woensdag 7 januari 2015

Verhef je iemand tot God, als je bang bent voor iemand?

Tja... Wat een vraag... Het is van mij ook een vraag aan mijn lezers. Dus graag jullie reacties. Want ik probeer het te begrijpen, maar dat lukt totaal niet.
Ik zal kort de situatie uitleggen. Ik kwam onverwacht iemand tegen, waarmee het contact beëindigd is, op een verdrietige manier. De persoon zou mij op die plek ook niet verwachten. Dus ik paste gelijk IVEA toe (= Invullen Voor Een Ander). (NIVEA = Niet Invullen Voor Een Ander).
Ik ben dan bang dat de persoon denkt: 'wat doet zij hier, ze hoort hier niet, dat mens is niet goed wijs om na een zware ochtend hier te zijn en wellicht is ze zo gestoord, dat ze op weg was naar mij, om het contact te herstellen (terwijl ik dat niet wil)', etc.

Poeh.... Angst... Angst waarvoor???
Ik weet immers dat ik geliefd ben.
Is het dan zo, als ik bang ben voor iemand, dat ik door iemand mijn waarde laat bepalen, i.p.v. door God?
Ik wéét dat ik geliefd ben en ik mét Hem niet bang hoef te zijn!
En toch ben ik dat. Dit teruglezend denk ik eerder dat mijn irreële gedachten het monster zijn, waar ik bang voor ben, dan angst voor de persoon zelf. Ik kan niet voor een ander denken...

Als ik dat ga doen, creëer ik irreële angsten. Dan vul ik in dat iemand me afwijst, terwijl ik júist geliefd ben.

In dit specifieke geval:
Hoe kan Hij het toelaten dat Zijn koningsdochter (dat ben ik!!), geen antwoorden krijgt (omdat het contact is beëindigd), een Koningsdichter die psychisch ziek is en uit angst om met een claimend kind te maken te hebben, het beter vindt - uit liefde - te zwijgen. Ik probeer het te begrijpen... Nog steeds... Zie ook deze blog ('geen interesse'). Het klopt niet met me geliefd wéten. Dáár zit mijn angst... De spookgedachten in mijn hoofd, is de boodschap naar mij door mensen, die niét strookt met Zijn boodschap naar mij. En ik ben héél sterk in spookgedachten en IVEA... Ik loop de hele dag in te vullen voor mensen... Oef...
En dan nog mijn worsteling met het begrip afscheid: Als je afscheid neemt van iemand (niet aan de dood), is het dan zo, dat je zo iemand nooit meer te woord staat bij 'toevallig' contact? Hoort dat bij afscheid? Als ik een klasgenote van de mavo op fb tegenkom, moet ik dan zeggen: 'we namen in 1985 afscheid, dus nu spreek ik je niet meer... Geen interesse'? Als iemand anders dat naar mij wel doet... Zijn/haar keus... Maar ik vind het wel vreemd... Of je letterlijk vreemden voor elkaar bent... Ik snap geen hout van afscheid nemen...

Ik sluit af met een mooie tekst uit Spreuken 29:25 uit de NBV. Die sluit perfect aan bij mijn oorspronkelijke vraagstelling...
'Angst voor mensen is een valstrik,
 wie op de HEER vertrouwt, wordt beschermd.'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen