zondag 12 oktober 2014

Jarig!

Ja ja! Er is er één jarig! En dat is deze fiets!
Deze fiets kreeg ik op 13 oktober 1981 voor mijn 14e verjaardag! Ik weet het nog goed.
Ik zat op de Mavo. In de tweede klas. (Het leerjaar dat ik uiteindelijk door mijn problemen zou verknallen, waardoor ik doubleer. Zie ook: Straf.)

Op 4 oktober vertelden de kinderen aan de leraren dat ik jarig was. De leerkrachten keken dan niet goed in het klassenboek, geloofden dat en feliciteerden me. Dat vonden de kinderen héél hilarisch, want ze wilden me gelijkstellen met een dier.... jarig op dierendag...

Misschien daarom wel was ik zo verknocht aan mijn verjaardag op de 13e.
Dat was MIJN dag.
Op de lagere school niet helemaal.
Daar gebeurde het wel eens dat er 2 op één dag jarig waren.
Maar... op 13 oktober waren het er zelfs 3.
Ik en nog twee jongens.
Ik weet de namen nog.
En daar was ik ook trots op. Want het was zo uniek. Drie op één dag.
Ik voelde me daardoor héél speciaal.

En in 1981 zou mijn verjaardag óók speciaal zijn.
Voor het eerst kreeg ik niet de oude fietsen van mijn oudere zussen. Maar een nieuwe eigen fiets!
Ik hoor mijn moeder nog bellen naar de fietsenwinkel, die je hier op het stickertje ziet staan (deze winkel bestaat niet meer). Ze wilde informatie inwinnen. Daar hoort een klein geheimpje bij, dat alleen mama en ik weten. En dat laat ik even zo.




Zoals je ziet, bestaat deze fiets, 33 jaar later nog steeds. Al enkele malen opgeknapt. En al járen de stationsfiets van mijn man (wordt niet zo snel gestolen, hopen we).

De oplettende lezer, zal de conclusie trekken dat niet alleen de fiets jarig is, maar ik zelf ook.
En de goede rekenaar onder ons, zal weten hoe oud ik word.

En dus is het tijd voor nog meer groei naar volwassenheid.
Dat heb ik écht als levensmotto voor mijn nieuwe levensjaar.
Groei in volwassenheid en gezonde verbondenheid.
Dat kan ik niet alleen.
Daar heb ik Hem bij nodig.
Ik heb er wel weer een gedichtje over geschreven.
Een gedicht dat aansluit bij mijn vorige Blog.

Ik...
Ik doe mijn best...
Ik doe mijn best om volwassen te zijn...
Ik doe mijn best om niet anders te zijn... (door tegenslag en 'handicap')
Ik doe mijn best...

Om mee te tellen in de volwassen wereld..
Om begrepen te worden...
Om volwassen gezien en benaderd te worden...
Om het te verdienen...

Dat men mij volwassen en volwaardig ziet...
Dat men mij opneemt in hun wereld...

Maar dat is hard werken...
Je best doen...
Dat is werken in eigen kracht...
Dat is constant laten zien: 'ik kan het wel'...
Voor je het weet een nieuw overlevingsmechanisme...

Wat wil ik het graag 'verdienen'...
Dat leven buiten eenzaamheid...
Maar dat valt niet te verdienen...
Door mijn best te doen...

Ik houd dat ook niet vol...
Ik wil niet langer dóen... maar gewoon 'zijn'!
Ik bén... 'Justine'.
Misschien soms een beetje anders,
maar dat geeft niet.

Ik ben een waardevolle vrouw,
en er is Iemand die zegt:
'ik houd van jou',
bij Mij mag je 'zijn'.
Laat je 'doen' maar rusten.

En dan maakt het niet meer uit,
al vind men mij onvolwassen en raar.
Ik heb erkenning dan niet nodig.
Hoewel... dat ligt altijd op de loer... 'dat gevaar'.

En dit... ja dit is een volwassen houding.
Alleen op deze manier, maak ik gezonde verbinding.
Met nieuwe of oude mensen om mij heen.
Met Hem om mij heen.

Wellicht herstel,
in relaties die zijn gebroken.
Omdat de gebrokenheid,
dan niet meer het laatste woord heeft.
En Hij het is, die helend in me leeft.



Op 13 oktober 1981 tevens afscheid genomen van mijn oude 'tweedehandsje', hier nog op de foto voor de fietsenstalling van de MAVO.

Oh ja. En voor dat ik het vergeet: groene 'holland sport'-fiets van ons: van harte gefeliciteerd met je 33e verjaardag!!!

2 opmerkingen: