donderdag 6 maart 2014

Wilt U mijn vader zijn?

Ik kwam laatst dit plaatje tegen: 



Ik heb de bijbel tekst er eens bij gezocht, die hier wordt aangehaald: (uit de Herziene Staten Vertaling)

Johannes 1:
10 Hij was in de wereld en de wereld is door Hem ontstaan en de wereld heeft Hem niet gekend.
11 Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen.
12 Maar allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven;
13 die niet uit bloed, niet uit de wil van vlees en ook niet uit de wil van een man, maar uit God geboren zijn.


Ik wordt toch enigszins onrustig van de 'samenvatting' zoals in bijgevoegd plaatje.

Als je net bent geboren, dan heb je er nog geen weet van dat je papa en mama, je papa en mama zijn. Dat ZIJN ze gewoon. Pas als je ouder wordt, realiseer je je ook dat het je ouders zijn (en ben je er blij mee, of niet). In de beginjaren van je leven, als je je nog niet bewust bent van het feit dat je papa en mama je ouders zijn, ben je ook enorm loyaal naar hen. Hoe ze zich ook gedragen naar je, je neemt het zoals het is, als je zo klein bent. Als papa en mama je iets (aan)leren, doe je dat zonder vragen en zonder tegenspraak.

Pas als je ouder wordt, ontdek je dat de wereld groter is. En dat deze mensen jóuw ouders zijn. En als je er niet blij mee bent, heb je een pubertijd om je los te maken (als het goed is).

Maar dan nóg zijn en blijven het je ouders. En ben en blijf jij hun kind.

Heb je ooit een vader of moeder aan hun kind horen vragen: 'wil jij mijn kind zijn?'

Of een kind aan zijn/haar vader: 'wil jij mijn vader zijn?'.

Nee. Door de geboorte bén je dat gewoon.

Stel je voor dat ik had moeten wachten tot papa aan me zou vragen 'wil je mijn kind zijn' en ik daar eerst 'ja' op moest antwoorden, wilde ik zijn kind zijn? Tegen de tijd dat ik kon antwoorden, leefde hij niet meer (toen hij stierf, kon ik nog niet (goed) praten).

Of stel je voor dat ik het hem nog had moeten vragen, of hij wel mijn vader wilde zijn? (dan was dat ook te laat geweest). Volgens mij koos hij daarvoor, toen hij me verwekte (al realiseer ik me dat er schrijnende gevallen zijn, waarbij men er niet bewust voor kiest).




Hoe zit het dan met onze Hemelse Vader?

Ik denk dat je dat wel parallel kunt trekken.

De vraag in het bovenste plaatje 'wil je mijn kind zijn' suggereert of je er eerst wat voor moet doen om Zijn kind te worden. Je moet 'ja' zeggen. Je moet je best doen. Je moet naar de kerk gaan. Je moet bidden. Je moet in de Bijbel lezen. En als je dat allemaal goed doet, ben je misschién Zijn kind.

Ik denk dat het ook hier andersom is. Net als bij de aardse vader, maakte Hij al de keus voor ons, nog voor wij bestonden. Bij het 'verwekken' zeg maar. (1 Joh 4:19 Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad. (NBV)).

Tegelijkertijd geloof ik dat ook hier een geboorte nodig is, om daadwerkelijk Zijn kind te zijn. Alleen geen vleselijke geboorte, maar een geestelijke geboorte.

Hoe ziet die geboorte er dan uit? Ik denk dat de geboorte een feit is, als je je realiseert dat Hij je Vader is (wat Hij al die tijd al was, alleen wist je het nog niet). Als dat doordringt... Dan ben je geboren en mag je kind zijn. Dan heb je Hem 'aangenomen' als Vader (zoals in Johannes 1 staat).

Zoals ik op bovenstaande foto kind was. Ontroerend om te terug te zien.
Papa's liefde voor mij, die er al was, nog voor dat ik daar in zijn armen lag.

En God's liefde voor mij, die er al was, er is en er altijd zal zijn, kostte Hem alles.

Het is een beetje zo:



Laat Hem, als wijze Vader maar voorop gaan. Dan geloof ik wel, dat ik er op mag vertrouwen dat Hij de weg weet en me leidt door het leven. Hoe moeilijk en zwaar soms ook. Hoe eenzaam en diep verdrietig soms ook. 

Romeinen 8:15 U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te zijn, en om hem te kunnen aanroepen met ‘Abba, Vader’.

Wat is mijn antwoord op de vraag 'wil je mijn kind zijn'?

Tuurlijk wil ik Zijn kind zijn!!!!!! Wat is dat voor een vraag? Ik verlang juist zo naar een Vader!!!

Alleen is de vraag: realiséér ik me altijd dat Hij mijn Vader is? Of blijf ik het zoeken bij "aardse papa's"? Of stel ik de vraag 'wilt U mijn Vader zijn'? 'Kind dat was Ik al, nog voor dat je geboren was. Ik heb er alles voor uit de kast getrokken om het tot jou door te laten dringen. Maar Ik bén het.'

Met het loslaten van mijn eigen papa mag ik steeds meer ervaren dat Hij mijn Papa is.

En Hij weet álles van me. Heeft álles gezien en gehoord wat ik in mijn leven meemaak(te). En wat is het fijn dat ik dan alleen maar bij Hem op schoot hoef te zijn. Om getroost te worden. Om woorden van troost te horen, uit Zijn mond. Dank U Pap.

En weet je wat er dan gebeurt? Hij zit dan echt op het plekje van gemis van mijn eigen vader. 




1 opmerking: