woensdag 6 november 2013

kwetsbaar - moedig - t(T)huis - p(P)apa

Vandaag zag ik op Twitter deze tweet:

"Iemand die zichzelf niet aanvaard heeft, heeft steeds anderen nodig om bevestigd te worden."
(). 

Wát een herkenning en waarheid.
Ik heb mezelf nooit kunnen aanvaarden als het 'vaderloze' kind, en dus BLIJF ik zoeken naar 'vaders' in mijn leven, die 'het kleine meisje' bevestigen.
Dat kunnen leraren, dominees, gewaardeerde 'christen-mannen', etc. zijn. Zolang het maar 'gezagsdragers' zijn en dus in mijn ogen 'vaders'. Leeftijd doet er ondertussen niet meer toe. 

En ja... helaas... er zijn ook 'gezagsdragers' die daar totaal verkeerd mee omgingen. Die het 'kleine meisje' gingen 'helpen', maar wel op een manier die niet klopte. Daarover in een later blogbericht meer.

Wat ik in deze blog wil delen, is een gedicht/gebed, die ik maakte vandaag, n.a.v. gevoelens die na deze tweet bij me naar boven kwamen.
En nee.. het is geen vroom gebed.
Het is op het moment even mijn rauwe waarheid.
Misschien niet dé waarheid. Maar weten en voelen kloppen soms niet met elkaar.

Ik ben in dit gebed eerlijk naar mezelf en eerlijk naar God.
En dat is ... kwetsbaar (zoals de naam van deze blog sowieso al aangeeft www.kwetsbaarheid.blogspot.com).
Maar ik ben ook moedig. Moedig genoeg, om het te delen.


thuis...
maar ook Thuis?
wat is Thuis?
is thuis de plek waar een papa is?
is thuis de plek waar een Papa is?
Oh mijn God...
waarom mag er geen enkele aardse papa-verbinding meer over zijn?
waarom hebt U mij met zoveel eenzaamheid geschapen,
dat ik aan U blijkbaar niet genoeg heb?
Omdat het Uw bedoeling was dat er een aardse papa zou zijn,
die U zou vertegenwoordigen op aarde...
en die aardse papa was er niet meer...
ik ben de hel ingeslingerd, vanaf 14-9-1970.
Wat is de hel?
Dat is een plek zonder Papa.
Maar dat klopt niet.
Dat is een leugen.
Want U bént er.
Dus is het geen hel, volgens mijn definitie....
Maar het voelt als een hel.
Want 90% van mijn leven,
voel en zie ik U niet.
En ga ik zoeken, in alle hoeken, in alle uithoeken van mijn leven,
of "aardse papa's" mij dat zicht op U kunnen geven...
Een logische zoektocht?
ja.
Een zoektocht die ooit tot een einde zal komen?
Nee.
Het is een gat,
dat niet te dichten is.
Dus als de ene 'papa' het opgeeft,
komt er heus in mijn leven wel weer een nieuwe 'papa',
met of zonder misbruik.
Omdat ik op zoek blijf naar die papa-bevestiging.
Daarvoor had U maar niet moeten toestaan dat mijn leven vanaf mijn derde definitief vernield werd met dit gat.
2 jaar is te jong....
om de papa-bevestiging als een stevige basis met je mee te dragen.
Ik zoek door.
Ik ga door.
Net zo lang tot ik Thuis ben.
Wát een gat...
Wát een eenzaamheid...
Wát een lijden,
want geen mens is bereid of kan bereid zijn,
om dat papa-gat definitief te dichten,
het lukt me niet,
om me rechtstreeks tot U, Papa te richten.
Ik kan het niet.
Ik kan wel vroom doen,
en net alsof.
Maar ik ben eerlijk.
Ik voel U niet (meer).
Ik zie U niet (meer).
"aardse papa's" laten me verweesd achter, of maken misbruik van me.
Terecht...
Want U bent slechts..
degene die mijn Papa kan zijn...
ik zie U niet.

Hel.


2 opmerkingen:

  1. Fijn om weer iets van je te lezen. Dank je wel voor het mooie, diepe gedicht!

    BeantwoordenVerwijderen