dinsdag 27 januari 2015

Me melden

Wat voel ik me als volwassen vrouw nog vaak het kleine meisje van toen. Van vroeger. Met dat verschil dat ik nú veel meer weet waar ik heen moet/kan/mag gaan met mijn angst.

Lees eerst nog maar eens deze blog over het melden bij mijn klasseleraar: Straf???

Ik was wel blij dat ik toen Jezus al kende. Op een dag zat ik alleen in de aula van de MAVO en zat (inwendig!!! hardop deed ik dat nooit) te huilen. Toen schreef ik deze gedichten:

Angst

Angst voor het leven,
angst voor de dood.
Het leven is zwaar,
zo zwaar als lood.

Angst voor vandaag,
angst voor morgen.
Was er maar eens één dag,
helemaal zonder zorgen.

Een lach

Was er maar eens één dag,
niet met verdriet,
maar met een lach.
Voor hoelang dat geeft niet.

Nu heb ik nog pijn.
Nu weet ik nog niet wat ik moet.
Had ik maar een keer lol en gein,
dan was alles weer goed.

Ik weet wel dat ik dit biddend zat te schrijven. Alsof ik het rechtstreeks aan Jezus schreef. Ik zie me fotografisch nog zitten aan die tafel... Maar voelde dat ik niet alleen zat. Wel fysiek alleen. Ik kan dat gevoel ook zo terug halen.

Maar nu weet ik veel meer een weg met mijn angst. Ook met de kleine-meisjes-angst. 
Ik mag me 'als bang meisje' bij Jezus melden. Weetje hoe mooi dat eigenlijk is? Nu hoef ik me niet meer bij docenten te melden voor over-pen-werk (wat zal ik toen elk lesuur ook bang zijn geweest....), maar bij Jezus. Dat is véél mooier! Dat is geen strafwerk krijgen, maar 'een knuffel' krijgen!!!!! Wilde ik even delen, door deze Blog.



Nu hoef ik me niet meer eenzaam te voelen:

Een meisje was bang en werd gepest,
Een meisje voelde zich anders dan de rest.
Naar, vreselijk naar was dat.
Zó alleen was ze, dat was zó verdrietig.
Aan dat verleden valt niets te veranderen.
Aan het beschadigde meisje en de helende vrouw van nu wel.
Maar soms... duurt het wél lang!!!

En als ik nu, bijna 2 jaar later, die blog over 'straf'' teruglees (zie hierboven), dan ben ik dankbaar dat dat niet meer zo heftig voelt als toen. Ik knal veel minder in (de angst van) dat meisje van toen. Ik voel me volwassener. Word er minder ingezogen. Voel minder die intense pijn. Er is landaangroei, Er is groei. Maar áls ik de angst voel...: me melden bij Jezus! Dan mag ik gewoon zijn... Hij weet het en Hij wist het. En 'beknuffeld' mag ik dan weer volwassen op weg. Ik vertrouw op God en durf steeds meer te leven (i.p.v. overleven). Dat is het resultaat van al die knuffels van Hem!

1 opmerking:

  1. Mooi geschreven. Ik kan me heel goed indenken hoe dat geweest moet zijn, Ingeborg. Ik schreef vroeger ook gedichten.

    BeantwoordenVerwijderen