zondag 7 september 2014

Bankje gymzaal

In mijn vorige Blog had ik het over 'het bankje' in de gymzaal. En zoals iemand terecht bij één van de reacties schreef, kan dat in allerlei situaties (nog steeds) gebeuren.

En ik wil 'dat bankje' dan ook graag als beeld gebruiken in een poging om uit te leggen wat er in mijn hoofd soms gebeurt, als ik (groeps)processen niet begrijp.



Dit zal een taaie Blog worden. Dus vooral voor diegenen die zich willen verdiepen in mijn denkprocessen.
Ik wil ook vragen om de input van de lezer. De input hoe jullie - als lezer - tegen zulke processen aankijken.
Zo kan ik van jullie leren en jullie van mij.

Het beeld van de gymzaal

In die gymzaal wijst de leraar een 4tal mensen aan (of 2 of 3, afhankelijk van het spel wat gespeeld gaat worden).

Die 4 mensen ('leiders') mogen uit het restant van de groep één voor één iemand noemen, die bij hun in het groepje mag komen. Deze 4 mensen maken keuzes. Op grond van snelheid, behendigheid, tactiek, sociaal vermogen, etc. Zo wordt er doorgegaan met kiezen. Totdat er uiteindelijk één iemand op de bank overblijft.
(dat gebeurde met mij dus... ik voldeed nooit aan de criteria van de 'leiders'... en uiteindelijk besliste het lot dan in welk groepje ik werd gezet... vervolgens wilden de 'leiders' me dan nog onderling uitruilen met een andere groep, omdat ze mij niet wilden).


In Real Life

Zo zie ik het in allerlei verbanden nog gebeuren. Met koffie drinken ergens, ontstaan groepjes (niet bewust geformeerd, maar toch). Met conferenties, etc. Waar ik ook kom. Ik zie voor mijn ogen de groepjes. En ik zit op die bank (al is het maar gevoelsmatig, omdat ik de 'buitenwereld' niet écht begrijp. Ik leef er in, maar ben er geen deel van. En andersom word ik vaak ook niet begrepen). Nu is het wel zo dat ik mijn eigenwaarde er niet meer vanaf laat hangen. Ik ben op dat bankje van even veel waarde als deelnemend aan een groepje. Het is niet zo zeer dat ik om die reden nog in een groepje zou willen. Sterker nog. Jezus komt naast me zitten op dat bankje. Het gaat om het idee er áchter. Een 'leider' maakt keuzes. Wie wel, wie niet. En op grond van die keuzes, hoort iemand er wél of niét bij. Er is dus sprake van uitsluiting. En zodra ik dat merk... gaan bij mij de haren recht overeind staan... De 'leider' bepaalt dus of iemand wel bij zijn/haar kring mag horen of niet... Op grond van wat??? Vaak krijg je dat niet eens te horen of te weten. Maar de ene staat dus kennelijk in hogere 'rang' bij die 'leider' dan de ander. En dan gaan mijn haren recht over eind staan van onrechtvaardigheidsgevoel. In Zijn ogen zijn we toch juist allemaal gelijk? Van evenveel waarde? Rijk of arm? Dik of dun? Claimerig of 'normaal'. 

Jezus als Leider

We zijn allemaal unieke mensen - autistisch of niet - en Hij houdt van ons allen! Sluit niemand uit. Of je nu volwassen of kinderlijk bent. Claimerig of 'normaal' gedrag vertoont. Hij maakt geen keuzes in wie Hij wel of niet geïnteresseerd is. Hij wil iedereen volgen. Is blij met mij en jou. Je hoeft niet eerst aan iets te voldoen, voordat je bij een select clubje mensen zou horen, in wie Hij geïnteresseerd zou zijn. Voldoe je daar niet aan... Val je buiten dat selecte clubje. Word je niet gekozen. Zit je op de bank. Achtergebleven. Mensen gaan zo met je om. Hij NOOIT. Iedereen is even kostbaar in Zijn ogen!!!

Zou je niet iets van Hem als 'leider' kunnen leren in dat opzicht?
Want het complexe...
We zijn allemaal die 'leider' op zijn tijd. Ik kies ook wie er hier op bezoek komt. Met wie ik vrienden wil zijn op FB. Wie er welkom is op een verjaardag (of juist niemand). Soms kun je als 'leider' niet onder bepaalde keuzes uit. Maar over het algemeen kies je zelf ook. 
Maar dan heb ik zélf ook moeite met uitsluiten... Uitsluiten betekent moeten teleurstellen... Dat iemand op de bank achterblijft. En ik weet maar al te goed hoe dat voelt....

Ik zou juist willen dat mensen zijn en handelen zoals de Leider. Dát is rechtvaardig. Daarom kan ik ook zo uitkijken naar de dag dat alles rechtgezet wordt door Hem. Dan hoort iedereen bij Hem, bij die Ene Vader. Eén gezin aan tafel.

Facebook

Op facebook zijn deze processen nog eens extra complex voor me.

Soms ben ik daar de 'leider' en kies ik wie er bij mijn 'vrienden' mag horen (en ó wat kan ik zelf moeilijk mensen ontvrienden... dan maak ik ook een keus om iemand 'mijn groep' uit te knikkeren... Een keus op grond van wat? Te weinig aandacht voor mij? Te weinig inspirerende posts? Te veel aan mijn nek hangen?)
En soms ben ik daar degene die 'gekozen' wordt. Dan krijg ik vriendenuitnodigingen. Of mag deelnemen aan een FB-groep. Maar wat nu als iemand besluit mij uit zijn/haar vriendengroep te gooien... ontvrienden of blokkeren. Als ik de reden weet, kan ik er mee leven. Weet ik de reden niet... Dan komt dat onrechtvaardigheidsgevoel weer om de hoek kijken. Communicatie en uitleg naar mij helpt dan al enorm om te accepteren dat ik naar een ander clubje uit moet wijken of terug moet naar het bankje.

En dan ben ik op FB ook nog 'bevriend' met 'belangrijke (christelijke) mensen'. Dit is een groep 'leiders' waar weinig interactie mee is. Toch maak ik dan de keus dat ze in mijn groepje blijven (en zij maken kennelijk ook de keus dat ik in hun groepje mag blijven). Omdat ik bijvoorbeeld zijn of haar posts inspirerend vind. Niet om de 'goeroe' zelf. Maar om de boodschap van de 'goeroe'.

Lastiger wordt het als er 'gewone mensen' of 'goeroes' zijn, waarvan je gaat merken dat ze bínnen hun groepje keuzes gaan maken wie ze wel aandacht geven en wie niet. Dan heb je eigenlijk weer de groepjes in de gymzaal... Op grond van welke (vage) criteria val je wel of niet binnen een bepaalde groep bij hen? En moet ik daarin afwachtend zijn... hoor ik er wel of niet bij? Moet ik actief bepaald gedrag gaan vertonen, of juist laten om er wel of niet bij te horen... Dan komt dat hele ongelijkheidsprincipe weer... Wat bij mij de onrechtvaardigheid prikkelt...!!! Waarom mensen zo verschillend behandelen??? Dat is toch ook niet Zijn bedoeling??? En dan is het niet om bij het 'selecte' clubje te horen, dat van de persoon in kwestie aandacht krijgt. Het gaat ook niet óm de persoon. Ik wil de uitsluiting kunnen begrijpen... De uitsluitcriteria kunnen begrijpen. Er worden toch soms wel bewuste keuzes in gemaakt. 
Als ik dat dan aan een persoon in kwestie ga vragen en de persoon denkt dat het om hem/haar gaat... Dat het dus een soort van afgoderij zou zijn... Dan voel ik me helemáál onbegrepen. Ik hoor juist bij de grote Leider. Bij de groep die Hij uitgekozen heeft!!! Kind van Vader!!! Dan kan ik niet begrijpen dat mensen die zich laten inspireren door de Leider zelf wel mensen verschillend benaderen in de omgang. Aparte groepjes creëert binnen zijn/haar eigen groep. Al zit ik op het bankje, ik ben van evenveel waarde. Daaróm juist. Omdat ik van evenveel waarde ben, als het 'selecte clubje' dat anders benaderd wordt. Mijn waarde stijgt niet als ik bij een bepaalde groep hoor. En daalt ook niet als ik er niet bij hoor. Al zit ik op het bankje.. Jezus zit bij me op dat bankje. Dus dat is het punt niet. Het punt is dat ik niet tegen ongelijke behandeling kan.
Is het jaloezie dan? De ander meer aandacht dan ik? Nou... ik heb sowieso moeite met aandacht delen. Maar het gaat hier vooral om onrecht. Want ik voel hetzelfde als ik zie dat een ander noodgedwongen op een bankje zit. Die hoort er ook bij!!! Ergens in een groepje. En als dat niet zo is, dan wens ik hem/haar toe dat hij/zij ook niet alleen zit op het bankje, maar Jezus ook bij hem/haar is.

Gebrokenheid

Ik denk dat ik er mee moet leren leven dat dat bij de gebrokenheid hoort.
Want ik zie het bijna bij elke FB-vriend of elke 'real-life' persoon om me heen gebeuren.
Maar zoals beschreven, is dat op FB dus extra complex voor me.
En ja... ik zal het zelf ook wel bewust en onbewust doen.
De ene meer aandacht geven, dan de ander.
Maar bij mij is het wel... Als ik je het vertrouwen geef om bij mijn groep te mogen horen, dan wil ik iedereen in mijn groep gelijk behandelen. En als ik dat niet doe, dan hoor ik dat graag. Want behalve bewuste keuzes, maak je natuurlijk ook veel onbewuste keuzes daarin.

Zo complex ziet dus voor mij de buitenwereld er uit. Zowel de echte, als de FB-wereld.
Pffff. En daarin komt geen enkele 'leider' voor mij in de plaats van Hem... Al zouden ze het nog zo hard denken, als ik om de aandacht vraag. Ik vraag om de aandacht vanwege 'gelijke behandeling'. En niet om de 'leider' zelf. Wát een hoogmoed... als ze zichzelf zo belangrijk maken (en denken dat ik hen zo belangrijk maak... en wat voel ik me dan onbegrepen... wil mezelf dan gaan verdedigen... maar kan de juiste woorden niet vinden hoe het bij me werkt... tot nu: in deze Blog!!!).
Zo werkt het in een schoolklas ook. Waarom geeft de leerkracht de ene leerling telkens een beurt en valt de ander er altijd buiten? Omdat de ene slimmer is dan die ander? Beide leerlingen hebben recht op aandacht. Ook de slimme! Misschien minder of op een andere manier. Maar die hoort er óók bij. Zoals we ook allemaal bij Jezus horen. Niet de leerkracht op de plaats van Jezus. Maar zoals Jezus.
Niet meer die rot-groepjes en om vage redenen op de bank belanden. Maar één familie. Ik kijk er naar uit. En verlang er naar er in dit leven daar al veel van te mogen ervaren. Maar weet dat het gebrokenheid is dat dát nog niet het geval is.

Maar vermoeiend is het wel. Je ziet aan iedereen om je heen (mijn digitale en offline netwerk dus), als het ware ook een 'netwerk' hangen. Een groepje hangen (cirkels?). En bij onrecht staan mijn haren recht overeind.



2 opmerkingen:

  1. Wat een verschil qua reacties, he, zo heb je ineens veel reacties, en zo nog niet één. Ik herken het wel een beetje, wat je schrijft en moet zeggen dat ik het ook niet altijd even goed begrijp. Soms hoor je er 'gewoon niet bij'. Klein voorbeeld: bij mijn dochter op school zitten kinderen uit verschillende gemeenten. Vanuit een gemeente zitten de meeste kinderen. Wij komen niet in die gemeente. Op het schoolplein als de kinderen worden opgehaald staan de moeders uit die gemeente veel bij elkaar (groepsvorming). En wie staat er vaak alleen... inderdaad: Moi. En weet je wat grappig is, als je zelf toenadering zoekt, dan reageren ze wel en als je zelf geeft, dan nemen ze wel, etc. Het zal blijkbaar vanuit jezelf moeten komen, een ander investeert daar niet (zomaar) in, (dit is wel even heel kort door de bocht gezegd hoor). Ik denk dat mensen die eenzaamheid kennen (vooral eenzaamheid door afwijzing) dit eerder zullen begrijpen dan mensen die dit gevoel niet of nauwelijks kennen. Onder christenen is er ontzettend veel groepsvorming valt mij op, in kerken, op scholen, etc etc. Waarom? We zijn toch allen gelijk, broeders en zusters? Ik sta er niet lang bij stil en ben tevreden met mijn leven en leef niet op goedkeuring van anderen. Dus als ze niet naast me willen staan of geen gedag willen zeggen, nou ja, prima dan. De lach op mijn gezicht wordt er niet minder om. Ik kan nu zo denken omdat ik een gezin heb en mij geliefd voel door mijn dierbaren. Als ik alleen zou zijn, zou ik het denk ik wel erg vervelend vinden. Tja, door je blogs te lezen kijk ik wat meer naar het meisje dat ook eenzaam op de bank zat, nergens bij hoorde in de kerk etc. Soms vraag ik me nog af hoe het kan, had ik iets raars of zo? geen idee eigenlijk, het zal wel mijn verlegenheid zijn geweest, of mijn brilletje... Maar deze ervaring heeft mij wel gemaakt tot wie ik nu ben en dat is iemand die verder kijkt dan gemiddeld (om het maar even zo uit te drukken), maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel :) Groetjes, T

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank voor je openhartige reactie. En dat er hier weinig reacties komen, ben ik wel gewend.

    BeantwoordenVerwijderen