dinsdag 15 april 2014

Stille week - Dinsdag

Ik ga het vandaag hebben over een deel van de doopbelofte die we gedaan hebben bij de doop van onze zoon.

Eén zin was:
"Beloven jullie je door zijn aanwezigheid in jullie huis en jullie leven te laten sterken in het geloof?"

Wát een vraag. Maar hóe waar. Wat leren wij dan van onze zoon in het geloof?

Hij leeft van dag tot dag. Gaat er voetstoots vanuit dat er voor hem gezorgd wordt. Er is geen morgen, geen gisteren, alleen een nu. Heeft hij nu honger, laat hij het weten. Zit hem nu iets dwars, gaat hij krijsen. Is hij nu blij; een lach van oor tot oor.
Hij leeft in volledige overgave van het moment en in afhankelijkheid van zijn ouders en begeleiders.
Hij leeft ons voor hoe je kunt ontvangen. Om van daaruit te leven.
Hij leeft ons voor om niet te 'doen', maar te 'zijn'.

Wow... kan ik dat? Ik die altijd met morgen en gisteren bezig ben? Kan ik het zo loslaten, zo overgeven, zoals hij dat doet? Een dagelijks voorbeeld loopt in ons huis rond. Door God aan ons gegeven, om ons te leren dat we met open handen mogen leven.

Een uitspraak van Broeder Laurentinus (de 17e eeuwse monnik die bekend is geworden door het boekje Besef van Gods tegenwoordigheid): De grootste hulde die we God kunnen bieden bestaat erin niet te steunen op eigen krachten, maar ons volkomen toe te vertrouwen aan Zijn beschermende hulp.

Als ik daarin mag groeien, in leven met open handen, vindt er weer een stukje opstanding plaats. Pasen.

Lees je morgen weer verder op mijn blog?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten