zaterdag 4 oktober 2014

Kring schoolplein

Beeld van het schoolplein.

Stel…
Ik zat nu nog op school…
Dat is de periode, dat ik letterlijk wil aansluiten, in de kring kinderen.
Maar als ik er tussen wil gaan staan, maken ze expres de kring wat ‘strakker/ compacter’.
Zo kom ik er met geen mogelijkheid tussen.



Maar dan…
Op een dag…
Staat daar een ‘jongetje’.
Ik noem hem ‘Michel’.
Hij heeft medelijden met me.
Ziet achter mijn strakke gezicht mijn verdriet.
Hij neemt me mee de kring in.
Ik hoor er bij!!!!

Maar dan…
Ontdekt het jongetje,
Dat het niet voor niets is, dat ik ALTIJD uit die kring geweerd ben.
Hij ontdekt mijn ‘rare gedrag’.
Gedrag dat voor mij nog niet te verklaren was.
Omdat er nog geen diagnoses bestonden.
Maar ook hij stuit op dat ‘gedrag’.

En dus…
Doet het jongetje hetzelfde als al die kinderen deden…
Ik mag er ook niet meer bij horen.
Tenzij ik ‘aangepast’ gedrag vertoon…
Dan wil het jongetje wel weer in beeld komen.

Altijd moet IK me aanpassen.
Het is een eis van de maatschappij,
Het is een eis van alle jongetjes en meisjes als ‘jongetje Michel’.
Alleen bij aangepast gedrag, mag je er bij horen.

Dat aangepaste gedrag, noemen ze ‘volwassen gedrag’.
Met ‘volwassen regels’, ‘volwassen verkeer’.
Dat doen ál die mensen in die kring…
Het is gedrag dat ik niet snap.

Het is gedrag dat ik niet beheers.
Het is gedrag dat ik soms een beetje probeer na te doen.
Om er bij te horen…
Dan probeer ik te doen alsof ik volwassen ben.
Dat houd ik een week vol.
Een maand.
Een half jaar.

En dan hoor ik er een beetje bij.
Daarom pas ik zo graag aan.
Dan komen er volwassen reacties.
Daar doe je het toch voor!!!!!

En als ik dan weer terugval,
In het gedrag dat hoort bij ‘ik’.
Dan raak ik iedereen weer kwijt.
Omdat doen alsof niet vol te houden is.
En ik-ik-ben.
Dan sta ik alleen…

Want er is niemand van die ‘volwassen mensen’,
Die uit die kring stapt,
En met mij kind wil zijn.
Die zich aanpast aan mij, voor even.

Nee… Om er bij te horen,
Moet je voldoen,
Aan onderlinge regels,
Waar ik nog niet een kwart van begrijp.

Wil ik nog enigszins verbinding in het leven,
Dan zal ik me weer over moeten geven.
Aan doen-alsof.
Want uit mezelf lukt het niet.
Dat zijn trucjes.


Eigenlijk is dit toch geen keus????!!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen