotel in Veldhoven, bij dat genoemde EVA-weekend. Tussen 500 vrouwen. Ik denk dat dat de allereerste keer van mijn leven is geweest dat ik bewust mijn lijf gevoelt heb!!!! En uiteindelijk ging dat nog een stap verder... Richting Vader. Nu bleef het in het 'aardse vlak'.

Maar dat was toen ook een soort bodyscan. Voelen dat je voeten contact hebben met de grond etc.

Maar nu weer naar nu. Het gekke is, dat ik bepaalde delen nu helemaal niet voelde!!! Vooral mijn onderlichaam. Had ik geen contact mee. En ik durfde mijn ogen niet te sluiten. Dat is ook overgave, maar daarvoor voel ik me nog niet veilig genoeg. Ik moet het in de gaten kunnen houden.

Maar toen, de aandacht bij het borstgebied. Ik wilde daar de aandacht niet op!!!!!! En juist dat stuk lijf voelde ik wel, terwijl ik dat niet wilde!!! Dus constant probeerde ik aan andere dingen te denken. Maar voelde hoe verkrampt dat was. Had impact... Enorm... En ik denk hierdoor.

Toen ging de aandacht naar de schouders en kon ik weer ontspannen. Toen voelde ik pas hoe moe ik ben....

Maar daarna kwam weer hetzelfde als in het borstgebied. Aandacht naar gezicht... Ogen.... Pffffff. En ja... dat heeft ook een oorzaak. Toen ik gepest werd, op de MAVO, gebruikten ze O.A. de volgende scheldwoorden: 'schele', 'hé sjeestien (verbastering van de naam Justine), schele kun je het zien' en 'boloog'. Dus denkend aan mijn ogen, denk ik aan grote, lelijke ogen, en hoor deze woorden. Dat gebeurt onbewust, want ik weet ondertussen ontzettend goed dat ik van GROTE WAARDE ben. En ik ervaar steeds meer de nieuwe woorden, waar ik over schreef in deze blog.

Maar waarnemen wat ik waarneem was al voldoende (met de bodyscan), zonder er een oordeel over te vellen (moeilijk als je die dingen voelt... en niet wilt voelen).

Moet ik thuis dagelijks gaan oefenen. Lichaamsdelen die veel herinnering oproepen mag ik overslaan... Graag!!!! (zeker als het niet in een 'veilige' setting is).

Ik heb van de week die CD 'stil mijn ziel' van Mirjam v.d. Vegt, Ronald Koop en Kinga Ban aangeschaft. 

Denk dat dat fijn is, om bij de mindfulness oefeningen die 'extra dimensie' aan te brengen. Dus ik had ook die cd meegenomen om haar te laten zien. Zij gelooft niet, maar ik heb haar wel wat vertelt over kloostertradities, treden van stilte, struikeling, je bemind weten. Zij: 'oh, dat bemint weten betekent dan zeker dat je niet meet oordeelt over je zelf.' Mooi! En ze heeft de website van Mirjam v.d. Vegt (http://www.mirjamvandervegt.nl/) genoteerd. Haar interesse was duidelijk gewekt. Leuk!


Waarom schreef ik dit?

Om je mee te nemen op reis in mijn hoofd. Wat er allemaal aan associaties plaats kunnen vinden, bij ogenschijnlijk simpele handelingen. Associaties die soms dissociaties kunnen worden. Maar ik ga die reis niet alleen. Ik heb een Bondgenoot. En die Bondgenoot heet Jezus. Jezus die heel mijn reis al gelopen heeft!

3 opmerkingen:

  1. Mooi, dank je wel voor je openheid. Zelf zal ik nooit meedoen met zelfhypnose gelinkt aan mindfulness maar ik hoop dat het jou helpt! En het is zo mooi dat wij een Bondgenoot hebben. Heel mooi blogpost. Groeten en liefs van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan me voorstellen dat je alles aangrijpt om je beter te voelen dan je aanvankelijk deed.
    'k Zal voor je en met je meebidden dat De Grote Bondgenoot je hand extra strak zal vasthouden in momenten van moeite!

    Zijn warme deken van liefde,

    Sebo
    www.sebohilberts.nl

    BeantwoordenVerwijderen