donderdag 17 april 2014

Stille week - Witte donderdag

Vandaag is het Witte donderdag. 

De dag dat het laatste Avondmaal van Jezus gevierd wordt, herdacht wordt. De dag dat ik ook stil mag staan bij de volgende vraag:
"Wil ik Jezus dienen, of wil ik door Jezus gediend worden"? 
Want vandaag staat ook het verhaal van de voetwassing centraal (Joh. 13). Jezus is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen.
Ik denk dat het 'laten dienen door Hem' voorafgaat aan Hem dienen.
Ik denk dat je gaat dienen, omdat je gediend wórdt. Het gediend worden vindt dus eerst plaats. 




En ik laat me niet zomaar door iemand dienen, maar door Iemand, die hélemaal met mij meevoelt, in alle pijn en verdriet. Zo staat dat dat in Hebreeën 4: 14 Nu wij een hooggeplaatste hogepriester hebben die de hemel is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten we vasthouden aan het geloof dat we belijden. 15 Want de hogepriester die wij hebben is er een die met onze zwakheden kan meevoelen, juist omdat hij, net als wij, in elk opzicht op de proef is gesteld, met dit verschil dat hij niet vervallen is tot zonde.16 Laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadige, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden.

Die pijn, verdriet en eenzaamheid die Hij ook doorgemaakt heeft, staat prachtig verwoord in onderstaand gebed m.b.t. Gethsemané, waar Jezus in diepe eenzaamheid tot Zijn Vader bad.

Laat Zijn lijden alsjeblieft een troost voor me mogen zijn, tot in het diepst van mijn ziel. Als ik mag delen in Zijn lijden, kan ik ook delen in Zijn opstanding. Pasen, ook voor mij!

Een mooi gebed
, dat me diep raakt:

Getsemane
Bij Mattheus 26,36-46

‘Dodelijk bedroefd?’
Jij die het leven voor ons was en onze vreugde!
Wat is toch die angst van Jou
waarin Jij bidden binnentrekt, zo moedig en tegelijk zo bevend,
en waarin wij Je niet kunnen volgen?
Het moet de angst van de liefde zijn: LOSLATEN!

Loslaten, al lijken wij te zullen worden meegezogen in de afgrond.
Hoe hebben wij angst daarvoor!
Wij begrijpen het niet eens.
Ben Jij ons daarin voorgegaan,
heb Je ons zo liefgehad dat Je ook dat met ons wou delen?
Mijn angst, heb Jij die gekend, ben Je daar doorheen getrokken
om haar aan te raken en te genezen, zoals Je met alles en allen deed?
Maar ik wil niet dat Jij angst lijdt, niet om mij!
Toch – ik moet jouw liefde laten geschieden, aan mij, aan alle mensen.
Dank dat Jij mij zo liefhebt…

‘Hij ging opnieuw bidden, voor de derde keer, met weer dezelfde woorden’…
Dat je angst zo heeft moeten duren!
De mijne duurt ook zo lang, ons aller angst duurt lang.
Het leven, het geluk wordt uit ons geperst.
Het gebed is vaak een strijd.

‘Onrustig’: uit wat Je doet en zegt spreekt ook onrust.
Dat heb Je dus ook gekend. Jij hebt alles gekend!
Je bent deze tuin en dit gebed binnengegaan om deze onrust te beleven,
uit liefde.
Zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij vol onrust is willen zijn.

‘Mijn Vader’ – hoe klinkt hier de verwijdering in door.
Hij die alles voor Je was, nu afwezig, in je ervaring.
Maar Je geeft je over aan Hem. Een sprong in de duisternis.
Angst en onrust hebben Jou niet vastgehouden,
Je hebt je losgerukt en bent gesprongen in de armen van de Vader!
Je hebt losgelaten, jezelf en het leven, alles wat je kon vastklampen.

Het gebed en het duren in het gebed
hebben Je als een veerpont overgebracht naar de andere oever:
van de angst naar de overgave.
Moet het ook zo niet zijn in ons?
Biddend de nacht van angst inglijden,
het niet verhinderen dat we loslaten en de vertwijfeling kennen –
en biddend de haven van de overgave invaren,
terwijl vrede ons gaat vullen en vreugde in ons begint te gloren.
Driemaal ben Jij deze tuin van gebed en deze harde duur buiten- en binnengelopen.
Een volheid van moeite en trouw.
Alleen zo kon Jij, mens van bij God gekomen, als kind bij de Vader aankomen.
Mochten ook wij altijd opnieuw
de tuin van het gebed binnengaan om er de angst te doorwaden
en uit te komen in de vrede van de overgave bij U.
De vrede van hen die slapen in goddelijke armen.

Johannes Schiettecatte in Onderstroom. Handboek voor gebed, deel II.

----------------------------------------------------------------------------------------------------
Afgelopen zondag was er bij ons in de kerk ook een preek over dit thema. Een preek (dienst), die me diep raakte, na een week van lijden bij mezelf. Voor wie de preek wil luisteren is hier een LINK. Van harte aanbevolen!!!!

Tot morgen op mijn Blog op Goede Vrijdag.

4 opmerkingen:

  1. Wat een waarheid dat Hij kwam om ons te zoeken, te vinden en te dienen. Hij ging door de tuin van de pijn naar het kruishout voor ieder van ons. Dat deze diepe weg je mag troosten en bemoedigen. Hij kent onze grootste nood en pijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier kunnen we ons aan vastklampen, Ron!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vind dat stukje over dienen heel mooi. Dank je wel. Pasen ook voor jou en mij. Geweldig hè?

    BeantwoordenVerwijderen