maandag 12 januari 2015

Nieuwe regelgeving zorg

Vandaag pijnlijk geconfronteerd met een nieuwe regelgeving omtrent de incontinentie-voorziening van onze gehandicapte zoon. Het zat er al aan te komen. Daar heb ik op FB al ooit mijn nood over geklaagd. Maar vandaag belde ze dan. De zogenaamde 'TENA-verpleegkundige'. Klinkt heel wat. Maar eigenlijk is het iemand, die namens de overheid mag vertellen, dat onze zoon het voortaan moet doen met minder luiers per etmaal en dan ook nog met luiers die minder absorberen per plas.
Er tegen ageren hielp niet... 'ja maar mevrouw, we zijn met de huidige situatie heel tevreden; laat het dan zo'. 'Nee, dat kan niet, ik moet me ook kunnen verantwoorden', was haar antwoord. Er werd over onze zoon gesproken of het een product was, i.p.v. ons kind, dat incontinentie-materiaal nodig heeft (waar we ook niet om gevraagd hebben!!!)
Het nieuwe voorstel (wat geen voorstel is, maar een door de strot geduwde maatregel), wordt naar de apotheek gefaxt en vanaf woensdag kunnen we het nieuwe product (dat minder absorbeert) ophalen.
En vooral niet teveel. Bijbetalen als je er meer wilt? Zelfs dat was geen optie... Je krijgt er maximaal zoveel per zoveel weken mee en verder moet je het maar uitzoeken.
Probleem is, dat zulke TENA producten niet vrij te kopen zijn... Kost het nog een kapitaal. Maar dan zouden we nog aan ons netwerk kunnen vragen of er iemand bereid is maandelijks een aantal luiers voor ons te 'doneren'. Zichtbaar hulp vragen, is moeilijk. Maar je hebt vaak dankbare gevers. Ontvangen voor ons, is misschien nog moeilijker dan geven voor de ander. Want door (financiële) maatregel op maatregel, hebben we zeker wel eens om hulp moeten vragen.
Wordt de hulpvraag ingewikkelder, dan blijven de gevers meestal achterwege. We hebben dringend mensen nodig, die bijvoorbeeld in de vakantie tijd met onze zoon willen doorbrengen. Ook die vraag op verschillende plekken uitgezet. Met nog geen enkel resultaat. De nieuwe regels bepalen dat je zoon meer thuis komt en opgevangen moet worden door de mantelzorg. De mantelzorg is/wordt zwaar overbelast. De simpele vraag van ons (aan de overheid) is om zoveel mogelijk ondersteuning bij het thuis laten wonen van onze zoon (hij is pas 12...), wordt ons zeer moeilijk gemaakt. Als hij dadelijk in nood het huis uit zou moeten (omdat het niet meer gaat), kost dat de overheid nog véél meer geld.

Ik las gisteren in de EVA een artikel:



Daar ben ik het helemaal mee eens. We moeten weer om hulp durven vragen. We merken zelf ook dat dat werkt. Nou komt die:
Wie doneert ons 4 TENA maxi Small luiers per etmaal? In natura... Want alleen op voorschrift van de TENA-verpleegkundige krijgen wij ze bij (alleen onze eigen!!!) apotheek mee. Dus hoe u er aan komt???? Dat is uw probleem.

Me melden bij Hem met dit verdriet lost concreet niets op. Het helpt wel bij het niet verdrinken in mijn emoties. Wie moet ik anders vertrouwen? Ik snap hier niets van... Dit zijn niet te begrijpen maatregelen... Ik kan alleen vertrouwen, dat Hij de uitkomst weet...!!!
Een mooi lied, dat ik vandaag op social media tegen kwam (het is een bewerking van het lied 'mag ik dan bij jou'. Dit is 'mag ik dan bij U'.). Ik huil bij Hem.


3 opmerkingen:

  1. We zijn vereerd dat je onze versie hebt gebruikt voor je blog en dat het ook online blijkbaar mensen troost
    Heftig verhaal, veel sterkte.
    Mede namens Elize (schat ik zo in ;-), Walter

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, komt echt binnen. Zelfs het gebed! Mooie uitvoering hoor en zeer troostrijk!

    BeantwoordenVerwijderen