maandag 14 juli 2014

Afscheid genomen!

Op vrijdag 27 juni zette ik dit op Twitter:
God kán wonderen doen, dwars door stuitende gebrokenheid heen... Wat snak ik daar naar!!!

Het plaatsen van die Tweet, was het begin van een weekend vol met kleine wondertjes.
Hij heeft mijn roep gehoord!!!

Eén van de wondertjes was de onmetelijke troost en vrede die ik ervoer (en nog steeds ervaar), bij de beslissing om nu echt definitief afscheid te gaan nemen van die 'voorbijganger' (Afscheid van de 'samaritaan')
(Zie ook deze Blog)

Vervolgens plaatste ik een aantal Tweets over afscheid. Dit was voor mij onderdeel van de verwerking van het afscheid.

Afscheid nemen is de geboorte van een nieuw begin.

Afscheid nemen is rouwen. Maar ook vertrouwen. Ik ben heel rustig over de beslissing ergens afscheid van te nemen. Bovennatuurlijke rust.

Afscheid nemen is de herinnering bewaren. Huilen waar je spijt over hebt. Aan een proces van loslaten beginnen.

Afscheid nemen is verlatingsangst verwachten en Bovennatuurlijke rust ontvangen.

Afscheid nemen is dankbaar zijn voor wat was en vol vertrouwen uitzien naar de toekomst.

Afscheid nemen is énorme troost ervaren, door de woorden van dit lied.

Ik kan dit niet met droge ogen lezen. Opnieuw ontdekt dit lied en al 20 keer gelezen. Alsof Hij het mezelf zegt... Ik hoor gewoon Hem letterlijk tegen me praten, als ik dit lees... Hij... Bij mij... Met Zijn armen wijd open.... En ik... Als Zijn meisje bij Hem... Zo diep... Zo waardevol... Zo intens!!!














Afscheid nemen bepaalt me bij grote, grote, grote eenzaamheid.

Een dag later dit wonder:

Door deze omstandigheden (het afscheid) was ik even het meisje van 2, dat haar vader kwijt was... Maar... Heerlijk gehuild in de armen van Ton... De eenzaamheid en verlating er uit gehuild... Hij heeft me weer terug gezet op volwassen benen. Iets wat 3 jaar geleden nog ondenkbaar was. Ik deelde geen enkele emotie!!!! Toen ik 2 was, nog niet die armen... (Met mama kon ik niet verbinden). Nu leer ik dat wel met Ton. Genezing. Wonder!!!!

En het wonder van deze ontdekking:
Van mening verschillen is geen oordeel van 'goed/fout', maar gewoon verschil... Het is zoals het is.

En toen, kwam er op maandag 30/6 een knipoog van Boven over dat afscheid. Eén van mijn tweets over 'afscheid' bleek Tweet van de dag te zijn in het ND. Een krant die ik zelf niet lees. Maar ik werd door verschillende mensen, op FB en Twitter daar over getipt. Voor mij een teken van Boven, dat het écht goed is zo. Hoe lastig het soms ook is, dat loslaten. 






Op de dag dat ik deze Blog plaats, zou ik een afspraak hebben gehad met die 'voorbijganger'. En misschien is hij op dit moment wel in gesprek, met iemand die letterlijk mijn plaats in neemt. En dat gun ik diegene. Maar voor mij even slikken. Een raar idee. Een verdrietig idee. (Ik verdien ook die aandacht en liefde...). Maar ik mag wel weten, dat Hij met hem én mij verder gaat. En er zullen weer andere 'voorbijgangers' op mijn weg komen. En dan ben ik weer een stukje volwassener. In elke levensfase weer andere mensen. En wellicht kruist ons pad elkaar nog ooit (zónder die afhankelijkheid!). Of niet. Het is in Zijn hand. Ik weet na al die wondertjes nu dubbel en dwars dat het zo goed is.

Ik mag het loslaten!!!

En mocht de 'voorbijganger' dit lezen. Nog éénmaal (op z'n Brabants, want daar woon ik):



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen