zondag 19 januari 2014

Troost! Steeds volwassener!

In ruim een jaar Bloggen heb ik al een aardig beeld gegeven van kleine en grote levensgebeurtenissen.

Levensgebeurtenissen, die mij maakte tot de mens, die ik nu ben.

Elke levensgebeurtenis, zou je als een eilandje kunnen zien. Zo is 'papa' een eiland. 'Het pesten' een eiland. 'De schorsing' een eiland. En zo alles wat ik meemaakte. Op elk eiland is als het ware een stukje 'ik' achtergebleven. Tussen al die eilanden is water. Soms hop ik terug van eiland naar eiland. En is er geen contact met de andere eilanden of 'de volwassen ik'. Op die eilanden is eenzaamheid, verdriet, afwijzing, pijn, geschreeuw om erkenning, om gezien te worden. Wat al die 'ikjes' ten diepste nodig hebben is liefde en troost. Maar omdat ze zo los waren gekomen van 'de volwassen ik', was er best moeilijk contact mee te maken. Ik kon ze zelf niet troosten. En niemand kan in die diepe behoefte voorzien. En eenmaal naar zo'n eiland gehopt, is de weg terug vinden soms ook moeilijk, omdat het nog allemaal losse stukjes land zijn.

Maar door er over te praten, schrijven, huilen, schreeuwen, boos te worden en pijn te voelen. Kortom, door te verwerken, komt er land rond de eilandjes. Steeds meer land. En zo wordt het contact tussen die 'eilandbewoners' en de 'volwassen ik', steeds makkelijker. Zo heb ik nu ontdekt dat de 'volwassen ik' (die liefde kan ontvangen van haar hemelse Papa), liefde en troost door kan geven aan die andere 'ikjes'. En dan hoeven ze opeens niet meer te schreeuwen. Dan is de pijn en het verdriet er nog wel. Maar 'de ikjes' zijn dan niet meer alleen. En het is onbeschrijflijk mooi en genieten, als het me lukt om 'die ikjes' te troosten met liefde uit de onuitputtelijke Bron van Liefde. 

Ik zie in dit beeld een 'volwassen ik', die de 'achtergebleven ikjes' troost, aanraakt en omhelst.

In het nieuwe liedboek staat ook een mooi lied:

Bron van liefde, licht en leven
Gez. 793 (Nieuw Liedboek, melodie Wat de toekomst brengen moge)

Bron van liefde, licht en leven,
voor elkaar zijn wij gemaakt –
door uw hand elkaar gegeven,
door uw vinger aangeraakt.
Laat ons op uw toekomst hopen,
gaandeweg U tegemoet;
dat wij samen lachend lopen
in uw grote bruiloftsstoet.
 
Bron van liefde, licht en leven,
zon die hartverwarmend schijnt,
woord van hogerhand gegeven,
trouw en teder tot het eind –
al zou ons een vijand haten,
al gaat zelfs de liefste heen,
liefde zal ons nooit verlaten:
Gij, Gij laat ons niet alleen.
 
Bron van liefde, licht en leven,
laat uw vreugde in ons zijn;
is de blijdschap weggebleven,
liefde maakt van water wijn.
Dat wij dan elkaar beminnen
zó dat zelfs de dood niet scheidt;
niets kan liefde overwinnen –
liefde heeft de eeuwigheid.


Ik wil hier graag een stukje couplet aan toevoegen:


Bron van liefde licht en leven,

laat Uw liefd' overvloedig zijn,

om het aan mijn 'kleintjes' door te geven,

zodat er troost is in diepe pijn.
....

De volwassene kan (troost, liefde) geven, het kind wil vooral krijgen.
En soms ben ik de volwassene en soms het kind.
En als ik kind ben, is dat geen drama. Dan heb ik mijn sterk groeiende 'volwassen ik' bij dat kind. Dat is een geweldige ervaring.
Zo ging ik afgelopen week weer door (oude) eenzaamheid. In gedachten was ik weer in mijn eentje aan het hossen, zoals in deze blog beschreven. Dat gebeurt zomaar. Opeens was ik op dat eilandje. In plaats van me er tegen te verzetten, liet ik het maar gebeuren. Mindfulness in de praktijk. Ik liet de gedachten en beelden komen en gaan als wolkjes in de lucht. Geen oordeel. Gewoon... het is er. En het lukte me om het kind te troosten. Haar nabij te zijn. Vooral die nabijheid van 'mijn volwassen ik' en door mij heen van Hem... dat is vreugde in verdriet.

Het beeld van Rodin 'de (open) hand van God', spreekt me in dit verband ook wel aan.


Rodin laat in dit beeld zien hoe God twee mensen uit een aardklomp schept. In het beeldhouwwerk van Rodin zit een beweging van beneden naar boven: de hand van God rijst op uit een ruig blok marmer. Met zijn hand kneedt hij de aardklomp waar twee mensen uit ontwaken. Het laat God zien als een beeldhouwer,
creator, schepper. 

Hij heeft het allemaal in Zijn hand.



Hierbij moet ik ook denken aan Kolossenzen 3:3 'U bent immers gestorven, en uw leven ligt met Christus verborgen in God.' Het is veilig, in Zijn hand. Mijn 'kleine ikjes', zijn veilig in 'mijn volwassen hand'. Een volwassen hand, die Zijn veiligheid kan en mag doorgeven. Nu moeten de 'kleine ikjes' dat nog leren ontvangen.

En dat kost wederom tijd. Maar al met al, groeit er land. Worden alle 'ikjes' volwassener. Maar ik zal ook nog moeten accepteren dat dat een weg is met vallen en opstaan.

Maar áls ik val, val ik in Zijn hand.



Je kunt niet dieper vallen dan louter in Gods hand



Je kunt niet dieper vallen

dan louter in Gods hand

waarmee zijn heil ons allen
barmhartig ondervangt.

Ooit monden alle paden
door schade, schuld en dood
toch uit in Gods genade
hoe groot ook onze nood.

Wij zijn door God omgeven
in ruimte en in tijd
en zullen in Hem leven
en zijn in eeuwigheid.


Tekst: Arno Pötzsch / Vertaling: Hans Mudde

4 opmerkingen:

  1. Mooie ( ook wel ontroerende) gedachten over die eilandjes. Ik wens je toe dat je elke dag in Zijn nabijheid leeft. Of je je nou het kind voelt of de volwassene! xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, het leven is een strijd en gelukkig hoef je het niet alleen te doen. Je mag God aan je zij hebben. Zo kunnen we het leven door en komen we verder door het verwerkingsproces heen zoals je beschrijft. De Heere wil je Zijn onmisbare zegen geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel mooi omschreven en wat een bemoediging heerlijk xxx

    BeantwoordenVerwijderen