dinsdag 28 oktober 2014

Mijn levenstuin

Sommigen van mijn lezers, zullen het misschien wel eens op mijn FB-timeline voorbij hebben zien komen. Ik ben (zo nu en dan) bezig met het boek 'Hartschrift' van Coby Kremer.


Het is een vorm van 'creatief dagboek-schrijven'. Het leuke... Het is je éigen dagboek. Er is dus geen goed of fout. Het is zoals het is. Wat er boven komt, kun je schrijven. Oordeelsvrij. Je bent zelf de enige die het leest. Nu ben ik al een tijdje bezig met 'mijn levenstuin' (voor wie het boek heeft... het is in hoofdstuk 4). Ik geloof dat ik zelden zulke moeilijke opdrachten gezien heb... Waar bloei ik van... Wat wil ik behouden in mijn tuin... etc. etc. Bij elke opdracht slaat de twijfel toe... Lees ik het wel goed... Interpreteer ik de opdracht niet compleet verkeerd... Het liefste raadpleeg ik onzeker de schrijfster met de vraag... 'is dat wat je bedoelde hier?'... Maar ik doe het niet... Hoe ik het ook interpreteer... Het is kennelijk wat er op dat moment in me naar boven komt. Al zou ik de opdracht helemaal 'fout' lezen (=anders dan door de schrijfster bedoeld...), dan is dat op dat moment wél mijn opdracht... Geen goed of fout. Geen oordeel.

Zo ben ik vanochtend gaan bladeren in tijdschriften. De opdracht luidde namelijk: 'Pak een paar tijdschriften en/of folders en scheur alle plaatjes en teksten uit die voor jou de tuin van je leven uitbeelden. Wat vind jij belangrijk? Waar ga jij van bloeien? Waar sta je voor?'...
Pfff... Daar zat ik dan... 

Dit is mijn 'bescheiden' resultaat:

plaatje 1.

plaatje 2.

Ik zal er enige uitleg bij geven:

Misschien zijn sommige dingen meer dingen die ik zou willen, waar ik naar verlang, dan dat het al zo is... Maar kennelijk wel belangrijk voor me, want anders zou ik het niet uitknippen...

Plaatje 1:

  • Ik wil zo graag dat het me meer eigen wordt om een positieve draai aan dingen te geven. Het zogenaamde 'omdenken'. Dankbaar zijn, ondanks de omstandigheden. In depressieve buien is dat zó moeilijk...
  • Ik wil controle hebben over mijn eigen planningen. Zodat ik overzicht heb, structuur en voorspelbaarheid.
  • Wat meer in 'eigen kracht' staan, i.p.v. in afhankelijkheid van anderen. Dat ik de schrijfster nu niet raadpleeg, maar lekker de opdracht, oordeels-vrij op mijn manier uitvoer is 'eigen kracht'.
  • De Bijbel open slaan. Daarin staan de woorden van waarheid over mij, over het leven. Woorden van troost staan er in (zie plaatje 2.).
  • Zingen. In groepsverband (bijvoorbeeld op een Nederland Zingt-dag), of alleen bij CD of radio. 
  • Muziek luisteren (veel Groot Nieuws Radio). Muziek is de taal van mijn hart. Woorden komen vaak verkeerd binnen. Muziek komt rechtstreeks mijn hart in. Dat hoeft niet eerst te zakken van hoofd naar hart. Het is echt mijn taal. Op die manier spreekt onze Vader tot me. Dat heb ik al zo vaak gemerkt.
  • Twitter en Facebook. Er zitten veel nadelen aan. Maar voor mij óók voordelen. Het is 'veiliger communiceren'. Ik kan langer nadenken over woorden, dan in face-to-face contact. Het is een manier om me te uiten. Om mijn Blog onder de aandacht te brengen. Een plek die mijn wereld soms groter maakt. Sommige contacten had ik niet gehad, zonder dit medium.
Plaatje 2:
  • Ik heb een beetje vals gespeeld. Dat plaatje van de koffie-mok, komt niet uit een tijdschrift. Dit is een foto van mijn eigen mok. Ik zat vanmorgen in rust aan de koffie. Het is een moment van stilzitten en 'uiterlijk stil worden' (vanbinnen meestal niet). Bedacht me toen, dat de dagelijkse koffie wel echt bij mijn leven hoort. Koffie brengt me 's ochtends op gang. Het kan een 'bakkie troost' zijn. De vele therapieën en allerhande gesprekken in mijn leven, waar koffie geschonken en gedronken wordt. 
  • En dan... 'woorden van troost'... (dit plaatje is een stukje dat hoort bij een nieuwe CD van Gerald Troost). Terwijl ik deze opdracht uitvoerde, kreeg ik het 'Spaans benauwd'. Ik las de opdracht weer... 'Waar sta je voor?'... Kijkend op wat ik uitgeknipt en opgeplakt had, voelde ik mezelf alleen maar falen...  Ik weet niet hoe ik die vraag moet beantwoorden... Ik zou het willen... Maar... moeten hier niet veel 'grotere dingen' staan? Grootse dingen? Zoals allerlei helden doen? Optreden op podia, muziek maken, beroemd zijn, naam hebben, duizenden 'vrienden' hebben. Wat verlangde ik op dat moment naar die woorden... Die woorden van troost... Woorden van troost, die ik alleen nog zoek bij Hem, in Zijn woord, van Hem (desnoods via een lied). Omdat ik woorden van troost, door mensen gesproken, als een verslavende drug tot me ga nemen... En die 'fout' heb ik ooit begaan.

    Hadden hier niet 'grootse dromen', geplakt moeten staan... Heb gedroomd om een boek uit te geven... Maar overzie dat niet... Ik ben zo 'onvolwassen' dat ik dan als een kind bij de hand genomen moet worden... Stap voor stap een plan om uit te werken. Dus die droom heb ik allang weer losgelaten. Durf niet door te pakken... Heb wel eens mensen er voor benaderd... Maar trek me dan weer angstig terug.
En toen besloot ik... Nee... wat ik opgeplakt heb, deze ochtend, is NIET fout. Ik deel het in een Blog. Want wellicht herkennen mensen zich in het 'te min denken'. Het gevoel te falen.
Ik heb nog steeds geen antwoord op de vraag 'waar sta je voor'... 
Maar nu sta ik hier. En dat is genoeg. Simpelweg 'zijn'.

6 opmerkingen:

  1. Heel bijzonder Ingeborg. Bedankt voor je openheid. Een goed plan, zo'n tuin-dagboek.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is geen tuin-dagboek. Het is een boek dat je helpt bij (creatief) dagboek schrijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken het boekje niet, maar wordt er wel enthousiast van. Dank je voor het delen van je hart....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In deze uitzending van Café Tinto vertelt Coby Kremer over haar leven en het boek 'hartschrift':
    https://www.youtube.com/watch?v=HdwKk5DVA-w

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi zo kwetsbaar als je je durft op te stellen! Maar 1 vraag komt na het lezen van je stukje bij me boven :waarom bundel je je blogs niet en maak je daar een boekje van? Zeker de moeite waard en dat moet ook te overzien zijn....
    Liefs, Ieke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi zo kwetsbaar als je je durft op te stellen! Maar 1 vraag komt na het lezen van je stukje bij me boven: wafromen bundel je je blogs niet en maak je daar een boekje van? Zeker de moeite waard en dat moet ook te overzien zijn toch...

    BeantwoordenVerwijderen