dinsdag 13 januari 2015

Autisme en (open) wonden en (gezonde) zichtbaarheid

Zó voelt autisme:

Voor je gevoel een permanent afgesneden zijn van liefde... Terwijl er liefde zat om je heen is. Maar het bereikt je niet...

Het diepste lijden is liefde verliezen.
Misschien is het willen behouden of verkrijgen van liefde wel de diepste drijfveer van alles wat we doen/laten (uit angst juist om het te verliezen, omdat we aanvoelen dat dat het diepste lijden is).
Iets van het kwijt zijn van die liefde, kun je ervaren bij een sociale handicap als autisme. Omdat liefde dan vaak een weten in het hoofd is, maar niet op zielsniveau voelbaar. Dat voelt als eenzaam. Afgesneden zijn van een, van élk medemens.


Benauwend - niet op een gezonde manier zichtbaar kunnen zijn:

Aan de andere kant is er de onweerstaanbare behoefte aan nabijheid. Misschien door mijn wonden - opgedaan in het leven - nog wel sterker, dan bij de 'normale' medemens.
Ik verlang naar liefde... maar de angst om júist genegeerd te worden ontaard in claimen.
(lees er hier meer over!)

Ik ben degene die zorgt dat anderen alles in me stoppen. Ik claim het... Uiteindelijk blijken ze leeggezogen en durven die mensen niet meer 'ongedwongen' betrokken te kunnen zijn op mij en anderen, durven ze niet meer te ademen, etc. Ik richt schade aan aan mijn medeschepselen. Weet je hoe 'fijn' dat voelt? Wetende dat je een relatie dusdanig kunt verwoesten, dat je uiteindelijk zelf in een dodelijk isolement komt. Helaas is me dat meermalen overkomen. En ben ik zelf dus ook véél voorzichtiger geworden in het aangaan van een vertrouwens-relatie met iemand. En een 'normaal' iemand zou daar van leren... En leren omgaan met zijn/haar éigen beperkingen hierin. Iemand met autisme heeft geen of nauwelijks een leercurve. Je leert niet of nauwelijks van opgedane ervaringen.
En of het nou autisme of 'open wonden' heet. Ik vind dit zéér moeilijk. Afstand is voor mij dodelijk voor veiligheid. Omdat ik nauwelijks grenzen ken en me soms te laat bewust ben van de gevaren, ben ik soms ook weer té open met mensen. Soms heb ik een muur om me heen en soms neem ik mensen vanaf seconde 1 in vertrouwen en krijgen ze álles te horen (waar ik dan later spijt van heb... (omdat het gewoon niet zo handig was, of toch niet de juiste persoon...)).  
Mensen kunnen maar beter afstand houden van deze gruwelijke verwoester. Echte zichtbaarheid heeft 40 jaar op zich laten wachten (toen pas, kwamen geheimen aan het licht). Maar het blijkt dat ik niet op een gezonde manier zichtbaar kan zijn. 

Alleen voor Vader God durf ik écht zichtbaar te zijn. Gelukkig, want dat is de beste plek. Ik praat met Hem of het een vriend is. Als ik wandel, houd ik hele gesprekken met Hem (laatst vroeg een passant, of ik een toneelstuk (hardop) aan het oefenen was... want kennelijk praat ik soms hardop met Hem en dat komt raar over, denk ik). Alleen met Hem ervaar de omarming, de liefde, waar ik me in de 'wereld', in 'het echte leven', zo vanaf gesneden voel en zo mee worstel. Zelfs richting mijn echtgenoot worstel ik met het ontvangen van liefde, me durven geven, etc. En dat merkt hij natuurlijk ook... brengt ook wel spanningen met zich mee...
Spanningen, die ik soms zo moeilijk kan ontladen... En soms ook niet anders kan dan gillen en schreeuwen (net als onze zoon met autisme, kan ik soms ook flink te keer gaan). Dan ga ik ook stampen met mijn voet. Deed ik vroeger thuis al. Een jonger buurmeisje hoorde dat dan en noemde dat 'de gestampte voet' ;-). Het is soms de enige manier waarop ik kan ontladen... het gillen en schreeuwen... 
En uiteraard horen de buren dat nu ook.... We schamen ons niet alleen voor het gekrijs van onze zoon... maar ook voor mijn geschreeuw..!!! Gelukkig hielp zichtbaarheid hier wel. Want na jaren van schaamte, heb ik enkele weken terug een brief geschreven aan de buren met uitleg. Niet om het goed te praten. Maar om de gebrokenheid uit te leggen... En het is ontvangen met begrip!!!

Dat schreeuwen zijn ook een soort ontploffingen... Het is het exploderen van een vat (dat bij mij snel vol loopt... als ik dingen niet overzie, veel te verwerken heb, overprikkeld raak of ben, etc.) Wat hielp was het van me afschrijven / SMSen aan een 'voorbijganger'. Totdat het te benauwend werd voor de voorbijganger... En dan zijn we weer terug naar eerder in deze blog... mijn moeite met nabijheid... omdat ik mensen claim en niet op een gezonde manier zichtbaar kan zijn... En dus ben ik nog steeds zoekende naar een andere manier van ontladen... :
- vertellen, schrijven aan Hem (zoals in deze Psalm,)
- of het op FB knallen... is ook vaak ontlading... 
- het schrijven in deze blog (zoals de dingen die ik niet begrijp ook hier verwoorden)
- het delen met mijn man
- dingen die ik therapie leer (of geleerd heb) toepassen 
- en meestal de combinatie van bovenstaande dingen.
Ik merk dat deze 'methodes' helpen... gaan helpen, hun vruchten gaan afwerpen... En dus heb ik het niet meer zo (vaak) nodig om naar één persoon van me af te schrijven.
Zal ik dan eindelijk op een gezonde manier zichtbaar kunnen gaan worden? Ik hoop het en dat is mijn diepste verlangen!!!


2 opmerkingen: