zondag 31 augustus 2014

Belevingen Stiltedag - WAAROM

Op 30 augustus was ik naar een stilte-dag bij de RK-kerk bij ons om de hoek: Stilte dag Heilig Hart kerk.
Best spannend. De kerk ken ik wel. De begeleiders ook. De mensen die deelnemen niet.
Maar nog belangrijker... Wat gaat 5 uur stilte met me doen?
In mijn rugzak zat een lunchpakket, maar ook het boek 'durf te leven' van Mirjam van der Vegt. In recordtijd heb ik de afgelopen weken het boek links op de foto uitgelezen. Dus werd het vandaag - in de stilte - tijd voor een nieuw boek. Zo had ik bedacht...




Op FB schreef ik die ochtend het volgende:
Onze jongste zoon is naar de logeeropvang. Buiten is het somber. Een mooie dag dus om de stilte in te gaan bij de RK-kerk hier om de hoek.
(Zal dat ook écht (=innerlijke stilte) lukken?... Zo niet: géén oordeel!!!).
Ssssssssttttttt

Het innerlijk stil worden is niet gelukt in deze uren. Wel heb ik ontdekt wat me voortdurend, dag in dag uit, elk uur, van mijn/Zijn stilte beroofd. 

Een stukje van mijn 'reis':












Foto's van de kerk, vanuit de tuin genomen.





Na het gezamenlijke begin en een 'klankschalen-concert', loop ik wat door de tuin. Er wordt in stilte koffie gedronken en geluncht. Best apart.
Ik sjouw overal mijn rugzak met lunchspullen, boek, schriftje en pen mee naar toe.
Je kon vrij gebruik maken van de tuin (helaas was het slecht weer), van de pastorie (lezen in de huiskamer), en van de gehele kerk.
Na de lunch kwam er een punt, dat ik mijn rugzak maar ergens neerzette. Mijn lunch was op en van lezen was nog niets gekomen. Het was of er een last van me afviel... zonder tas rond lopen.

Foto's in de kerk:



Op een gegeven moment was ik in de kerk op een kerkbank gaan zitten. Met mijn ogen dicht. Knielend op een matje. In mijn beleving zat ik op de bankjes in de gymzaal. Ik was terug in die tijd. Ik zag allemaal groepjes gekozen worden en ik bleef daar achter, alleen op die bank. Er drong zich een diepe vraag aan me op. WAAROM doet het zo'n pijn om niet gekozen te worden. Waarom doet het zo'n pijn om niet gezien te worden. In mijn dagelijks leven is dat nog steeds mijn pijnpunt. Als ik niet gezien wordt, zit ik op die bank. Ik ben de hele dag bezig met overleven om gezien te worden. Vooral in mijn hoofd. Sinds dat bankje in die gymzaal, is dat mijn levenswerk geworden. Nóóit meer alleen op dat bankje willen achterblijven. Ik zat nu voorover geknield in die kerkbank, terwijl die gedachte, die beelden, mijn hoofd vulden. Beseffend dat dat élk uur van de dag mij onrustig maakt. Me afhoudt van die/Zijn stilte. Hoe kan ik dat 'overleven' stoppen? Hoe kan het dat 'afwijzing', niet gezien worden nog zóveel pijn doet, dat ik mijn levensenergie stop in het voorkomen daarvan? (en elk kind-deel in mij heeft daar ook nog een andere tactiek voor. Kind-delen waar ook zoveel energie in gaat zitten, om dat die weg zouden 'moeten').
De tranen spoten er uit. Ze dropen één voor één op de vloer van de kerk. En toen kwam het volgende beeld.
Ik zag Jezus. Geknield. Hij zat nog lager dan ik zat. Onder mij.
Hij zat daar. Mijn tranen op te vangen. En Hij sprak. Hij zei dat Hij álles weet van me. Ook alle kind-deel-gedragingen. Maar dat Hij van me houdt, in zijn TOTALITEIT. Die kind-delen is nood en géén schuld. En ze horen bij mij. Hij ziet het onderscheid niet eens. Dat ben IK. Hij kijkt naar mij en ziet een volmaakt plaatje.
Hij zei dat Hij me overlaadt met liefde. Omarmde me. Alles wat ik tekort gekomen ben aan liefde in mijn leven (vaderliefde, etc.) zal hij me duizendvoudig terug betalen in liefde. Zo duurde dat gesprekje even. Daarna huilde Hij met me mee. Om zóveel nood. Om zóveel afwijzingsverdriet. Hij weende. En daar sprak zoveel liefde uit. Het mocht er zijn. Mijn verdriet. Maar het was opeens gedeeld verdriet. Mijn verdriet werd ook Zijn verdriet.
Het was een vernieuwd moment van overgave. Ik kon niet anders op dat moment.
Een stukje van dat gesprek:
Ik:   Vul mij met liefde, vrede, erkenning, gerechtigheid.
Hij:  Dat bén ik voor je.
Ik:   Dóe mij recht.
Hij:  Dat dóe ik. Het IS VOLBRACHT.

