dinsdag 24 juni 2014

Gekend / geliefd zijn

Je wilt gekend zijn.
Niet één uit duizendtallen,
Maar héél persoonlijk,
Bij je naam.
Dat iemand 70x7 naast je blijft staan.
Al klopt er niets van je leven.
Jezus, wil zich als dié Vriend,
ONVOORWAARDELIJK aan me geven.




Tussen duizenden gekend zijn...
Als ik ergens moeite mee heb (met mijn autisme), is de aandacht delen...
Ik wil niet één van duizenden zijn.
Ik wil gekend zijn, gezien, speciaal,
omdat ik het waard ben.
Niet: na jou, duizend anderen.
Dat maakt me zo verdrietig.

Ik moet hierbij sterk denken aan een 'zondagsschool-liedje' dat papa voor zijn meisjes elke zondag voor ons zong:
'Weet gij hoeveel heldere sterren'.

Voor Hem ben ik speciaal. Voor papa was ik speciaal. Voor mijn man ben ik speciaal. Voor mijn kinderen ben ik speciaal. Ik ga er maar eens voor zitten en er van genieten... dat speciaal zijn!

En weetje. 
Bijgevoegd plaatje, is me volgens mij wel 100x uitgelegd in mijn leven. Bij verschillende hulpverleners, voorbijgangers, etc. En in elke levensfase ziet dat plaatje er ook anders uit.



Maar als je de kringen ziet, van mensen om me heen. Dan is de eerste kring (met mama, zussen, man, kinderen) er áltijd. De liefde in deze kring is er áltijd. Omdat hier ook mensen (en God) zitten, die onvoorwaardelijk van me houden. Maar tegelijkertijd is het een kring van gemis. Papa die zo vroeg dood was (ik was 2). Het van mij uit maar moeizaam kunnen communiceren met mensen uit deze kring. En dat is twee-richtings-verkeer. Ik die me moeilijk kan geven aan mensen op 'knuffel-afstand'. En de andere partijen, die hun eigen gebrokenheid hebben, waardoor zij ook niet kunnen geven, wat ik nodig heb. En juist bij deze mensen zit de angst om ze pijn te doen met mijn pijn. 
En juist om dat hier het gemis zit, gebruik ik al mijn leven lang, mensen uit die kring op armlengte (vrienden, hulpverleners, voorbijgangers (dat kunnen leraren, mentoren, coaches zijn) als mensen die dat gemis in de eerste kring zouden moeten vullen. Aan hen toon ik de openheid, die ik in de eerste kring zou moeten tonen. Ik doe alsof ze op knuffel-afstand staan, terwijl ze in werkelijkheid op armlengte afstand horen. Maar juist die afstand voelt voor mij zo veilig. Ik hoef dan niet met iemand in huis te leven, die pijn heeft, omdat ik pijn heb. 
Als mijn man bijvoorbeeld ziek is raak ik in blinde paniek. Het is net of ik de pijn van mensen dichtbij niet kan verdragen. En al helemaal niet, als dat pijn is, door mij veroorzaakt. 

Maar zo beseffende is het dus schot in open doel geweest, voor die ene leraar, om letterlijk op knuffel-lengte-afstand te komen. Het is allemaal mijn schuld.... dat hij gedaan heeft, wat hij gedaan heeft....  

De afgelopen dagen ben ik ziek geweest. Dit waren dagen dat ik vrijwel niets kon, veel sliep, moest overgeven, etc. En al die dagen heeft er een man naast me gestaan, die voor mij én ons gezin zorgde. En dat allemaal uit liefde!!! Opeens besefte ik. Wát ik ook kan of zal delen in deze kring (want het heeft veelal met onvermogen van mij te maken, letterlijk een onvermogen, wat maar NIEMAND lijkt te snappen (wat het nog eenzamer maakt....)), de liefde uit deze kring IS er altijd. Net als de liefde van God er altijd IS. Het is meer de vraag. Kan/wil ik het ontvangen? Moet ik daar iets voor doen? Ja en nee. Ontvankelijk zijn. Het bewust zijn dat het er is. Er ZIJN IN de liefde. En het is net of ik me daar nu meer dan ooit bewust van ben. Er is liefde om mij heen. Al mijn leven lang! Het maakt niet uit hoe (gebroken) die liefde gedeeld wordt. Hij is er. En daar mag ik leren om vanuit te gaan leven. 
En ja, ik zal het altijd nodig hebben, dat er mensen zijn, die naar me luisteren. Waar ik mijn verhaal (veilig) kwijt kan. Vertrouwenspersonen (begeleiders, hulpverleners), buiten de eerste kring. Dat heeft ieder mens nodig. En ik - met mijn autisme en verleden - misschien wel wat meer. Als het maar op gezonde armlengte-afstand is!! 

Voor Hem ben ik speciaal. Voor papa was ik speciaal. Voor mijn man ben ik speciaal. Voor mijn kinderen ben ik speciaal. Ik ga er maar eens voor zitten en er van genieten... dat speciaal zijn!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen