maandag 23 februari 2015

Approved


De zaterdag voordat de Veertigdagentijd begon, heb ik samen met mijn man deelgenomen aan deze wandeling: Veertigdagentijd-wandeling.

Daar kwamen bij mij weer mooie dingen naar boven, die ik hier wil delen.

De boodschap van genade in de Bijbel wordt eigenlijk mooi in één zin samengevat door de Amerikaanse theoloog Tim Keller: “Je bent zondiger dan je ooit had gedacht en tegelijk meer geliefd dan je ooit durfde dromen.”

Aan het begin van de wandeling gingen we nadenken, over het zondigen.
Wat is zonde voor mij eigenlijk? Zonde is in mijn ogen niet 'foute dingen doen'. Zonde is, als ik andere dingen belangrijker vind, dan mijn Vader. En als ik mijn Vader op de eerste plaats zet, me kind van Hem weet, dan komen de 'goede dingen' vanzelf als vrucht en verlangen. 

Toch besef ik nu dat ik tijdens het wandelen ging nadenken over 'foute dingen' in mijn leven. 
'foute dingen', die wél voortkomen uit dingen of mensen, die er voor mij meer toe doen dan God. Ik hoef niet ver te graven, of ik kom weer bij 'erkenning willen' uit. Erkenning, aandacht en liefde voor het kleine meisje in mij. En mijn manipuleren om die aandacht te krijgen, levenslang al. Want hoe vaak ik het ook belijd. Op wilskracht kun je daar niet mee stoppen.

We lazen Psalm 51. In vers 19 staat: 
"Het offer voor God is een gebroken geest;

een gebroken en verbrijzeld hart

zult u, God, niet verachten.".


Is mijn hart werkelijk gebroken, om al mijn gemanipuleer om aandacht, al levenslang? Bij allerlei soorten mensen... Ja, natuurlijk!!! Het drukt ook zwaar, dat dat toch continu mijn 'eerste natuur' lijkt. Ondanks dat ik weet dat Hij me bevestigd (zie ook dat citaat van Tim Keller), val ik toch continu in het gedrag van het kleine meisje... Terwijl me dat diep ongelukkig maakt. Als ik mijn toevlucht, mijn erkenning bij Hem zoek, voel ik me volmaakt gelukkig... 

Ik heb een tijd gehad, dat ik mezelf mateloos op mijn kop ging geven, voor mijn manipulatieve gedrag. Ik ging mezelf straffen en pijnigen. Ook met scheldwoorden naar mezelf. 

Wát een onzin weet ik nu. Onzin om een aantal dingen. Op de eerste plaats, is het geen schuld, maar gebrokenheid. Ik ben niet schuldig, maar wél verantwoordelijk. Dat is nu ook wel tot me doorgedrongen. Dat ik niet als dat kleine meisje van 2, om aandacht roepend, hoef te blijven liggen. Op de tweede plaats... daar waar wél sprake is van schuld/opzet, is het allang vergeven. Ik bén vergeven voor wat ik gisteren fout deed, vandaag fout doe en wat ik morgen nog fout doe.  Dus ik mag véél liefdevoller naar mezelf kijken!!!! Want er is Iemand die vol liefde naar mij kijkt!!! Wat ik ook doe, of gedaan heb, of nog doe.

Ook Zijn hart is/was gebroken om mijn 'zonden'. Om mijn gemanipuleer. Daarom hing Hij 2000 jaar geleden aan een kruis. Daarom hangt hij daar niet meer, maar zit Hij nu aan de rechterhand van de Vader om voor mij te pleiten. Hij staat aan mijn kant.


Daarna lazen we Psalm 103. Een héle bekende Psalm. Maar er bleven onmiddellijk 2 dingen bij mij hangen uit deze Psalm:

Op de eerste plaats dit stuk:

12 Zo ver als het oosten is van het westen,

zo ver heeft hij onze zonden van ons verwijderd.

13 Zo liefdevol als een vader is voor zijn kinderen,

zo liefdevol is de HEER voor wie hem vrezen.

14 Want hij weet waarvan wij gemaakt zijn,

hij vergeet niet dat wij uit stof zijn gevormd.


En dan vooral vers 14: 'Hij weet toch welk maaksel we zijn'. Dat klonk ineens zó vertrouwd. Alsof Hij zelf tegen me zei: 'Ik weet toch hoe je bent!!!, Ik heb je zélf immers gemaakt, Ik ken jou beter dan jij jouzelf kent' (ook denkend aan Psalm 139).


En wat ook bleef hangen én binnen kwam:

Vers 4b: "hij kroont u met trouw en liefde".

Opeens zag ik dat stempel 'Approved' voor me (uit de film The Shawshank Redemption, waar ik in deze blog over schreef).


Met dat vers zette Hij een stempel op mijn voorhoofd. Ik ben goedgekeurd. Hij kijkt door Jezus naar mij (alsof Hij door een antaflu-papiertje kijkt en alleen nog alles in die kleur ziet) en ziet een volmaakt mens. Hoe onvolmaakt ik ook ben, of me gedraag. 

(of zoals het in Psalm 149:4b staat "Hij kroont de vernederden met de zege". Letterlijk een bezegeling van het Koningsdochter zijn).


Approved. Wát een bevrijding. Ik hoef zélf niet te strijden, om te stoppen met dit gedrag. Hij strijdt voor me (Exodus 14:14 "De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.").

Omdat Hij me goedgekeurd heeft, mag ik het aan Hem overgeven.

En één van de manieren om niet te hoeven manipuleren en me geen slachtoffer te hoeven voelen als mensen me géén aandacht en erkenning geven: mezelf toestaan om als het kind van toen, verdrietig te zijn. Om de pijn van toen te voelen. Het hoeft niet weggepoetst te worden. Ik hoef me niet beter voor te doen dan ik ben. Nee. Het is er gewoon. Als ik mezelf de erkenning geef, toesta het verdriet te voelen, dan hoef ik het ook niet te overschreeuwen door manipulatief gedrag of me volwassener voordoen dan ik ben (omdat 'het weg moet zijn', om allerlei redenen).
APPROVED: óók het verdriet is DOOR MEZELF goedgekeurd er te mogen zijn. 

Wil je de vorige blog op weg naar Pasen terug lezen? Dit is de link: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/02/kwijt-de-bevrijding-van-het-vinden.html

Wat foto's van de wandeling: 












Meer foto's van de wandeling: https://www.facebook.com/paulienvervoorncoacht/photos/a.432980140086813.108852.432732153444945/915509471833875/?type=1&theater
en
https://www.facebook.com/paulienvervoorncoacht/photos/a.432980140086813.108852.432732153444945/915510228500466/?type=1&theater

Heb je ook interesse in zo'n wandelworkshop:
http://paulienvervoorn.nl/wandelworkshops/

1 opmerking:

  1. Mooie blog, Justine. Wat een zelfkennis, en inzicht. Maar ook een groot zondebesef. Echt bijzonder. Staat er niet ergens: 'Zondig als een kind, en denk als volwassen'. Volgens mij mag je deze gedachten gerust vasthouden? Ik weet net precies wat jij onder 'dingen' verstaat, Justine, maar een mens kan nimmer tegen dingen zondigen. Maar ik begrijp je wel hoor.

    BeantwoordenVerwijderen