Mijn ziel blijft schreeuwen om RECHT, erkenning, aandacht en een grote WAAROM.
Verdriet om de grote vraag waaróm niet gezien worden (nog steeds) zo'n pijn doet. De diepe, diepe, diepe pijn bij Hem, nee mét Hem uitgehuild. Met de grote WAAROM????
Ik voelde alleen de pijn. En de vraag blijft staan. Maar heb de vraag wel een adres gegeven: Jezus!

Het doopvont en de Paaskaars.


Na dat half uur (hoelang heb ik daar geknield gezeten???), wandelde ik langs het doopvont en de Paaskaars. Dat was voor mij een mooie bezegeling van wat ik meegemaakt had met Hem.


Toen ging ik 'ter ontspanning' naar de huiskamer van de pastorie. Om eindelijk aan mijn boek te beginnen. Niets was minder waar. Ik was die ochtend al om 5.30u wakker geworden. En dan de emotie van het afgelopen uur. Ik zakte uitgeblust in een slaap op de bank. En wéér die stem, terwijl ik wegdoezelde: "Rust maar. Ik zie je, leg je hoofd maar in Mijn armen". En ik voelde Zijn ontspanning door mijn lijf stromen.

Een schilderij in de huiskamer.

Het zicht vanuit de huiskamer.


Vlak voor de gezamenlijke afsluiting van de dag, neem ik nog even plaats in de Maria-kapel. En wéér die tranen. En wéér een antwoord. Nu niet in stem en beeld, maar in een lied. Dit lied: 

You Won't Let Go van Michael W. Smith.



Maar wederom die grote WAAROM. Die vraag blééf door mijn ziel schreeuwen. Ik kon hem niet stoppen. Maar wel bij Jezus droppen.



En toen was het tijd voor de afsluiting (dat ging snel!!!). Met de zegen naar huis gestuurd. Maar de zegen werd regen. Zware buien trokken over de kerk en de wijk. Toen weer die stem: 'dat ben Ik, die met je meehuilt'. Een antwoord op mijn nood heb ik niet gekregen. Jawel. In de vorm van regen.
Ik weet nu wat mijn innerlijke stilte verstoort. Met dat weten, mag ik mijn levensreis verder voortzetten. Om aan die pijn te werken. Om niet meer dat meisje op die gymbank te zijn, die moet overleven.
Met de WAAROM ging ik naar huis. Maar ook met Zijn antwoord dat door Hem gezien worden van eeuwigheidswaarde is. Een waarde die uitstijgt boven elk menselijk gezien worden.


En toen ik thuis bij de voordeur aankwam, brak er zomaar een waterig zonnetje door! Na zware regenval komt zonneschijn. Opeens weer hoop voor mijn leven.

En ik had graag op dit mooie punt mijn Blog willen afsluiten. Maar helaas. De punt werd een komma. Nog geen half uur later werd ik beproefd op mijn pijnpunt. Ik plaatste op FB enthousiast wat over deze dag. Maar vierde het feestje alleen... hup... de gymbank op.
Toen kreeg ik ook nog een bericht binnen, wat puur als afwijzing voelde. Weggeveegd werd ik.
Vooral dat bericht. Dat was de druppel. Ik ontplofte. Waar was Jezus nu? Zat Hij niet meer geknield bij me?
Had me 's middags in nood in Zijn handen geworpen. Inclusief mijn WAAROM. Precies op dat pijnpunt werd ik gepakt. Niet door Hem. Maar door een tegenstander, die vandaag gezien en gehoord heeft, dat dát nog mijn zwakke plek is. Ik werd zo van de kaart geveegd. Ik liet me zo van de kaart vegen. Mijn blik gericht op die afwijzing en niet op Hem, die onder mij zit en mijn tranen opvangt. Dat is vragen om ontsporing. En dat gebeurde ook. Ik ontspoorde.
Ik liet mijn ontmoeting met Hem IN mijn levensnood, ik liet de vreugde van die ontmoeting (want dat was het; ik kwam vreugdevol thuis) zómaar roven. Als een dief in de nacht, werd mijn vreugde gestolen. Werd een reëel moment van afwijzing een dief van mijn vreugde en werd het duister.
Maar gelukkig is er elke dag een nieuwe kans. Om op te staan. En die kwam ook weer. Het licht brak opnieuw door. Waarom? Daarom! Dat is Zijn antwoord aan het Kruis. Om mij. Voor mij.

'Ik ontdekte dat ik minder en minder te zeggen had, tot ik uiteindelijk stil werd en begon te luisteren. En in die stilte hoorde ik de stem van God.'
(Sören Kierkegaard)

(Stil werd ik niet (in mijn hoofd). De stilte werd gevuld met verdriet. De stem van God heb ik luid en duidelijk gehoord!).

12 opmerkingen:

  1. Karin van der Bolt31 augustus 2014 om 17:12

    Wat een verdriet maar ook wat een geweldige ontmoeting. Denk daar elke keer aan terug als je weer die pijn krijgt. Neem Hem mee! dikke knuffel van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtige ontmoeting idd in de kerk! Bijzonder trouwens, een stilte-dag.
    Al je pijn bij het kruis van Jezus leggen, mooi hoe je je ervaring omschrijft wat anderen ook weer kan en mag bemoedigen! Ik moet ineens aan een filmpje denken die ik zelf laatst heb gezien: https://www.youtube.com/watch?v=p5Djs3ItK3k . Misschien ken je het wel. Ik hoop dat het je tot zegen mag zijn, of evt andere als je verder filmpjes van Corrie bekijkt. Ze legt het zo mooi uit! En van dat bankje in de gymzaal... Altijd laatste (omdat het dan maar moet), geen verjaardagsuitnodigingen, pesterijen... kortom; op school niet geaccepteerd, thuis afgewezen, geen plekje in de kerk etc... herkenbaar hoor! Komen we er ooit helemaal overheen in dit leven? Het zal denk ik altijd een zwakke plek blijven, een pijnlijk litteken. Maar we mogen het allemaal bij Hem neerleggen. Elke dag weer! Wat is dan het meest belangrijk in de wereld om te hebben? Dat we eroverheen komen en eindelijk kunnen meedraaien in deze maatschappij zonder helemaal kwetsbaar te zijn, of de wetenschap - waarover jij zo mooi schrijft - dat Hij ons lief heeft, gewoon zoals we zijn, met al onze pijn en noden... Het vergt moed en lef om hierover te schrijven, om dit te delen. En het getuigt van kracht om je door alles, elke dag weer, heen te worstelen zonder op te geven! Soms misschien moe gestreden of een beetje uit het veld geslagen. Maar je staat weer op en dat is wat belangrijk is! Veel zegen toegebeden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sorry, was mijn naam vergeten op het eind... Tineke :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dankjewel Karin en Tineke voor jullie waardevolle reacties. En ja Tineke... Al blijft de diepe pijn levenslang, Hij is en blijft er bij.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een bijzondere blog, van een prachtige, maar ook heftige gebeurtenis, Justine. Maar ook weer zo herkenbaar voor mij. Wat schrijf je toch treffend. En, ik weet het weer zeker: Er bestaat geen toeval. Deze week ga ik voor een paar dagen in retraite zoals je weet. Ik ga jouw blog uitprinten, en neem hem mee naar het klooster. Ik hoop, dat je een goede en gezegende week mag hebben? Hartelijke groet, Hielke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dankjewel Hielke en een gezegende retraite gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn moeder zei vroeger vaak : "vraag niet waaròm maar waartóe ! Wat is de bedoeling van dit verdriet, deze pijn, die rotopmerking, die teleurstelling, die.....enz. Wat kan ik ermee? Kan ik er wijzer door worden, er van groeien misschien zelfs. Niet bepaald gemakkelijk, maar als het (soms) lukt is die narigheid ten goede omgebogen. Maar nogmaals: soms héél moeilijk.

      Verwijderen
    2. Sorry, anoniem is in dit geval Jacqueline

      Verwijderen
  7. Ik ben blij om dit te lezen. Dank je wel voor het delen van je persoonlijke ervaringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat eerlijk geschreven. Onze dochter wordt met gym ook altijd als laatste gekozen, hoop maar dat het niet zo heftig doorwerkt later

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zo mooi beschreven, ik voel de emoties, je verdriet, je vragen.....gelukkig is Hij er altijd ook in onze donkerste strijd en verdrietigste momenten 🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

    BeantwoordenVerwijderen