dinsdag 8 juli 2014

De overkant

2-jaarlijkse fietstocht met mijn zus

Al vanaf mijn 16e ga ik om het jaar met deze lieve, vrolijke zus van me op fietsvakantie. Ondertussen 46 (en zij 51) en we doen het nog steeds! Vroeger met de tent. Nu we ouder zijn in trekkershutten, pensions, hotels. Met minder energie, maar evenveel plezier. Vorige week woensdag vertrokken we, en we kwamen zondag weer thuis. Dat kon ik alleen maar doen, dankzij de fantastische hulp van mijn man, die het thuisfront bewaakte en overnam.
Meestal volgen we een rivier (of meerdere) in Nederland, Duitsland of België. Dit keer zakten we vanaf Zandvoort naar Vlissingen, langs de kust. Dus toch water . 3 nachten trekkershut, laatste nacht hotel. 


In de duinen nabij Wassenaar.

De Oosterscheldekering



Afgelopen zaterdag op de Oosterscheldekering. Zonder bril, want zelfs die woei van mijn hoofd. Nog vrolijk 'aan het begin van de wedloop'. Wat zou volgen was een 'oversteek' in barre omstandigheden. Teruggaan was geen optie. Elkaar moed in spreken en regelmatig stoppen om kracht op te doen voor de volgende kilometers wel. En bijna elke tocht met mijn zus, maken we bizarre dingen mee. Of het er bij hoort... Altijd wind, of extreme kou of hitte of regen of een combinatie. Dus dit was niet de eerste 'overwinning' voor ons. Eerder de hilarische erkenning... 'het is weer zover'. Maar we slepen elkaar er altijd weer door. En wat overblijft is een mooie herinnering aan het halen van de overkant, onder zware omstandigheden. 
Zo sleept Hij me ook door het leven. Teruggaan is geen optie. Wel spreekt Hij me elke kilometer moed in. Elk uur. En laat me regelmatig bij Hem rusten, om kracht op te doen voor de volgende etappe. Samen met Hem haal ik de overkant. En als het écht niet meer gaat, kan Hij iets wat mijn zus niet kan... Me optillen en dragen. Ik vertrouw Hem.



Zo zag het er uit op de Oosterscheldekering... 
Het was een héle kluif en hels om er overheen te fietsen. 




De blik is halverwege de dam al een stuk ernstiger, op deze selfie. ;-).

Op deze luchtfoto heb je enigszins een idee, hoe lang die dam is en dus ons 'gezwoeg'. (Slechts 8 km, volgens de 'papieren', maar op sommige stukken konden we alleen lopen, zóveel wind. Dus we hebben er (met rusten), wel een paar uur over gedaan). 


Littekens

Wat mij gelijk opvalt, als ik deze foto van mezelf zie, is het litteken, op mijn voorhoofd, precies boven mijn rechter wenkbrauw (op de foto links). Het zit er sinds het auto-ongeluk in 1980 (zie deze Blog).
En dat is voor mij ook wel symbolisch bij deze 'overtocht'. Ik kan rusten, op krachten komen (bij Hem), en zo nodig draagt Hij me. Maar geen mens komt ongehavend aan de overkant. Wonden kunnen genezen. Littekens blijven bestaan (ik heb er zowel psychisch als fysiek meerdere). Het verleden kun je niet veranderen. Dat is er. En ik ben hard op weg dat te verwerken. De toekomst heb ik ook niet in de hand. Daar hoef ik me ook geen zorgen over te maken (hoeft niet... in de praktijk doe ik dat vaak wel...). Wat telt is vandaag. Een mooie vrouw (ja dat zeg ik... van mezelf... ;-) ), met littekens, waar vandaag voor gezorgd wordt. Genoeg verzorging, om het volgende stuk van de etappe weer te vervolgen. Er wordt me moed in gesproken, als ik de moed laat zakken en om te volharden in de hoop dat de wind gaat liggen, of de zon doorbreekt. Dromen over een mooie toekomst, mét littekens en mét Hem.

Het HEERlijk veer

Gisteren (maandag), was ik met de auto naar de Maas gereden bij Demen. Om daar te wandelen en op te laden bij de Bron. Op krachten komen, voor het volgende stukje levensreis (want bij thuiskomst van dat fietsen, kwam dat leven weer hard op me af).
Ik was op een bankje gaan zitten bij het voetveer Demen-Batenburg.
En zag verschillende keren dat veer op en neer gaan. Ook naar de overkant... En mijn oog viel op de tekst, die op dat pontje staat. 'Het Heerlijk Veer'. En meteen moest ik aan die 'barre Oosterscheldekering' denken. Maar ook het besef dat ik dus niet alleen naar die overkant hoef (afgelopen zaterdag met mijn zus, in het dagelijks leven met Hem). Om uit te rusten, tilt Hij me op een HEERlijk veer. Ik kán mezelf niet redden. Dat wil Hij voor me doen. Wil ik me over laten zetten? Naar Zijn Koninkrijk?


3 opmerkingen:

  1. Wat een geweldig verhaal zeg. Wat mooi dat je dit samen met je zus kunt doen.
    Prachtige foto's!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen