woensdag 4 februari 2015

Ik krijg langzaamaan meer begrip voor (de beperkingen van) mijn buitenwereld/omgeving

Wat ik las

In 2011 las ik voor het eerst dit boek:

 

Voor mijn leestempo een zéér geschikt boek... Ik lees niet zo snel. Dat komt, door mijn verwerkingssnelheid. Dingen moeten landen en dat heeft letterlijk tijd nodig. Soms moet ik een bladzijde wel 5 keer lezen om te begrijpen wat er staat. Technisch lezen, kan ik uiteraard wel... Maar wát lees ik nu eigenlijk... Een leraar van de Havo, noemde mijn leestempo om te huilen. Hij had nog nooit zoiets meegemaakt. Je begrijpt dat boekenlijsten toendertijd een ramp voor me waren. En nu nog... Geef me geen dikke boeken met verhalen, want daar doe ik 5 jaar over. En dat is niet leuk meer... Maar dit was geschikt! Korte behapbare hoofdstukjes. Meestal lees ik een boek ook maar één keer in mijn leven. Want éénmaal doorgedrongen, onthoud ik het fotografisch levenslang. Dit boek is daarop een uitzondering. De eerste keer las ik het in november 2011. Het was sowieso de eerste keer dat ik met Henri Nouwen in aanraking kwam. Later heb ik meer boeken van hem gelezen, w.o. Adam (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/02/nogmaals-boeken.html).

Toen ik het las in 2011, liep ik nog met veel geheimen rond. Maar was al wel stilgezet door Burnout. Dus sommige dingen kwamen écht wel herkenbaar binnen.

De maanden/jaren ná lezen van het boek

De maanden erna, maakte ik niet de reis naar binnen, maar naar buiten.... Ik ging mezelf openstellen (waar o.a. deze blog ook het gevolg van is...). Maar dat was een zware bevalling. Een bevalling waarin veel afhankelijkheden gingen ontstaan. Dat is logisch, want ik wist nog niet hoe ik liefde ontvangen moest. Hoe ik om de júiste dingen moest/kon vragen, etc.. Dat is geen schuld, dat is gebrokenheid.

Toen kwam ik in het voorjaar van 2013 bij toeval (wat is toevallig?) weer in aanraking met dit boek. In tegenstelling tot andere boeken, ging ik nú wel herlezen. Het kwam weer binnen. Maar op een geheel andere manier, dan de eerste keer dat ik het las. Ik zat zelf namelijk in een andere fase van mijn leven/verwerkingen. 

En nu, begin 2015, krijg ik behandeling op een plek, speciaal voor volwassenen met autisme. En héél langzaamaan begin ik mezelf beter te begrijpen. Mijn motieven. Mijn verwachtingen. Máár óók (de beperkingen van) anderen/mijn omgeving. 

Ik zou ik niet zijn, als ik niet alles (in beeld ook) bewaard heb. Dus vond deze afbeeldingen op mijn telefoon:


Uit 'Binnen geroepen'


Uit een dagelijkse overdenking van Henri Nouwen

En pas nú begrijp ik wat hier staat en wat hij wil zeggen. Deze woorden/stem van God, via een sterfelijk mens.
Kennelijk nu (door schade en schande) wéér in een andere fase dan toen ik dit de eerste keer las. 
Zoveel tijd heb ik ook nodig voor dat dingen écht landen... (soms jaren, zo blijkt).
En zeg nou zelf... lijkt dit ook niet enorm op de woorden, die ik zélf al schreef in deze blog, een paar weken terug: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/negeren.html

Verwachtingen

Nu pas besef ik dat ik mezelf pijn doe, door verwachtingen te hebben... Ik dacht altijd dat een ander me pijn deed door niet te reageren (maar dat is een ander motief, zoals ik ook uitgebreid in bovengenoemde blog beschreven had!!!).
Mij bewust pijn doen zou echt negeren zijn... Maar het ligt meestal bij die ander... Die heeft zijn/haar eigen leven en vrijheid nodig en kan niet meer doen dan hij/zij kan of wil doen... Of hij/zij wil mij eigen verantwoordelijkheid geven...(wat is dat? ;-) ). Wél heb ik er duidelijkheid en voorspelbaarheid in nodig. Maar daar mag ik om vragen. Het is aan de ander wat hij/zij daarmee doet.

Autistisch of hooggevoelig?

Nog één ding... Over Henri Nouwen zelf. Wat ik tot nu toe aan boeken van hem gelezen heb. De citaten hierboven, etc.. Ten eerste mag ik terecht concluderen dat hij met dezelfde thematiek worstelt, als ik doe. Hij is er zelfs door in een crisis geraakt (daaruit is het boek 'Binnen geroepen' ook ontstaan). En IN die crisis heeft hij prachtige dingen ontdekt. (En ook buiten die crisis...). Dingen die ik ook mag ontdekken (in mijn crisis) en steeds vrijer in mag worden.
Maar... ik vraag me ernstig af... Was Henri ook autistisch??? (vraag ik me van Vincent van Gogh óók af!!!). Zoeken op internet brengt me bij één bron daarover. Een artikel over hooggevoeligheid: http://www.hooggevoelig.nl/drupal6/lijden-aan-te-veel-indrukken. En ook dat zou zomaar kunnen. Er zijn ook wel overeenkomsten tussen hooggevoeligheid en autisme: http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/148590-autisme-versus-hsp.html

Omdat er zoveel overeenkomsten zijn, tussen de worstelingen van Henri, Vincent van Gogh (http://willemdevink.nl/dit-liefde-vincent/, dit boek heb ik ook gelezen) en die van mijzelf (ongeacht waar het vandaan komt...), voel ik me verwant met deze mensen. Maar meer nog met wat ze me aan levensinzichten leren. God's stem, aan mij, via een sterfelijk mens.

Lezen

Dat ik 'Binnen geroepen' een derde keer ga lezen, staat voor mij nu al vast...!!!

Ondertussen lees ik nu dit boek:


En 'toevallig' (wederom, wat is toevallig???), lees ik iets waarvan het kwartje nú pas valt:
"Het is één ding om van iemand te houden en om veel vreugde te beleven aan die relatie. Maar als jij zelfmoord wilt plegen als die persoon de relatie verbreekt, wil dat zeggen dat je in je leven veel te veel glorie, te veel gewicht hebt gegeven aan die persoon. Misschien zei je diep vanbinnen wel: 'Als hij of zij van mij houdt, dan weet ik dat ik ertoe doe'. Maar als die persoon die relatie dan van je afpakt, ga je eraan onderdoor, omdat je veel meer glorie en eer aan hem of aan haar hebt gegeven dan aan God. Als er voor jou iets is wat er meer toe doet dan God, dan leg je jezelf en je hart in iets externs. Alleen als God er het meeste toe doet - wat betekent dat je alleen hem verheerlijkt en eert - heb je een veilig leven."

Groei

Nú pas, begrijp ik deze woorden. Die wellicht ver lijken te gaan. En ik begrijp dat door de worstelingen -  die Henri Nouwen ook had -  zelf ook te doorleven. Door inzichten die mensen me teruggeven. En door inzichten van God zelf (Hij brengt me op het juiste moment met de juiste mensen in contact, laat me op het juiste moment dingen lezen, etc.). Wow.... Zóveel dingen die de laatste tijd, in mijn hoofd op zijn plek vallen... Ik ben er moe van... En misschien is dit nog maar een begin. Ik geniet ervan. En wellicht heb ik over een jaar weer héle andere inzichten. Maar elk verworven inzicht is groei.


3 opmerkingen:

  1. Mooi hè! ;)
    Nee, Henri en Vincent is zeker geen toeval. Of ze (beide( autistisch waren is maar de vraag.
    Maar wel hooggevoelig, een burden .. maar zoveel mooier dan hoogstens een keer gevoelig..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeker weten Johannes! Véél mooier en rijker.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beide behoren tot mijn "soulmates".
    Heb bijna alles gelezen van Vincent (en ook van Nouwen, al komt uiteindelijk bijna ieder boek van hem op dezelfde boodschap neer).
    Wanneer je de persoon Van Gogh 'bestudeerd' blijkt hij nog zo veel meer dan een begenadigd schilder geweest te zijn.
    Mooi.

    Zie ook plaatje onderaan de rechterkolom op m'n weblog .. ;-)

    groet, -Hans

    BeantwoordenVerwijderen