maandag 12 mei 2014

Een voorbijganger van me verguisd.

Weten jullie nog van de voorbijganger? Ik vertelde er in deze blog over: Barmhartige Samaritaan

Ik heb alle drap en ellende uit mijn heden en verleden ondertussen in maanden- jarenlange boosheid geprojecteerd op deze voorbijganger. Ik wil het contact graag handhaven. Aan de voorbijganger blijven vertellen hoe het met me gaat, binnen of buiten de herberg. Mijn autisme, maakt denk ik dat ik me niet los kan worstelen van die voorbijganger. Mijn gebrokenheid uit het verleden maakt, dat als de voorbijganger aangeeft dat verzorging in de herberg plaats vindt en niet bij deze voorbijganger, ik me tóch weer vastklamp... En een boosheid over de voorbijganger uitstort, die alle boekjes te buiten gaat. Als een zuigend kind..., klamp ik me vast aan de voorbijganger.
Wat doe ik daarmee de voorbijganger en mezelf verdriet....
Ik verlang zo naar heelheid in mezelf en álle contacten. Ik heb de voorbijganger verguisd, i.p.v. bedankt voor de voortdurende trouw.
Ik zou zo graag willen dat de voorbijganger nog meemaakt dat ik ooit genezen uit die herberg kom... Alle tijd en energie die de voorbijganger in me gestoken heeft...
Dan zou het zo eindigen???
Wat bindt mij aan die voorbijganger? Mijn autisme die niet kan loslaten. Misschien gun ik het de voorbijganger wel om ooit mijn herstelde leven te zien... Ooit.... Ik denk dat ik de voorbijganger daarmee een dienst bewijs. Ik denk dat de voorbijganger verdriet heeft, als ik huil in de herberg en blij is, als ik blij ben in de herberg. Eens bewogen, altijd bewogen. En als dat niet zo is, komt alle boosheid van verlating uit het verleden over de voorbijganger heen. Terwijl de voorbijganger alleen maar aangeeft dat  ik mag leren op eigen benen te staan in die herberg en dat het helemaal niet belangrijk is, wat de voorbijganger van 'mijn proces' vindt.
Omdat ik zo besluiteloos ben, zal de voorbijganger waarschijnlijk de knoop gaan doorhakken om aan te geven dat de voorbijganger definitief weggaat van mijn weg en de plek van mijn herberg. De grens is bereikt. En ik blijf verdrietig, verweesd staan... Wat heb ik gedaan? Met de beste bedoelingen op die ezel getild.... En ik heb, als het proces in de herberg stagneerde de meest afgrijslijke dingen naar de voorbijganger gegild... Gewoon... Een voorbijganger... Geen hulpverlener in de herberg, geen man van me, maar een goedbedoelde voorbijganger...
Mijn God???!!!! Mag dit alsjeblieft nog goed komen????!!!!
Wilt U alles, maar dan ook alles doen, om mij in de Herberg te verzorgen en genezen en gezonde relaties op te bouwen... Met man en kinderen op de eerste plaats, maar ook met hulpverlening én voorbijganger? Laat de voorbijganger niet op déze gebroken manier uit mijn leven weggaan. Zoals mijn eigen vader me 'moest' verlaten en het niet eens door mijn toedoen was, zo verjaag ik nu wel de mensen om mij heen. En dat is het verdrietige!!!! Ik plaats mezelf, door dit afgrijslijke gedrag in diepe eenzaamheid. Geen voorbijganger meer, die zich zo nog over me wil bekommeren... Het is stank voor dank en een bodemloze put. Herstel, God. Herstel!!!! Alles in mijn leven, en dan ook écht alles!!!! Amen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen