woensdag 28 mei 2014

Auto-ongeluk 1980

Er is een gebeurtenis in mijn leven geweest, wat ik nog maar moeilijk een plekje heb kunnen geven. Dat komt eigenlijk, omdat ik het niet bewust heb meegemaakt. Toen ik in de brugklas zat, zat ik op zwemmen. Dat was op zaterdagavond. De dochter van een vriendin van mijn moeder zwom daar ook. Dat meisje was even oud als ik was. Na afloop van het zwemmen, had mijn moeder altijd een appeltaart voor ons gebakken. Een vast zaterdagavond-ritueel.
Op zaterdag 13 december 1980 hadden we weer gezwommen. De moeder van dat meisje, had ons gebracht met de auto. En bracht ons ook weer terug naar huis.
Tot dat ene kruispunt. Ik zat achter de bestuurster. Dat andere meisje zat rechts naast mij.
De bestuurster sloeg bij het stoplicht linksaf. Het was groen. Maar rechtdoor van de andere kant, had daar ook groen. En dus was het boem. De andere auto vol in de rechterflank van 'onze' auto. Bestuurster en andere meisje mankeerden niets. Ik kan me ook niets van dat ongeval herinneren. Ik weet alleen dat bestuurster linksaf sloeg, en toen was het zwart. Enige tijd later, zat ik in een ambulance, waar ik nagekeken werd. Ik had geen flauw idee wat er gebeurd was, maar zat wel helemaal onder het bloed. Ik had een grote hoofdwond, waar glas achter zat. Dat is in het ziekenhuis gehecht. Vervolgens heb ik een week in het ziekenhuis gelegen (voornamelijk plat), omdat ik een hersenschudding had.

Ik weet het nog goed. De arts die me hechtte heette 'Dun'. Ik was een meisje van 13. Onder de stress van wat er gebeurd was, maakte ik grapjes over zijn naam... Dat werd me niet in dank afgenomen.
De neuroloog heette Mennema. En die man vond ik een dubbelganger van Herman van Veen ;-).

Maar mijn moeder voelde het aan.
Zij zat thuis met de appeltaart te wachten... en ik verscheen niet.
Als een moeder, voelde ze aan dat er wat gebeurd was. En haar gevoel was juist...
Dat vond ik misschien nog het ergste toen... Dat ik het zo zielig vond voor mama. Want ze was zó geschrokken!!!! En ze had al een enorme ambulance-angst. Opgedaan door het overlijden van haar eigen moeder toen ze 11 was en het overlijden van mijn vader, die naar het ziekenhuis gebracht werd en daar overleed.

Maar door dat ik het niet bewust heb meegemaakt, heb ik het op de een of andere manier ook wel weggedrukt. Had ik er geen beeld bij. Behalve de ziekenhuisopname.
Ik ben bezig om ook dit een plekje te gaan geven en het af te sluiten. Misschien wel terug te geven aan Hem.

Ik ben gaan snuffelen in mijn plakboek en kon nog wat terugvinden: uit het fotoboek van 1980.

Ook ben ik vanmiddag naar het streekarchief gegaan. Daar heb ik het Brabants Dagblad van maandag 15 december 1980 opgevraagd. Editie Oss. Best spannend. Zou er wat in staan? En ja hoor!!! Ik trof wat. Geen foto. Wel tekst. En wat is het dan opeens echt. Als je dat over jezelf terugleest. Ik heb er nog een groot (en kleiner) litteken aan overgehouden, op mijn (voor)hoofd. Maar het gelezen hebben van dit krantenbericht, maakt dat ik dit alles beter een plekje kan geven. Het is goed zo.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen