zaterdag 7 februari 2015

Mijn laptop en een onhandig gesprekje

Een blogje ontstaan uit de praktijk van mijn leven.



Reparatie van mijn laptop

Ongeveer een maand geleden, begon de ventilator van mijn laptop te spurten. Dat werd twee weken geleden zo erg, dat ik hem toch maar even ter reparatie naar een klein computerwinkeltje in onze woonplaats gebracht heb.
Ik kreeg een leen-laptop mee, waar ik de afgelopen weken dankbaar gebruik van gemaakt heb.

De 'simpele handeling' van het ophalen van mijn laptop

Nu ging ik vanmiddag weer naar dat zaakje. Om mijn gerepareerde laptop op te halen.
Tevoren had ik van de leen-laptop even mijn hele 'geschiedenis' gewist, want dat gaat niemand wat aan.
Gedurende de tijd dat ik die leen-laptop in mijn bezit had, gaf hij bij het opstarten telkens een foutmelding. Dat negeerde ik 2 weken lang, want ik ga niet aan een vreemde laptop 'sleutelen'.

Het misverstand

Ter plekke, haalde ik de leen-laptop uit mijn tas en overhandigde hem aan de meneer van de zaak, terwijl ik (dacht ik....) iets zei van 'dit is de leen-laptop; hij geeft vanaf het begin telkens bij het opstarten een foutmelding, dan weet u dat'. (dat vermelde ik er bij, om te voorkomen dat als hij er later achter zou komen hij mij aansprakelijk zou stellen, of zo.)
Vervolgens zet hij die leen-laptop neer en klikt wat in het systeem bij mijn klant-gegevens.
Hij vraagt me of er nog wachtwoorden op staan. Ik vertel dat ik die allemaal gewist heb (doelende op het leeghalen van die geschiedenis...).

Vervolgens pin ik voor de reparatie van mijn eigen laptop en stop die weer in mijn tas. Bij het verlaten van het pand, zegt hij tegen me: 'ik bel u als uw andere laptop klaar is; dat zal waarschijnlijk niet zo lang duren!' Ik stond al bijna buiten, toen ik dat aanhoorde. Wat verlegen zwaaide ik er op terug. Hij dacht waarschijnlijk... dat die leen-laptop, die ik gaf, óók een laptop in eigendom van mij was. Maar met zo'n vreemde wending van een gesprekje, klap ik dicht.... Voor mij is het überhaupt een prestatie - telkens weer - als ik zulk soort handelingen in het leven verricht. Kost me altijd moeite en energie. En als een gesprekje dan anders loopt, dan verwacht... dan haak ik af. Ik had me in die deuropening namelijk om kunnen draaien, en kunnen zeggen: 'meneer dit is een misverstand, de laptop die ik u net gaf is niet van mij, maar van u. Het is uw eigen leen-laptop.' Maar dat doe ik niet. Dat durf ik niet. Alsof het ook eerst moet landen en doordringen. Met een hoop vragen in mijn hoofd, zat ik even later in de auto... Wat nu... als hij me belt met de mededeling: 'mevrouw uw laptop is klaar'.... De scenario's:

  • Als ik zijn nummer in mijn nummer-weergave zie, neem ik de telefoon niet op.
  • Ik zeg 'dank u wel', rijd er heen en heb er zomaar een (vrijwel gratis) laptop bij... ;-).
  • Hij komt er zelf al achter en belt me nooit meer.
  • Ik laat Thomas of Ton de telefoon opnemen en hen vertellen dat het een misverstand is.
  • Ik ben zelf zo dapper dat ik opneem en ben nog dapperder om zélf te vertellen dat het een misverstand is... dan ontstaan deze scenario's:
    • Hij gelooft het, bedankt me voor de mededeling en hangt op.
    • Hij gelooft het niet en moet betalen, omdat ik hem - in zijn ogen - een reparatie voor niets heb laten uitvoeren...
En nu?

Zomaar een weergave van een - ogenschijnlijk - gewone handeling op een zaterdag.
Om weer te geven, wat er dan in mijn hoofd gebeurt... hoe razendsnel al die als-dan-scenario's ontstaan, en als ik niet uitkijk, met me op de loop gaan... 

En wat ik me ook nog afvroeg... Praat ik dan zo onverstaanbaar... dat hij mijn zin over die leen-laptop niet (goed) gehoord heeft? Wat is de reden dat het niet overgekomen is... En wat is de reden dat ik me niet in de deuropening omdraaide, om toen al te vertellen dat het een misverstand was. Die reden weet ik wel... Ik bedacht me toen al razendsnel... Dat het stom is, dat ik niet al ingreep, toen hij wat bij mijn naam aan het tikken was, toen ik die laptop aan hem gaf... Hoe kon ik dat weten??? Ik dacht dat hij me afmeldde in het systeem... Kennelijk heeft hij iets aangemeld... Die laptop! Ik kon ook niet eerder ingrijpen... Het enige moment dat ik kon ingrijpen, was in die deuropening, door me om te draaien. Wat was dan de angst... Het was geen angst... Ik had puzzeltijd nodig. Al die scenario's in mijn hoofd op een rijtje... Om te beginnen, die rode zin hierboven. En daarna de rest in deze blog beschreven... En dan is het moment voorbij!!!!

Zo was dat ook, toen ik nog werk had:

In de middagpauze zaten we met zijn allen aan een tafel in de kantine/het bedrijfsrestaurant. Er werd druk gepraat. Over werkdruk, familie, sport enzovoort. Ik wilde daar graag aan deelnemen. Maar elke keer wanneer er een interessant onderwerp langskwam moest ik daar even over nadenken hoe ik het zou formuleren. En tegen de tijd dat ik er klaar voor was om mijn inbreng te geven was het onderwerp alweer veranderd.
Bij vergaderingen, idem dito.
Wanneer je autisme hebt duurt het soms even voordat je hoofd alles op een rijtje heeft. ‘Puzzeltijd’ noemen ze dat. Dat betekent dat je niet snel op een situatie in kunt springen.

En zo dus ook niet op deze situatie... 
Hoewel er nu wel een stemmetje in mijn hoofd zit, die zegt... 'je was zeker bang voor het oordeel van die man, je was dus niet vrij'. En zo teruglezend, zou ik dat bijna als conclusie kunnen geven. Maar de werkelijkheid is, dat ik in mijn hoofd gewoon nog aan het puzzelen was. Tot aan het schrijven van deze blog. Nu zijn er opnieuw 2 scenario's:
  • Ik pak nú de telefoon en vertel hem het misverstand alsnog (als hij er al niet zelf achter is gekomen...) (is wéér zo'n eng gesprekje... maar geeft voor nu misschien wel het meeste rust... Ik vind bellen ook zó eng... in alle situaties!!! Laat meestal mijn man alle telefoongesprekken voeren... en wat me nú weerhoudt van bellen is de schaamte... hij denkt vast ook, 'waarom zei ze dat niet gelijk'... Nou én???? Maakt dat wat uit wat hij denkt...???)
  • óf ik wacht één van bovenstaande scenario's af nu.
Wat zouden jullie adviseren???

4 opmerkingen:

  1. Misschien moet je toch gewoon maar even bellen en de situatie uitleggen. Dat geeft dan vast weer rust in je hoofd als je dat hebt gedaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat heb ik ondertussen ook al gedaan, Wendy! Maar bedankt voor het advies!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed advies. Dit blog is zeer interessant met handige informatie!

    BeantwoordenVerwijderen