dinsdag 15 juli 2014

EVA gratis op te halen. Thema: Vriendschap

Enkele weken terug:



Ik hoop dat het te lezen is, maar nog wat uitleg over de 'kringen', die ik in deze Blog verwerkte. Zoals het in die Blog staat is, zoals het zou móeten zijn, en zoals ik het (verstandelijk), mag (leren) ontvangen.
In werkelijkheid is het zoals in dit plaatje.
Tussen mij en naaste familie, staat (door eigen gebrokenheid en dat van anderen), een ondoordringbare glazen wand. Ik zie hen en zij zien mij.
Harts-contact is nauwelijks écht mogelijk.
Omdat dit natuurlijk gruwelijk eenzaam is, zend ik mijn leven lang al 'hulp-SOS-signalen' uit naar leraren, voorbijgangers, hulpverleners, kerkmensen en FBvrienden. Waardoor deze mensen - onbedoeld!!!! - in die kring komen, waar ik mezelf en God heb getekend. Om maar iets te kunnen compenseren van dat gemis.
De kringen in die eerdere blog, is getekend zoals ik het meer en meer zou willen ervaren.... Omdat er natuurlijk wel liefde wordt uitgezonden van achter die glazen-wand.... Kan ik die oppikken/ontvangen?????? Heel veel communicatie stuit op onbegrip...
Het leven in die binnenste kring is eenzaam.... Maar.... geen moment in mijn leven is die zónder God!!!!



Vandaag:




Ik kwam dit plaatje tegen op internet. En O, wat is dit ook van toepassing in mijn leven. Al is het maar dat ik het nu niet kan uitstaan dat ik de bronvermelding niet meer kan vinden.... Een hoofd dat voortdurend op zoek is naar antwoorden en een wereld vol onbegrip. Naar mij en andersom.... Eenzaam...
Er is er Één die mij ziet en kent, zoals ik ben. (Psalm 139). Gelukkig!!!! 


Vriendschap
Kortom je begrijpt al.... Het onderwerp vriendschap is een lastige in mijn leven... 
Tja... Wat moet ik met 254 FB-vrienden, waarvan ik er zeker 180 nog nooit ontmoet heb (en een groot aantal anderen 1x op een conferentie of een weekend ergens van), waarvan er zeker 180 in 'verweggistan' wonen. Maar het begrip 'vriendschap'.... Ik vind het zo moeilijk... Wanneer is iets nou een vriendschap in-real-live????

Een vriend?
Om op die 'voorbijganger' terug te komen, waar ik afscheid van heb genomen... Deze persoon was de eerste waar ik alles deelde... En ja... de persoon kwam op de verkeerde plek in de kringen... Maar in mijn onwetendheid m.b.t vriendschappen... met mijn 'hechtingsproblematiek'.... dacht ik misschien wel... dat ik nu een vriend gevonden had. Een vriend... een plek waar je je verbonden voelt, jezelf kunt zijn, je aan elkaar kunt spiegelen, elkaar bevragen, die je kunt bellen, je gedachten mee kunt bespreken, zonder dat er oordeel is... Het is toch normaal dat je naast je eigen man, ook vriendschappen hebt... Ik was op zoek naar het wederzijdse... wat je in een vriendschap kunt hebben (denk ik). Maar het wederzijdse kwam nooit... Sterker nog... Het wederzijdse werd alleen maar minder. Hoe meer ik een 'claimend kind' werd, hoe minder het wederzijdse contact.... Het werd een soort 'hulpverleners contact'. Bij een 'hulpverlener' deel je ook je eigen leven(svragen), maar niet andersom... En dat was in het begin zeker niet zo... Toen zat er meer balans in het contact. Waardoor ik ook de (valse) verwachting had dat het een vriend zou kunnen zijn... (valse verwachtingen door mijn 'hechtingsproblematiek??').
Het was voor mij juist zo bevrijdend... Eens een keer niet een 'zakelijke hulpverlener' tegenover mijn neus. Maar iemand die in mijn beleving op een vriend leek... Dat gaf mij de veiligheid om te gaan vertellen...

Afscheid... van een nooit bestane vriendschap.
Met het afscheid nemen, heb ik ook afscheid genomen van die illusie/zeepbel... Een vriendschap die niet meer kan. Die nooit heeft kunnen bestaan. En die in de ogen van 'de voorbijganger' waarschijnlijk ook nooit bestaan zal hebben. Die nooit mogelijk bleek... door mijn complexiteit... geen evenwicht...
Weet ik veel... (sorry, dat schijnt een stop-zinnetje van me te zijn). Naïeve/valse verwachtingen.... Wat moet ik nog veel leren...

En toen... Een week of twee terug op de deurmat:



Ik ben nog niet op 1/3 met lezen... Maar ik kan het niet lezen... Ik ben boos... en verdrietig... Dit onderwerp roept zoveel pijn en gemis op...En zeker. Voor mijn gevoel ben ik al véél meer verbonden met mensen dan pakweg 10 jaar geleden. Meer verbonden met mijn man. Meer verbonden met anderen om mij heen. In ieder geval zichtbaarder. Maar vriendschap... Ik vind het nog steeds lastig om sociale contacten te hebben, en als ik ze heb, te onderhouden... van achter die glazen wand, kijkend naar een wereld vol onbegrip (het maken van contacten gaat me steeds makkelijker af... maar het onderhouden...).

Dus... Ik wil deze EVA weggeven. Hij is gratis bij me op te halen! Wie wil? Zet ik een kop lekkere koffie. En wie weet is er dan een beetje verbinding.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen