woensdag 5 februari 2014

Intelligent - Kracht - Inspirerend

Vandaag had ik een inspirerend 'therapie-gesprek' in 'Papgat'. De carnavalskenners onder ons, weten misschien waar dat is. 

Er kwamen een aantal verhelderende inzichten naar boven, die ik hier met jullie ga delen.


Ik wil jullie eerst deelgenoot maken van een gedicht dat ik gisteren deelde op mijn Facebook-pagina:

Ik...
Ik doe mijn best...
Ik doe mijn best om volwassen te zijn...
Ik doe mijn best om niet anders te zijn... (door tegenslag en 'handicap')
Ik doe mijn best...

Om mee te tellen in de volwassen wereld..
Om begrepen te worden...
Om volwassen gezien en benaderd te worden...
Om het te verdienen...

Dat men mij volwassen en volwaardig ziet...
Dat men mij opneemt in hun wereld...

Maar dat is hard werken...
Je best doen...
Dat is werken in eigen kracht...
Dat is constant laten zien: 'ik kan het wel'...
Voor je het weet een nieuw overlevingsmechanisme...

Wat wil ik het graag 'verdienen'...
Dat leven buiten eenzaamheid...
Maar dat valt niet te verdienen...
Door mijn best te doen...

Ik houd dat ook niet vol...
Ik wil niet langer dóen... maar gewoon 'zijn'!
Ik bén... mezelf, zoals je ziet.
Misschien soms een beetje anders,
maar dat geeft niet.

Ik ben een waardevolle vrouw,
en er is Iemand die zegt:
'ik houd van jou',
bij Mij mag je 'zijn'.
Laat je 'doen' maar rusten.

En dan maakt het niet meer uit,
al vind men mij onvolwassen en raar.
Ik heb erkenning dan niet nodig.
Hoewel... dat ligt altijd op de loer... 'dat gevaar'.


(iets aangepast, i.v.m. namen).

Met later nog de volgende toevoeging van mezelf:
" 'Zijn', wie je bént... Helaas is dat erg gevormd door wat anderen vinden wat ik zou moeten zijn. Volwassen, eerlijk, lief, aardig, kwetsbaar, moedig, open, etc. En niet door wat ik bén (in Hem). Als je je leven lang gevormd bent, door wat anderen willen, dan is het een lange, lange, lange weg om 'je eigenheid' te (leren) ontdekken."

En ja. Ik doe nog zo 'automatisch' wat anderen willen dat ik doe, of waarvan ik denk dat anderen dat willen. Om ... ja... om wat? Om lief gevonden te worden? Om aardig gevonden te worden? Om mee te tellen? Om niet eenzaam te zijn? Van nature heb ik 2 overlevingsmechanismen om 'gezien' te worden: of ik ga pleasen, of ik 'om de aandacht vragen'. Maar geen van beiden werkt. Het is geen van beiden echt contact en maakt me dus in feite eenzamer. Het zijn methoden, die ik mezelf heb eigen gemaakt, toen ik dat nodig had. Toen ik alleen op het schoolplein stond... en genegeerd werd. En volautomatisch herhaalt zich dat gedrag. Zelfs als je het niet meer nodig hebt... Als ik nu - in het volwassen leven - het gevoel heb dat ik bijvoorbeeld genegeerd word, dan trek ik beiden mechanismen weer uit de kast. 
Het punt was... om het voorbeeld van het schoolplein er weer bij te halen... als ik niets deed... dus niét pleasen en ook geen 'aandacht vragen', dan gebeurde er óók niets. Dan werd ik nog steeds genegeerd. Vanuit een soort 'vechtlust' ging ik dan één van beide methodes (of beiden) inzetten. En die vechtlust heb ik nog steeds... als ik het gevoel heb dat me onrecht wordt aangedaan.

Maar nu mag 'het meisje' volwassen worden en heb ik de keuze of ik 'mezelf' ben, of doe wat anderen van me verwachten.
Vaak schaam ik me. Vooral als ik bijvoorbeeld op een kind-eiland ben (zie deze Blog) en me ook als kind gedraag, verdrietig ben als kind en op dat moment de troost van Hem via de volwassen 'Ik' niet kan vinden. Maar waarom schaamte? Omdat ik denk dat anderen vinden dat ik 'geen kind' mag zijn. Omdat het raar is. Omdat ik dan niet 'voldoe' en 'niet goed genoeg' ben. Voor wie moet ik me bewijzen? Ik ben wie ik ben. En als ik niet tegen dat gevoel vecht en er ook niet voor wegvlucht, maar het 'omarm'... 'het er gewoon laat zijn'. Dan wordt het milder.
Maar goed.... als ik dan stop met 'pleasen' en 'mijn eigenheid' wil ontdekken... Wie ben 'ik' dan?
In ieder geval iemand van waarde. Iemand die het niet verdient dat er zoveel onrecht gebeurde (en nog gebeurt) in haar leven. En verder...

















Ik kreeg pakweg 50 'kwaliteits-kaarten' voor mijn neus. Daar mocht/moest ik er 3 van kiezen. Ik koos er 6 (wat ik al heel knap vond), maar moest er toch nog 3 aan de kant leggen. Het is een moment-opname. Maar voor dit moment zéér verhelderend. Ik koos: Intelligent, Kracht en Inspirerend.
Ik zal ze één voor één toelichten:

Intelligent:

Intelligentie was mijn kracht. Het hielp me om op de been te blijven. Om overlevingsmechanismen in te zetten. Om met mijn 'autisme' om te gaan, etc. Zonder intelligentie was ik niet zo ver gekomen, had ik het niet gered.

Kracht:

Veel mensen vinden dat ik moedig moet zijn. En dat heb ik zelf ook. Als ik moedig ben, dan overwin ik mijn angst en zet ik stappen. Als ik moedig ben durf ik kwetsbare dingen te delen (hier bijvoorbeeld)... zonder bang te zijn voor oordeel. Maar moedigheid staat voor mij ook tégenover zwakte. Het 'niet durven'. En dat voelt als falen. Moedigheid bepaalt me vaak meer bij wat ik tekort kom daarin, dan waar ik wél moedig in ben.  
Om een voorbeeld te noemen: mijn familie weet niet van het bestaan van deze blog. Ze weten ook niet van de gebeurtenissen die ik hier in beschrijf. Dat voelt voor mij als falen. Mijn hele leven al (tot op de dag van vandaag), krijg ik te horen dat ik het met familie móet delen (goedbedoeld). En dat is een last op mijn schouders, elke keer als ik met familie samen ben. Waar ik vroeger nog wel eens lol had met mijn zus bijvoorbeeld, hoor ik nu alleen een stemmetje 'je moet haar je leven vertellen...', 'je moet', 'je moet'. Want ja... het is een gemis. En ja... alleen Hij kan dat gat van gemis vullen... Het is mooi als Hij daar anderen voor gebruikt, maar niet meer dan dat. Maar het voelt 'zwak' als het me niet lukt om op deze manier 'moedig' te zijn.
En pas als ik hélemaal van mezelf houd, mezelf geaccepteerd heb en mijn eigenheid 'ken'. Dan kan ik 'de keuze' maken om familie er bij te betrekken. Familie vertellen over wat in me leeft komt dus eigenlijk pas aan het eind van het proces. En voor nu mag ik accepteren dat dat (nog) niet lukt. Ik mag in die ontspannenheid gaan leven. Ook in die relaties. Het is goed zoals het nú is. Ik maak de keuze wanneer ik er aan toe ben, en niet anderen. Ik hoef nergens aan te voldoen. Hij oordeelt over mijn leven en niemand anders. En dat ik mijn leven online deel (want dat is vooral 'mijn wereld'), is ook goed voor het moment. De rest komt later... of niet. Maar zeg nooit nooit.
Zo kom ik bij wat voor mij 'Kracht' dan wel betekent. Kracht staat voor mij niet tegenover 'zwakte'. Néé. Kracht is er IN de zwakte. Kracht is er omdat ik de dingen doorleeft heb. Ik ben een krachtig persoon, door wat ik heb meegemaakt.
Uit onzekerheid check ik vaak of mensen 'het niet stom vinden' wat ik zeg of schrijf. Een beetje 'mezelf toetsen hoe ik overkom bij anderen'. Ik neem mezelf voor om dat te gaan vervangen door: 'vind je het ook niet krachtig wat ik net zei?'. Wat ik hier schrijf is ook krachtig. Mensen smijten vaak met losse Bijbelteksten om je te 'troosten'. Bijvoorbeeld: 


Jeremia 29,11 Mijn plan met jullie staat vast - spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven. 

Oh zo goed bedoeld...!!!! Maar alleen als je zelf dingen doorleeft hebt, door de ballingschap heen 'krachtig' bent geworden, weet je waar je over praat.

Dus mijn woorden zijn niet stom. Mijn woorden zijn krachtig.

Dan kom ik op mijn laatste 'kwaliteit':

Inspirerend

Ik denk en merk en weet dat ik door de dingen die ik zeg, deel, schrijf, dicht en in filmpjes zet (mijn Youtube-kanaal), ik een inspiratie ben voor anderen. Voor 'lotgenoten' op de eerste plaats. Maar ook voor 'onwetenden'. Voor mensen die op deze manier kennis maken met 'wie Ik ben'. Mijn leven - door wat ik doorleeft heb (en nog doorleef) - kan en mag weer een inspiratie-bron zijn voor anderen.

Ik hoop en bid dat de krachtige woorden in deze blog ook een inspiratie voor jou/u, als lezer zullen zijn. Ik heb mijn intelligentie gebruikt om ze weloverwogen hier op te schrijven.


2 opmerkingen: