woensdag 11 juni 2014

Afscheid


Iedereen begrenst zich.
Tot hier en verder niet.
Mijn hele leven, noodgedwongen een rode draad,
tot mijn grote verdriet.
De enkeling die de deur verder openzette,
Voelde veilig.
In plaats van 'ga weg! Je verhaal en leven zijn me teveel!', 

klonk: 'Weet je welkom. Vertel. Ik luister wel.'




Eindelijk niet de onveilige grenzen.

Het was een welkom.
Tot de deur dicht moest.
Opnieuw een grens.

Begrijpelijk. Bom.
Alsof je niet meer bestaat.
Begrenzing is eenzaam.

Ik durf niet meer.
Zonder warm welkom,
Ben ik weg.



Ik probeer te voldoen, aan (opgelegde) regels.
Doe ontiegelijk (ongezien) mijn best.
Ben aan het groeien naar een nieuw, zelfstandiger mens.
Ik wil het nóóit meer zoals het was.

En nog besta je niet. 
Word je benaderd als oude mens.
Met een héle duidelijke grens.
Ik loop een leven lang te zwoegen. 
En wat rest?
Eenzaamheid.
Ik ben weg.







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen