dinsdag 3 juni 2014

Mijn 50e Blog... Een verdrietige, kwetsbare en moedige blog...

Dit is alweer mijn 50e Blog. Eigenlijk zou dit een feestje moeten worden, maar dat bewaar ik dan maar voor een latere Blog. Er zijn op het moment té veel dingen, die ik van me af wil schrijven.
Er hangen nog meer dingen in mijn hoofd, die ik graag nog een keer beschrijf.
Maar dat komt later.
Vandaag eerst wat er vandaag leeft. Logisch toch?

Gisterenavond hebben we naar een documentaire over een autistische man gekeken.
Naar aanleiding hiervan, plaatste ik vanmorgen dit op FB:

Heftige t.v. programma's helpen mijn man en mij om te praten over onderwerpen die er toe doen. Daar waar ik vanuit mezelf het gesprek soms moeilijk aandurf. En mijn man het ook liever mijdt. Zo gisteravond een programma gezien 'het beste voor Kees'. In eerste instantie vlucht ik dan weg. Kruip ik in mijn schulp. Maar uiteindelijk helpt het wel, om de zwaardere onderwerpen te bespreken. Want wat in deze docu naar voren kwam, was toch de zorg... Hoe nu verder, als ouders niet meer kunnen. Vroeg of laat zullen ook wij (zware) keuzes m.b.t. onze zoon moeten maken. Een gespreksonderwerp dat we angstvallig mijden. En door middel van een programma als dit, toch (voorzichtig) ter sprake komt. Voor beiden een overwinning.

Mooi! Maar ik herkende van die Kees ook wat van mezelf. Misschien ben ik niet zo extreem als die Kees. Maar de interne worsteling en eenzaamheid, raakt mij zelf ook persoonlijk (als vrouw met PDD-nos).

Ik haalde ook dit uit deze docu 'het beste voor Kees':  Kees (van 44) heeft ouders (van 80) die hem voortdurend bevestigen, om hem een klein-beet-je zelfvertrouwen te geven, dat hij van zichzelf nauwelijks heeft. Wat verlang ik daar ook naar... Naar voortdurende bevestiging. Helaas van mijn ouders niet gekregen… Papa was er niet meer.. Mama keek/kijkt meer naar mijn tekorten, i.p.v. te bevestigen (niet met opzet!!!!!) …


Heb ik bevestiging van mensen nodig? Is het niet genoeg, dat Hij me bevestigt? Dat is mijn grootste verlangen!!!! Helaas ben ik mens, en schiet ik daar ook vaak in tekort. Momenten mag ik het ervaren. En daar ben ik blij mee…

Maar of het nog niet genoeg is... Het lijkt vandaag wel een 8baan. Ik las (toevallig) op internet dit artikel vandaag: artikel.

Poeh.... Ineens zat ik in mijn hoofd, gedachten én gevoel weer hier: YV.
Waar je denkt dit redelijk een plek te hebben gegeven... Zit je opeens weer dáár met je gevoel... Alleen door zo'n rot-artikel op internet.

Wat zou ik nu graag om bevestiging gaan vragen... om armen om me heen.... Van mijn intieme relaties durf ik het niet... Alsof het té dichtbij komt (kon ik dat maar!!!! durfde ik dat maar!!!!!!). Van verdere kringen, voorbijgangers en hulpverleners, vraag ik het ook niet meer. Bang voor opnieuw/weer, afhankelijk te worden van mensen. Bang om op mijn bek te gaan, draag ik het alleen. Wetende dat Hij mijn tranen ziet, op het moment. Hij bevestigt me. Maar dat is nu alleen een weten en geen voelen. Want ja... als je zelfvertrouwen maar kwetsbaar is, dan heb je nodig dat dat gevoed wordt. Maar absoluut niet meer door mensen uit te verre kringen. Van dichtbij, heb ik een te grote interne drempel. Dus hopelijk voedt Hij het!!!

Toen ik vanmorgen over de docu op FB schreef, waren er natuurlijk weer 'vrienden' die me ontvriendden op dat moment. Dat is telkens weer. Als ik iets 'heftigs' post, vallen er 'vrienden' af. Ik wil daar ook niet meer afhankelijk van zijn. Dat is hun keus, als ze liever het leed ontwijken. Echte FB-vrienden blijven over.  Ook van mijn FB-vrienden hoef ik geen bevestiging. 

Wat ik ook herkende in die documentaire: het nodig hebben van voorspelbaarheid. Als iets niet voorspelbaar is, dan verwart me dat. Raak ik in paniek. Voorspelbaarheid en structuur.
Maar verwar voorspelbaarheid a.u.b. niet met spontaniteit!!!!!
Van origime ben ik een heel spontaan iemand. Spontaniteit, wat ook wel om kan slaan in impulsiviteit. Maar het mooie meisje dat ik ooit was, en nog steeds in me zit, is een spontane meisje/vrouw. Ik wil graag attent zijn. En wat denken mensen dan?... Dat ik attent ben, om erkenning en bevestiging te krijgen...  Want ja,... daar heb ik het zelf meerdere malen in mijn leven naar gemaakt. Dat ik attent ben, om mezelf te laten voeden in bevestiging. 
Nee... Dan kennen ze NIET de spontane 'Justine'!!
De spontane Justine was en is attent van binnen uit, zonder bij-bedoelingen. De spontane Justine was en is attent van binnen uit, om er te zijn voor die ander en niet voor haarzelf.
Maar door die afhankelijkheidsproblematiek van voorbijgangers, is er een stukje spontane 'Justine' dood gegaan...  Ondertussen meer los aan het komen van 'te verre kringen', dat zeker. En dat was en is ook de bedoeling. Maar daarbij ook een stuk spontaniteit kwijt geraakt.
Zoals anderen voorzichtiger naar mij zijn, minder spontaan. Zo ben ik voorzichtiger naar voorbijgangers, naar IEDEREEN die mijn pad kruist op het moment. Felicitaties en meeleven en wensen houd ik meer voor me. Het kan helaas verkeerd worden uitgelegd. Ik bescherm mezelf, door minder spontaan te zijn. Ongemerkt opnieuw een muurtje om me heen. Hoewel dat heel veel strijd en tranen kost... Want achter dat muurtje zit die spontane 'Justine', die bést spontaan wil zijn, om die ander!!!! Maar als spontaniteit zo makkelijk kan ontaarden in afhankelijkheid (of op zijn minst de verdenking daarvan)... dan maar sterk zijn. En minder spontaan zijn en zéker minder impulsief, om toch mijn spontaniteit te gaan tonen. Tegen mijn natuur in... Tegen dat meisje dat spontaan is in.

Dit alles vandaag ook met hulpverlening besproken... Maar ik kom er even niet uit.
Vandaar dat ik er hier woorden aan geef. 
Woorden die verdrietig, kwetsbaar én moedig zijn.
En dat helpt. Dat haalt me úit dat hokje van toen. Dat haalt me úit het slachtoffer zijn van nu.



De middelste op deze foto is het meisje van vroeger (een jaar of 2 (of 3, of 4???) oud).









3 opmerkingen:

  1. Met een brok in de keel heb ik je 50e blog gelezen. Het is een document geworden van kwetsbaarheid en verlangen naar Zijn nabijheid. Dank je dat je er hier woorden aan wilde geven. Die slotzinnen halen je uit 'het hokje van toen en het slachtoffer van nu' en openen voor ons een wereld - een leven dat soms pijn doet. Dank je voor dit inkijkje en het prachtige gedicht..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen