woensdag 1 oktober 2014

Ik ben een 'nobody', die door de Genade van God een 'somebody' mag zijn.

Wat een titel van deze Blog. Dat zijn grote woorden.
Ik ben een 'nobody', die door de Genade van God een 'somebody' mag zijn.

Deze woorden las ik in een artikel gisteren, dat me raakte: 'hoe om te gaan met lastige mensen'.
Ikzelf word door mijn 'beperkingen' al snel als lastig getypeerd. Je zou je dan al snel een 'nobody' gaan voelen. Alsof je ook wilt gaan bewijzen dat je tóch een 'somebody' bent, als tegenreactie.
Dat gebeurde vroeger op school al. Ik werd behandelt door mijn klasgenoten als een 'nobody'. Door allerlei overlevingsstrategieën, ga je je dan toch een beetje een 'somebody' voelen. En dat gebeurt nu niet anders. Als ik door mensen anders benadert word, omdat ik dat schijnbaar door mijn beperking (autisme) over me afroep (lastig dus), komen die overlevingsstrategieën weer naar boven.
Eén overlevingsstrategie is dat er allemaal stukjes van mij op eilandjes achter zijn gebleven. 'Kind-delen' van me. En sommige 'delen' opereren nog steeds actief. Zeker als ik het gevoel heb, te moeten bewijzen dat ik een 'somebody' ben.

Maar wat 'dóm' van me, om dat te moeten bewijzen. Want ik bén het gewoon. Want... hoe harder ik - op eigen kracht - ga bewijzen dat ik een 'somebody' ben, hoe meer ik me een 'nobody' voel. Ik voel me vies en schuldig, dat ik in 'delen opereer', in plaats van in de persoon van 'volwassen zelf'.

En of het nou zonde is, of ziekte, schuld of gebrokenheid. Dat maakt niet uit. Er is voor die zonde, ziekte, schuld en gebrokenheid, geleden en betaald. Voor wat ik gisteren deed én voor wat ik vandaag of morgen ga doen (al dan niet in 'delen').
Er IS betaald. Voor MIJ IS GELEDEN. Voor MIJ IS GESTREDEN. Voor MIJ WORDT GEPLEIT, door Hem die stierf voor mij, bij de Vader.

Dankzij Hem ben ik geen nobody meer, maar een somebody. Daar hoef ik Hem alleen maar voor te danken en te ontvangen. Kan ik dat? Zolang ik er tegen blijf vechten en me schuldig blijf voelen niet. Kortom... staak de strijd om geen nobody meer te willen zijn. Ik zal moeten accepteren, dat ik het gewoon soms ben. En dat ik soms in 'andere delen' opereer en kan dissociëren, daardoor. Maar dankzij Zijn genade ben ik een somebody! Juist omdat ik dat wel wéét, baal ik er zo van, als ik weer die 'nobody' ben. Want ik zou zó graag zijn als Degene, die een Somebody was, bij uitstek. En tegelijkertijd doorleeft heeft, hoe het is om als een nobody behandelt te worden. Ik zou op Hem willen lijken. Maar mijn leven lijkt er in de verste verte niet op. Dus is mijn gebed: 'help me om meer en meer te gaan lijken op die Somebody, door Uw Geest. Want uit mezelf ben ik een 'nobody', maar door U een somebody. Help me dan ook om zo te leven'.

Met deze woorden en dit gebed in mijn 'rugzak', zocht ik vanmiddag in het zonnetje een plekje aan de Maas in Dieden. Dit was mijn uitzicht, zittend in het gras (eerst geknield, omdat ik mezelf in al mijn zwakheid over wilde geven aan Hem).


En het was wederom bijzonder wat er gebeurde. Met bovenstaande grote woorden in mijn hoofd zat ik daar. Nogal chaotisch van binnen. En deze woorden herhaalden zich in mijn hoofd: 'vecht er niet tegen en voel je niet schuldig (mijn kinddelen, die een somebody willen zijn), zelf strijden hoeft niet, er is voor je gestreden en er wordt voor je gestreden'. Toen kwam dit lied van Matthijn Buwalda: 'staak de strijd'.

Wát een bevrijding. Toen deze woorden: 'je wil een somebody zijn, om gezien te worden. Dat is je overlevingsstrategie, al 10tallen jaren. Maar Ik, Jezus, zit gewoon náást je en zie je de héle dag. Je hóeft jezelf niet te bewijzen, je wórdt gezien'. En toen werd het stil vanbinnen. Héél stil. Weg chaos in mijn hoofd. Hoelang ik daar gezeten heb met mijn Vader? Ik weet het niet. In ieder geval, totdat er een man met een fiets langskwam en naar me keek met een blik van 'wat doet die daar nou?'.
Maar in dat half uur of langer dat ik daar zat en het stil was, was ik een somebody. Gekend. Gezien.
Helemaal 'in de wolken' dus. Komt dat even goed uit.
Want vandaag zijn zowel mijn jongste zoon, als ik helemaal in de wolken met onze nieuwe CD's.


Muziek is de taal van zijn hart en van mijn hart. Ook dan word ik vanbinnen stil. Omdat het woorden/gebeden zijn, die ik vaak zelf niet kan zeggen, maar me wel toegezongen worden. Het komt op een andere manier binnen. Rechtstreeks in mijn ziel, zonder dat mijn verstand in de weg zit. En dat geldt nog meer voor onze zoon!

Ik wil deze Blog afsluiten met deze mooie woorden van Corrie ten Boom. Want ik wil in gedachten mensen noemen, die zich ook een 'nobody' voelen. In de hoop dat het resultaat zal zijn, dat deze mensen mogen ervaren dat ze door Zijn Genade óók een somebody zijn. Net zoals ik dat vanmiddag, aan de Maas heb mogen ervaren. En al voel ik het over een uur of morgen misschien weer anders, ik bén het wel.

Het belangrijkste wat iemand voor een ander kan doen, is voor hem bidden. Gebed behaalt de overwinning. Iedere andere dienst die wij doen, bestaat eenvoudig uit het oogsten van de resultaten van gebed.

Corrie ten Boom

5 opmerkingen: