zondag 11 mei 2014

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. Een dag waarop door mensen gevierd wordt en een dag waarop door mensen gerouwd wordt. Wat is mijn beleving bij Moederdag?

Als het Moederdag is, heb ik eigenlijk niets te klagen.
Ik heb alle reden om dankbaar te zijn.
Mijn moeder is nog in leven en ik heb 2 prachtige zonen.

En toch, word ik op deze dag al bijna mijn leven lang bepaald bij gebrokenheid.
Toen ik klein was (schooltijd), dan wist ik: ik moet mama eren. Ze is zó knap. Ze doet alles alleen. Papa dood en zij 3 jonge kinderen (ik was 2 en mijn zussen 7 en 9, toen mijn vader stierf). En dat is zo. Ik doe het haar niet zo maar na. En de 'fouten' die zij maakte, zou ik zelf waarschijnlijk ook maken, als ik er alleen voor stond. Je hebt niemand om op terug te vallen. En ze deed het toch maar... Ten dienste van haar kinderen ging ze door. Dag in, dag uit. Jaar in, jaar uit. Ze ging met ons op vakantie en we gingen dagjes uit. Ze probeerde ons een zo normaal mogelijk leven te geven. Petje af.

En toch... is er gemis. Met het doodgaan van papa is er voor mij ook een stukje mama dood gegaan. Nee. Een stukje zelf, die zich niet aan mama kon overgeven. En dat nog steeds niet kan. Misschien wel door haar overbezorgdheid, alles net té, téveel mij vasthouden (en mijn zussen), en té weinig mij los kunnen laten (toen niet en nu niet), stond ik klem. Vastgeketend in haar zorg, wilde ik alleen maar vrij zijn... En niet van alles delen met haar, waardoor de bezorgdheid alleen maar verder toe zou nemen en ik nóg minder vrij zou zijn...

Het is een lieve vrouw, maar ik weet niet hóe ik van haar moet houden. En dat vind ik zó erg.... Nu heb ik haar nog. Wil mijn verstand toespreken, dat ik daar dankbaar voor ben (en dat bén ik ook!!!! Ik zou haar ook niet kunnen missen!!!!), maar mijn hart voelt afstand. Ongewild. Gebroken.

Selfie gemaakt met mijn moeder op moederdag 2014 (11 mei 2014).
Ik houd van haar!!!!!!

En dan is er de vorige generatie.
Mama die vanaf haar 11e al geen moeder meer heeft. Aan kanker overleden.
Het heeft mijn moeder gemaakt tot wie ze nu is. Een leven vol gemis, maar er over praten, hó maar.

Wat foto's van dat voorgeslacht:

 Het gezin van mijn moeder.
Aan de Charloise Lagedijk in Rotterdam. 4 meisjes en een jongen, in de jaren '30.

Mijn moeders moeder (links???), samen met een tante van mijn moeder. 

Mijn moeders moeder (mijn oma) overleed, toen mijn moeder 11 jaar oud was, in 1941.



En dan is er de volgende generatie.
In 1999 waren we ontzettend blij met de geboorte van onze eerste zoon. Wat een liefde kwam er in me boven. Ik vond net bij het opruimen op zolder gedichtjes die ik aan/voor hem schreef, toen hij klein was. Zó ontroerend. Ik was BLIJ. Het zwanger worden, duurde wat langer, dus de opluchting was groot.
Wel heel ziek geweest tijdens de zwangerschap, maar we kregen een mooie, gezonde zoon.

Een selfie met mijn oudste zoon genomen op moederdag 2014.

Toen kwam weer het lange wachten. We wilden een tweede kindje. Maar elke maand was er de teleurstelling. We begonnen er al rekening mee te houden, dat het misschien bij één kind zou blijven.
Tot mei 2002.

Op maandag 6 mei 2002 was de moord op Pim Fortuyn. Omdat ik weet wat daarna kwam, vergeet ik dat nooit meer.
2 dagen later gingen we met zijn drieën een paar dagen naar Vlieland.
(donderdag 9 mei 2002 was het Hemelvaartsdag).
Overdag prachtig zonnig weer. 's Nachts iets onder het vriespunt. Eigenlijk te koud om te kamperen. Maar bikkels dat we waren... We verbleven op een camping in een gehuurde tent (camping Stortemelk).
We bleven er tot maandag 13 mei.
Op zondag 12 mei was het Moederdag.
Op de zaterdag ervoor had ik een onbestemd gevoel.
Bij de drogist in de Dorpsstraat, kocht ik een zwangerschapstest. Stopte die op de camping in mijn tas. Het kon toch niet waar zijn...
Maar op de zondagavond, de avond van Moederdag, toen onze zoon al sliep in de tent, liep ik met de test naar de toiletten. Ik zie mezelf nog voor me. Op dat camping toilet.
En ja hoor... 2 streepjes...!!!!
Trillend liep ik terug naar de tent en vertelde het mijn man... Ik kon het gewoon niet geloven.
Die laatste nacht in de tent, droomde ik dat ik in een tunnel was gekomen, waar ik nóóit meer uit terug kon komen. Je kon er alleen in, maar omdraaien en er uit, was niet mogelijk. Een bizarre droom.
De volgende dag gingen we naar huis. We hadden prachtige dagen gehad. We zaten met onze zoon op de boot, op het dek. Terwijl we wegvoeren van het eiland, zag ik Vlieland zo steeds kleiner worden. Ik had het gevoel dat er daar een stukje onschuld van mij en mijn gezin achterbleef, wat niet mee naar huis ging en ook nooit meer terug zou komen.

Zwanger kwam ik thuis.
En ook nu weer ziek tijdens de zwangerschap helaas...
Dus geen onbezorgde zwangerschap...
Dit zeer gewenste tweede kindje is op een vrijdag geboren. 10 januari 2003. Het was niet het door onze oudste (toen bijna 4 jaar) zo felbegeerde zusje. Nee, om 6.37u kwam er een jongen ter wereld. Een gezonde jongen. Dus we mochten naar huis. Op maandag 13 januari bleek er wat mis. Koorts, niet meer drinken. Terug naar het ziekenhuis, waar bleek dat het om een urineweginfectie ging. En dus moest hij blijven. Bijna 2 weken lang. Wij waren thuis, met slingers. Geen kraamvisite. Geen kraamhulp meer. Na 2 weken: eindelijk thuis, maar nog wel 6 maanden antibiotica…voor de zekerheid. Het 1e jaar ging zo voorbij. Behalve dat hij wat afweziger was dan zijn broer op die leeftijd, leek alles verder goed. Het 2e jaar ging voorbij. Hij heeft leren lopen in dit jaar. Iets later dan normaal, maar ach dat doen zoveel kinderen. En behalve dat hij eigenlijk nog niets zegt en wat anders speelde (meer in zichzelf), leek alles verder goed. Het 3e jaar. Toch maar eens voor onderzoek doorgestuurd naar de kinderpsychiater. Spraak is niet op gang gekomen en de contactname met anderen is verstoord (zo staat op de verwijsbrief van de consultatie-bureau-arts). En hier haakte ik al af. Contact met je kind is het meest basale in een mensenleven. Als daar een handicap in is, snijdt dat diep in. Ik wil dit dus helemaal niet zien. Ik wil alleen de jongen zien, zoals hij zou zijn als hij volmaakt was. Zoals God hem dus ziet. Zoals God hem bedoelt heeft. Op 2 jaar en 6 maanden diagnose: klassiek autisme. En nu, jaren verder zijn we al blij met een woordje en een goede dag, etc. Zijn verstandelijk niveau is erg laag. En wij zitten wel eens met onze handen in het haar, zo moeilijk kan een dag met hem zijn. Het meest ontroerende vond ik toen zijn broer een jaar of 7 was en zei: “ik wil ook een broertje dat praat” (in zijn klas had vrijwel ieder kind een broertje/zusje dat praatte, meedeed, etc.). Maar heel langzaam aan leer ik hem accepteren zoals hij is. Ben ik niet meer zo boos en verdrietig als ik in het begin was, maar krijgt trots zijn op mijn jongen steeds meer de overhand. En als boosheid en verdriet verdwijnt geeft God mij ook de ruimte om meer liefde naar hem te laten stromen, en krijg ik ook liefde terug. Op zijn eigen speciale manier! En natuurlijk is heden en toekomst verdrietig. Hij zal altijd (zoals het er nu naar uitziet) in beperkingen moeten leven. Beperkingen in zijn vrijheid, beperkingen in zijn ontwikkeling. En natuurlijk doet het pijn als ik leeftijdgenootjes van hem zie, die zich wel normaal ontwikkelen. Maar hij is mijn bijzondere lieve jongetje.

Een selfie met onze jongste zoon.
Zo een als hij, is er nergens op de wereld!

En zo vind ik Moederdag erg dubbel met een gehandicapt kind.
Enerzijds mag ik niet klagen... Heb 2 prachtige jongens... Anderzijds is er toch een soort droom in duigen gevallen... Je stelt het je anders voor... (iedereen heeft dromen als er kinderen komen). En ó wat was hij gewenst... Want zwanger worden, daar hadden we ook een medische molen voor nodig. Zó gewenst, maar achteraf zó gebroken...


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen