vrijdag 16 mei 2014

stilte? bij mezelf uithouden? wegvluchten? eenzaamheid?

Vanmorgen las ik op Facebook van een vriendin, die een week lang had genoten van de stilte in huis en genoot van het alleen zijn. Gezien mijn recente hulpverleningsontwikkelingen, zal er ook in mijn leven meer rust (moeten gaan) komen.
Nu weet ik van mezelf en ook uit het verleden dat ik het aan de ene kant heerlijk vind om alleen te zijn. Ik kan me uitstekend vermaken. Verveel me niet echt. Een dag kan zo voorbij vliegen. En dan zijn mensen om me heen alleen een verstoring van het schema dat ik voor mezelf die dag bedacht had (ik leef van lijstje naar lijstje, om overzicht te creëren voor mezelf).
Van de andere kant weet ik ook dat ik altijd échte stilte heb opgevuld met muziek, of het 'uitschreeuwen' bij mensen. Want als het stil wordt... moet je het bij jezelf uithouden....komt er van alles boven.
Heb ik dat ooit geleerd? Het écht bij mezelf uithouden. Ja. Flarden van dagen. Af en toe 10 minuten. Ik kan me überhaupt nooit lang concentreren. Dat leer(de) ik een beetje bij de Mindfulness-training. Met aandacht dingen doen. In het nu. Maar in de praktijk zijn dat 10 minuten met aandacht t.v. kijken. 10 minuten met aandacht lezen. 10 minuten met aandacht bidden/bijbellezen, 10 minuten met aandacht facebook/twitter, 10 minuten dit. 10 minuten dat. Net als bij onze jongste zoon. Die heeft ook maar een korte tijdsspanne dat hij met iets bezig kan zijn.
Ik ben altijd gewend geweest om weg te vluchten. Daarom heeft het ook zo lang geduurd, voordat ik mijn leven écht ging delen met mensen. En ná dat het op tafel lag, is mijn leven gevuld geraakt met hulpverlening. Nodig op dat moment ja. Vanaf september 2013 ben ik ondertussen 100% afgekeurd thuis. Maar ben nauwelijks een dag alleen geweest, laat staan een week. Wel soms een weekend weg (bemoedigings-nabij-weekend, EVA-weekend, SELAH). Maar ook dan niet alleen Want op zulke momenten genoot ik van de mensen om me heen. Na wat schakel-tijd, vond ik dat in gepaste doseringen best fijn. Even uit de eenzaamheid, tussen de mensen. Voor even een hemel op aarde.
Ik ben de laatste tijd wel veel van huis geweest, maar verkeerde dan vooral in hulpverleningskringen.
Ik denk dat er nu een nieuwe fase aan mag gaan breken in mijn processen.

Aan de ene kant mag ik gaan leren om het écht bij mezelf uit te gaan houden. Zonder er van weg te vluchten. En ja... Dan zal ik eenzaamheid gaan ervaren. Maar ook de belofte dat Hij bij me is. Hij heet Immanuel, wat betekent: God met ons. Als ik leer om meer en meer dóór die eenzaamheid te gaan, dan zal ik sterker worden en het minder nodig hebben om van hulpverlening of 'voorbijgangers' nabijheid te claimen.



Aan de andere kant mag ik gaan leren om vanuit mijn echte zelf, écht contact met mensen te gaan maken. Niet omdat ik ze nodig heb om mijn eenzaamheid te vullen. Een zekere mate van eenzaamheid zal er altijd zijn en blijven. Dat hoort ook bij mijn autisme. Ondanks mensen om me heen, ben en blijf ik vanbinnen diep eenzaam. Dat is verdrietig, maar ik mag het er bij leren uithouden, omdat Hij er bij is. Dat gat is niet door mensen te vullen. Tot nu toe gebruikte ik mensen vooral om van de één naar de ander te vluchten, om dat gat (tijdelijk) te vullen (en vooral mensen buiten de intieme kring, omdat dat veiliger is, minder dichtbij komt).
Mensen zijn een gebruiksvoorwerp, een verlengstuk van mezelf geworden op die manier.
Dat wil ik niet meer. Ik wil leren omgaan met mijn grenzen én met die van anderen.
Ik wil héél graag af en toe iemand zien (op de koffie bijvoorbeeld). Want als er minder hulpverlening is, is daar meer tijd voor. Maar dat mag niet ten koste gaan van tijd voor mezelf (én God). Want dan ga ik wéér vluchten.

Ik wil Stilte en Rust in mijn leven. En daar hoort ook 'nee zeggen' bij. En soms 'ja zeggen'. Niet omdat de ander het zo goed bedoelt en ik om te pleasen maar ja zeg. Maar om écht contact te hebben.

Wat doe ik met de overige tijd? Ach... die wordt zo weer gevuld met man en kinderen, die ook aandacht behoeven. En ook dat mag ik gaan leren om dat meer 'in het nu' te beleven. Van de doe- naar de zijn-modus (Mindfulness in de praktijk). En die zijn-modus kan gerust tijdens een activiteit. Het betekent niet meer dan 'in het nu en met aandacht' de dingen doen. Op zulke momenten ervaar ik wat Stilte en Rust. Dan ben ik in het nu. Bij Hem.

Zo zat ik vandaag te genieten in het zonnetje in de tuin. Hé Rust... Ik houd het bij mezelf uit!!!!
Zo ben ik vandaag wat huishoudelijk werk gaan doen. Kost voor mij de nodige moeite (zowel qua planning, als qua energie), maar als ik dan eenmaal aan het poetsen ben, komt er héél veel rust. Dan ben ik bij mezelf met mijn gedachten en bij mijn Papa. Dan hóef ik ook niet te vluchten. Valkuil/risico: áls ik begin met poetsen, dat ik gelijk álles wil doen (want van de ene vuiligheid rol je in de ander), maar ik wist op tijd te stoppen gelukkig!
Zo ervaar ik ook die rust, als ik eten kook. Mijn man let dan op onze jongste (want die heeft voortdurend één op één toezicht nodig) en ik kom op rust... écht op rust.
Mijn tempo ligt nooit hoog. Ik doe langer dan gemiddeld over taken. Ook over koken. Maar het zijn heerlijke zelf-momenten, waarin ik Zijn rust ook ervaar.

Mijn verlangen is dat dit de komende tijd alleen maar meer mag gaan worden. Ik ga er nu weer mee oefenen. Met mezelf in de tuin. En ik geniet.
Nu kan het... Als het weekend is (of vakantie), is het chaos, met het gezin om me heen. Veel prikkels. Maar dan heb ik nog steeds die 'nu'-momenten en anders zoek ik ze (me terugtrekken). Ik wil leren me daar meer bewust van te worden en er meer van te genieten. Zo houd ik het leven vol, ook in de chaos. Van 'nu-moment' naar 'nu-moment'. Ik leef niet gisteren, ook niet morgen, maar NU.

Enne... over dat terugtrekken. Aan de ene kant lijkt dat eenzaam... Ik trek me vooral terug als álle prikkels me te veel zijn. En dan??? Dan kon ik het nooit met mezelf uithouden... Want dan voel ik alles wat me aanvliegt, inclusief de eenzaamheid van dat moment. Het goedbedoelde advies om dan toch weer terug het gezin in te gaan, werkt dan niet altijd. Want harts-contact kan ik dan moeilijk maken en lost de eenzaamheid niet op!!!!. Wat beter werkt - ervaar ik recentelijk - is me terugtrekken en het gewoon maar even voelen. Er doorheen en het ook dan uithouden met mezelf en God. Rust en Stilte. Ook met mezelf. Ik verlang er naar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen