dinsdag 18 november 2014

van kind van Papa naar bruid van de Bruidegom


Veilig aan Papa's hand. Je helemaal in vertrouwen overgeven, aan Degene die de weg wel weet.

















Ik heb een verlangen: 
Om van het veilige plekje 'kind bij Papa (en papa's)' (waar ik met mijn koffers vol angst en verdriet bij Hem (hen) op schoot zit en me laat troosten, want dat voelt zo vertrouwd...), naar volwassen bruid van mijn Geliefde, mijn Bruidegom. Geen rouwend en verlaten kind, maar stralende volwassen bruid. En als de weg naar bruid zijn zwaar is, kan ik altijd op adem komen bij Papa. Sterker... Ik bén al Zijn bruid... Ik mag in die positie gaan staan. En vanuit die positie bij Papa rusten. Een bruid is volwassen. Je trouwt niet als kind. Het is een gelijkwaardige relatie met Hem. Ik loop graag als dat kleine meisje aan Zijn hand. Hij weet wel de weg. Het is goed. En dat is het 'beschadigde, verwonde kind-deel' in me. Maar ik heb ook een volwassen deel, dat stevig op de grond staat en haar mannetje staat. En dan mag ik thuiskomen bij mijn Bruidegom


Naast de Bruidegom lopen, als bruid.

Maar dan moet ik wél thuis zijn.

Ik ben altijd maar 'uithuizig'. Niet thuis bij mezelf. Hoe kan ik die Bruidegom dan ontvangen? Ik mag leren thuiskomen bij mezelf. Niet wegvluchten. Dan staat Hij met Zijn bosje bloemen aan de deur en ben ik er wéér niet... Verbonden leren zijn met mezelf... En vandaar uit verbonden met de ander. En met God. Maar eerst met mezelf.


Ik heb geleefd als een wegloper; hijgend op weg naar getob, terugkijkend naar teleurstellingen, panisch om in het heden te leven, omdat de tijd van hier en nu mij vraagt het moeilijkste van alles te doen: me gewoon openstellen en ontvangen. (Ann Voskamp in 'Duizendmaal dank')
Hóe herkenbaar en hoe vaak nog de waarheid in mijn leven. Je dagelijks overgeven en ontvangen... Zó moeilijk. Maar ook zo waardevol. Als dát lukt, ben je thuis bij jezelf en kun je je verbinden met de Bruidegom. En vandaar uit weer verbinden met de ander...

Pijn in je leven en je verbinden met de ander. Zonder dat de ander dat gat van de pijn moet vullen. Dat kan, omdát je leven, door Christus, verbonden is met God (dat bén je, het is dus geen voorwaarde, het IS zo).
Me dat eigen maken, is een groot verlangen van me. 
Dan negeer je de pijn niet. Maar je belast er anderen niet mee. Omdat dat niet meer hoeft. Het is veilig (geborgen) bij Hem. Bij de Bruidegom ;-).





Dé inspiratie voor mijn verlangen (en daaruit voortvloeiend deze Blog), was een lied van Marcel Zimmer ('ik wil met je dansen'), op een Selah-weekend 'dansen in de regen'.
Hieronder het lied van Marcel Zimmer, met een filmpje door mij er bij gemaakt.








1 opmerking:

  1. Heel mooi, maar ook kwetsbaar, inderdaad. Je trouwt niet als kind, maar mag je geborgen weten bij God de Vader.

    BeantwoordenVerwijderen