dinsdag 13 mei 2014

Opstaan???? Opstaan!!!!

Het was een gekke dag vandaag. Afspraak met hulpverlener ging niet door, wegens ziekte van haar. Dapper besloot ik op te gaan ruimen. Bergen papier op zolder. Maar al snel kwam ik 2 oude mails tegen uit 2002, met dezelfde 'problematiek' als waar ik gisteren over Blogte. Een vreselijke spiegel werd me voorgehouden. Ik besloot bijna om het bijltje er letterlijk bij neer te gooien. Zakte weg in somberheid en depressie. Toen besloot ik om het maar wéér op te gaan schrijven, om de warboel aan gevoelens en gedachten wat te ontleden. En toen werd ik stil. Uitgeput op de bank. Maar Hij sprak. In die stilte. Mijn wanhoop werd hoop.
En daar getuig ik van in deze Blog:

Mateloos verdrietig.
Ik vond mails uit 2002, met bepaalde personen.
En ben daardoor opnieuw in deze week behoorlijk wakker geschud.
Dingen die nu pas landen helaas.
Ik trap nu, 12 jaar later nog steeds in dezelfde valkuil.
Nog steeds hetzelfde slachtoffer-gedrag van mij.
Keer op keer, blijft het zich herhalen.
Omdat de angel, die al-oude eenzaamheid, maar blijft en blijft en blijft.
Die angel, is het die mij continu in dat vreselijke afhankelijkheidsgedrag drijft.
Alleen door een wonder van Hem,
en écht herstel van oude wonden,
kan er nog wat veranderen.
Maar aan die wonden werk ik al zo lang.
Ik word nu zo bang.
Ik wilde toen graag veranderen
en nu nog steeds.
Het is voor een gedeelte onvermogen, geen schuld.
Ik weet het.
Maar het gebeurt.
En maakt stuk.
En maakt me nóg eenzamer.
Doorgaan met de eenzaamheid écht verwerken.
Alles wat die eenzaamheid heeft veroorzaakt.
Ik doe mijn best,
al zó lang....
Zal ik het nog meemaken in dit leven?
Ik ben zélf degene die moet opstaan.
Probeer het elke keer.
Sta ik hier - op dit punt - over 12 jaar weer?
Maar zelf strijden werkt niet.
Me overgeven wel.
In de handen van Hem die gestreden heeft.
Zal dat het verschil nu zijn met 12 jaar terug?
Zal het nu óóit goed komen?
Zonder therapeut, na therapeut te doorstromen?
Overal, al jarenlang, het zelfde verhaal.
Ik ben er klaar mee.
Dacht dat ik goed op weg was.
Maar mijn leven lang is één groot herhalend patroon, zo blijkt.
Laat het wonder toch gebeuren... dat ik écht een ander mens mag zijn.
Door eigen kracht opstaan,
in Zijn kracht.
Omdat Hij gestreden heeft en vóór mij is, niet tégen mij.
Hij heeft weet van mijn gebrokenheid
en pleit...

(tot hier... zakte ik bijna weg in depressie...)



(En opeens liet Hij me opstaan, sprak tot me... hier het vervolg van de Blog:)

En... Er is nóg een verschil met 12 jaar geleden...
Nú weet ik van Genade,
Dat ik hóe dan ook geliefd ben.
Zijn geliefde dochter en Hij mijn Vader.
Toen was er niemand die me daar op wees.
Werd ik keihard afgerekend op mijn gedrag.
Nu zijn er al zoveel lieve mensen geweest, die me op mijn identiteit in Hem gewezen hebben.
Het enige wat ik mag doen is dát geloven, aanvaarden en vertrouwen.
Dan zal Hij met mij wel aan mijn uitgewoonde levenshuisje bouwen.
Helaas staat het ook soms leeg. 
Dan wordt het geroofd, en ik bestookt met negatieve gedachten, zoals:
'Het komt nooit meer goed'.
Hijzelf verbreekt deze toverij met Zijn kostbaar bloed.
Hoe vaak heb ik me niet overgegeven en Hem tot mijn Vader gemaakt?
Elke keer gaat dat mis,
Staat er weer zoveel aan herhaald negatief gedrag tussen Hem en mij in.
Maar Hij zegt onvermoeibaar: 'lieve meid,
Ik wacht op je met mijn armen wijd!
Kom Thuis, 
Elke dag weer.
Rust uit.
Ik ben met je bezig, daarom laat Ik je dit nu allemaal zien,
Niet omdat Ik boos ben,
Maar omdat Ik jou graag zie groeien mijn kind.
Omdat Ik je zo waardevol vind.
En nu ben je er aan toe, 
Veel meer dan 12 jaar geleden.
Omdat je nu de weg naar Mij weet, met je hart. Toen alleen met je hoofd.
Rust en laat je voeden, 
Ik zal niet loslaten wat mijn Hand begon in jou,
Je identiteit is in Mij.
Ik wijs je de weg, blijf maar dicht bij Mij.
Ik zie je, mijn kostbaar Kind!!!
Door Mijn Zoon zie ik je zelfs als héél mooi en niet gebroken.
Liefs, je Vader.'




(uit een gedichtenbundel 'Met vallen en opstaan')

Bijna was ik vandaag slachtoffer van mijn 'foute' gedrag van 12 jaar geleden, waar ik nog steeds maar zo moeilijk vanaf kom. Nu weet ik: het is onmacht en overlevingsgedrag. Maar géén schuld. Toen wist ik het niet. Nu weet ik van Genade. Toen is het me zonder uitzicht op die Genade keihard verteld. Werden 'de personen' zelfs kwaad. En héél begrijpelijk zelfs. Maar juist daarom hoef ik er nu geen slachtoffer meer van te zijn. Heb ik al die jaren - tot nu - dan van mijn leven vergooid? WELNEE. Hij WAS met me bezig en IS met me bezig. Werk in uitvoering, zullen we maar zeggen. En naar ik hoop ook een beetje groei.

En als grote bevestiging op dit alles, las ik net een Tweet van Ann Voskamp (de schrijfster van 'Duizendmaal Dank).
: Do not be afraid. Do not give up. Do not worry. Take courage. Take heart. Take joy. Believe. Beloved. Trust. God.

Weer een beetje hoop. Hij is goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen