woensdag 26 februari 2014

Benno L, Jasper S en ... jij... ik... wij?

Dit wordt een Blog met 'jat-werk'. Omdat het me raakt. En ik er graag wat over kwijt wil. 
De namen van de moordenaars, misbruikers, etc. buitelen over elkaar heen. De 'hype' rond Jasper S was vorig jaar vlak voor Pasen. Nu een nieuwe 'hype': Benno L. En ik volg ook niet alles of wil niet alles volgen (te veel prikkels). Maar nu volg ik het wel even.

Met dank aan een Facebook-vriend van me, zag ik een artikel/blog van iemand, waarvan de woorden me zeer raken en treffend zijn: Benno L.

En zoals in dit artikel zo diepgaand beschreven staat. De grens tussen slachtoffer en dader zijn, kan zéér dun zijn.
Als ik kijk naar mijn eigen leven. Van mijn 'kinddelen' die op eilandjes zijn achtergebleven (zie voor uitleg deze Blog), zijn er een paar die ook niet zulke leuke dingen doen. Dingen die mijn 'volwassen ik' helemaal NIET WIL Maar ik doe het toch. (Onlangs overigens weer één van die 'kinderen' losgelaten... wow... wat een rust). 

Of zoals ik het laatst in een Tweet las (toevallig ook met dank aan een Twitter-vriend): "De lijn die goed en kwaad van elkaar scheidt loopt niet tussen staten, klassen of partijen maar dwars door ieder mensenhart." #Solzjenitsyn

Maar wat doet al die publiciteit van mij 'als slachtoffer' me nu?
Nou, daar heb ik vorig jaar op Stille zaterdag (= paaszaterdag), wat over opgeschreven voor mezelf.
Dat zal ik hier nu delen. Overal waar ik Jasper S. schrijf, kun je ook Benno L. lezen, of vul de namen maar in. En ik durf te wagen, dat je dit (alleen) kunt schrijven, als je het ook écht doorleeft hebt.

"Las gisteren de stelling dat Jezus ook voor Jasper S. is gestorven. In principe zeg ik daar volmondig ja op. Genade is voor iedereen. En dat voelt niet rechtvaardig, zeker niet voor de fam. Vaatstra. Die mensen hebben een leven lang diepe pijn. Afschuwelijk, als ik daar aan denk. Een hel zal het zijn. 
Maar ondertussen heb ik voor de naam Jasper S. wel 100x de namen, 'N, YV, klasgenoten, leraren, etc.' en zelfs mijn eigen naam ingevuld (de grens tussen slachtoffer en dader zijn is heel dun). Durf ik het met die namen ingevuld te geloven? Ik mag dan nog steeds mijn pijn doorleven. Ik hoef zelfs (nog) niet te vergeven. Ik mag walgen van het onrecht mij aangedaan (daar heeft Jezus ook verdriet van). Maar die zelfde Jezus huilt ook om de gebrokenheid van de daders en staat ook voor hen (en mij, als 'dader') met open armen klaar. Best een worsteling in mijn hoofd, nee mijn hart... Want ik voel pijn. Maar ook wel een rust. Ik hoef mezelf niet te redden, door al mijn daders te vergeven, om het voor mezelf maar weg te drukken (in mijn 'geheime' jaren had ik iedereen al vergeven.... dan was ik er vanaf....). Ik mag het in handen leggen van de Redder (ook de namen van mijn 'belagers'). En dan is het ook Zijn verantwoordelijkheid, Zijn liefde voor álle mensen. Slachtoffers, daders, losers. Hij oordeelt. Niet ik. Ik mag volgen. Als antwoord op Zijn vergeving mag ik ook (gaan) vergeven. Mijn pijn is ook niet meer altijd zo scherp als in het begin van verwerken (meestal.... hoewel.... sommige golven....). Maar de aanwezigheid van Jezus maakt het minder scherp. Dezelfde pijn, kan dan anders voelen... Vanuit dat perspectief voelt het ook niet onrechtvaardig dat Jezus ook met open armen 'mijn belagers' wil ontvangen. Sterker nog... Ik gun hen dezelfde warme aanwezigheid, die ik ervaar. De verslavende Liefde van Jezus. Ik wil er van blijven  drinken. "


en 

"Sommigen denken er anders over... Die zouden er niet rouwig over zijn als Jasper S. zich morgen zou verhangen.
Ik snap hun punt. Het is walgelijk wat hij deed. En dan nog 15 jaar zwijgen. Hij verdient straf. Zonder meer. Wat een gebroken wereld... Jezus ziet alle nood. Hij ziet onze/mijn hel.
Hij ziet mij, in de soms zo donkere cel. "


en

"Vergeven kun je alleen vanuit doorleefde pijn. Jezus heeft pijn doorleeft, dus weet waarover Hij het heeft. Vergeven = loskomen van belagers = de namen in Zijn hand leggen (mijn definitie).
(fam. Vaatstra kan alleen vergeven als ze de pijn met Hem doorleven. Hij biedt slachtofferhulp, mensen zijn daar te machteloos voor. Zij hoeven nu nog niet te vergeven. Jezus' vergeving naar Jasper staat los van hun vergeving).
Zo zie ik het in mijn leven ook. Ik krijg geweldige slachtofferhulp van Jezus. Daardoor zie ik hoe Hij naar daders (en mij) kijkt. Daardoor kan ik zeggen 'Ik houd van mij', als ik in de spiegel kijk. Nog niet hoorbaar... Dat durf ik nog niet... Zachtjes in mijn hoofd."


en 

"Met vergeven is de pijn niet weg... En de schade ook niet (kinddelen). En de eenzaamheid en gemiste liefde ook niet."



Tot zover wat ik een jaar geleden schreef. Het is nog net zo actueel. Ik ben nog net zo eenzaam (wat ook met mijn autisme te maken heeft). Ik heb nog steeds 'kinddelen' (wel minder). Maar wie ben ik om te oordelen over deze mensen of mezelf?

Ik moet daarbij ook denken aan het verhaal van Jezus, die een overspelige vrouw bij zich kreeg (waar was de man?). De mensen wilden veroordeling. Volksoproer. Jezus zei: 'wie zonder zonde is, werpe de eerste steen' en iedereen droop af. Niemand is zonder zonden, ik niet en jij niet. En Jezus, die had kunnen veroordelen (Hij is immers zonder zonden), veroordeelde haar ook niet.
Wát een vrijspraak.

En natuurlijk weet ik hoe kwetsbaar alles is. Stel dat... iemand gekke dingen doet met onze zoon bijvoorbeeld (om bij Benno L. te blijven). Ik zou het niet eens te weten komen, omdat het jongetje het niet kan zeggen. Dat speelt zeker wel eens door je hoofd. Je wil het gewoon niet weten, dat zoiets kan gebeuren. En dan juist, zo'n kwetsbare groep... ik begrijp die emoties maar al te goed! Kun je je kind er tegen beschermen?

Ik wil blijven geloven in het niet oordelen, genade voor iedereen. Al is het stuitend onrechtvaardig.


2 opmerkingen: