vrijdag 18 april 2014

Stille week - Goede Vrijdag

Het is vandaag Goede Vrijdag. 
De dag van de Kruisiging van Jezus. Twee jaar geleden zat ik op Witte Donderdag in onze kerk en keek naar het Kruis dat daar hangt. En er werd op dat moment een gedicht geboren in mijn hoofd. Ik heb het gedicht iets aangepast voor publicatie hier. Als je knielt voor Jezus, dan word je zelf minder en Hij wordt meer (Johannes 3:30).
En dan gebeurt er iets. Dat heb ik al meerdere malen mogen ervaren. Het mag mijn overgave symboliseren. Mijn afhankelijkheid van Hem, dat ik het zelf niet kan. Niet mijn 'ik', maar Hij in mij.
Ik wil je uitdagen om het vandaag eens te proberen. En te ervaren hoe groot Hij kan zijn in je kleinheid/zwakheid. 
Doe ik het dagelijks (zoals ik in het gedicht schrijf)? Nee. Maar dat is wel mijn verlangen. 

Als ik me dagelijks aan Hem kan overgeven, dan is het voor mij Pasen.
Niet langer 'koning ik', maar Hij op de troon. (zoals Martin Brand ook zo mooi zingt: 'Koning ik').

Overigens: Jezus hangt niet meer aan dat Kruis, maar Hij zit aan de rechterhand van de Vader en pleit voor ons!!!! Wow. (Romeinen 8:31-39)

Het gedicht, 2 jaar geleden geboren en vandaag wat bewerkt:

Het Kruis,

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Op het diepst van mijn bestaan,
Met lege, uitgeputte handen,
Dieper kan ik niet gaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
In het donkerst van mijn bestaan,
Ik heb niets meer te verliezen,
En dieper dan knielen kon ik niet gaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
In al mijn eenzaamheid en gebrokenheid,
Met een hart dat alleen nog maar schreit,
En zachtjes fluistert…
Hier ben ik, wilt U degene zijn die mijn leven leidt?


Het Kruis waarvoor ik kniel,
Daar hebt U gehangen,
Onrechtvaardigheid verdragen,
U werd vernederd, gespot en geslagen.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Door Uw lijden, uit Liefde voor mij,
Is het niet langer ik, die mezelf probeert te redden,
Maar bent U degene die werkt in mijn bestaan,
Uw Liefde, is tot het uiterste gegaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Kan mijn leven veranderen,
Omdat U het bent,
Die diepe wonden
in tederheid en Liefde kan verbinden en helen,
Omdat U mij hélemaal kent.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Is als voorbeeld,
Om dagelijks die weg van overgave te gaan,
Dagelijks opnieuw te knielen,
met al het verdriet van mijn bestaan.
In vertrouwen achter de Gekruisigde aan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Is loslaten wat me benauwd,
Is met open handen,
Dagelijks vragen, of U me wilt laten zien,
Hóeveel U van me houdt.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Morgen nog één Blog op weg naar Pasen. Ben je er weer bij dan?

3 opmerkingen:

  1. O, wat een mooi gedicht. Dank je wel.

    We leven met een opgestane Jezus. Ook vandaag. Hij leeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En het hangt niet van ons af!!! Want loslaten is moeilijk, zo niet onmogelijk. Maar het feit dat Hij het bewerkt en bewerkt hééft, geeft troost!

    BeantwoordenVerwijderen