woensdag 18 maart 2015

Over schapen en meer

Dieren als voorbeeld

In de Bijbel worden veel dieren als voorbeeld gesteld. God kent zijn pappenheimers . Deze dieren en ook onze gehandicapte medemens (zalig de armen van geest), leren ons een les, hoe we kunnen leven. Een les die Jezus ons ook al leerde. Leven per dag. Op een cd van onze jongste zoon staat hier ook een liedje over. En als ik kijk naar zijn manier van leven, dan besef ik hoe onbeholpen ik vaak leef. Me zorgen makend over de dag van morgen. Dat komt mede door het vermogen om te kunnen denken.
Dieren hebben dat vermogen niet (denk ik...).


Zo heb ik me deze week óók door dieren laten inspireren. Door dat weer op FB te zetten, en wat reacties te krijgen, is de inspiratie voor deze Blog weer ontstaan.

Donderdag 12 maart op FB:


'Hij bestaat echt; het zwarte schaap! Laat ik nou altijd gedacht hebben dat ik dat was. Na het treffen van deze kudde weet ik gelukkig beter.'

Woensdag 18 maart op FB:



'Lonely.
Eén schaap in een hele grote wei.
Zal hij zich net zo verloren voelen, zoals ik soms die gevoelens heb?'


Daar kwamen wat mooie reacties uit voort:
Reactie 1: 'Of kan "hij" genieten van de rust , ff geen geblaat om hem heen ?? '
Mijn reactie: 'Ja... Voelt hij/zij überhaupt, d.w.z. is het beest zich bewust van gevoelens/omstandigheden? Onze jongste zoon is ook altijd alleen. Al zijn er kinderen om hem heen, lijkt hij zich er nauwelijks bewust van te zijn. Mist hij contact? Misschien is het in zijn eigen wereld, in zijn eigen 'grote wei' wel veel fijner.'
Reactie 2: 'Zo alleen staan in een wei. Heerlijk! Daar zoek ik regelmatig de buitenlucht voor op.'
Reactie 3: 'Soms kun je ook gewoon lekker genieten van rust! '
Mijn reactie: 'Ja, klopt. Vorige week al een ontdekking gedaan over 'het zwarte schaap', nu over de rust van 'het eenzame schaap'.'
Reactie 4: 'Een van mijn kinderen speelde op school net in groep drie, ook altijd alleen. Bv buiten, steentjes tellen etc...
Degene die er een probleem van maakte was de juf, die vond dat hij alleen speelde en dat kon toch niet! Hij moest toch met andere kinderen optrekken in de pauze...'
Mijn reactie: 'Precies. En dáárdoor krijg je het gevoel dat je anders bent, en ga je je proberen aan te passen. Wat niet lukt natuurlijk, omdat dat je echte 'ik' niet is. Je voelt je het zwarte schaap, omdat anderen zeggen dat het zo niet hoort...'.

En zo kwam ik - zonder gekheid - weer uit bij dat zwarte schaap van vorige week. Ik vond het een mooie beweging van 'je alleen voelen', naar 'denken dat je alleen bent, enkel en alleen om dat anderen er een probleem mee hebben'. Als je de hele dag 'schele' wordt genoemd (ik vroeger), dan ga je ook dénken dat je lelijke grote ogen hebt. Terwijl alleen anderen kennelijk een probleem met mijn ogen hadden. Ik aanvankelijk niet. Je gaat die jas aantrekken en die gaat nog vertrouwd voelen ook... Zie hem dan maar weer eens uit te krijgen (dat beeld over jezelf...).

Ook dit is een Blog op weg naar Pasen. Met het thema gevangenschap en bevrijding.

Ik moet met 'mijn schapen' denken aan deze tekst uit Jesaja 53:6-7.
Hij werd het zwarte schaap. Helemaal 'lonely'. In mijn plaats. Daardoor mag ik bevrijd worden, van 'mij het zwarte schaap voelen'. Zelfs al zou ik het zwarte schaap zijn, of zo behandeld worden (of denken zo behandeld te worden), dan ben ik nog een pracht mens. Het ene schaapje is niet mooier dan het andere. Ieder schaapje is uniek en waardevol. Voor Hem is ieder schaapje evenveel waard. Niet hetzelfde, maar wel gelijk. Wat maakt kleur of handicap dan nog uit? Ieder is even geliefd. Zó geliefd, dat Hij zich vrijwillig naar de slacht liet leiden in mijn plaats.
Daardoor mag ik bevrijd worden van 'me alleen voelen'. Hij is altijd bij me. En dat klinkt als een 'dood-doener', maar het is wel zo. Wat maakt gezelschap dan nog uit? Ik ben vrij. En hoef geen gezelschap op te zoeken 'om dat dat zo hoort...'. Als er in gezelschap in sociaal opzicht wat van me gevraagd wordt, dan kan ik totaal ontsporen. Zó moeilijk vind ik dat... de 'normale gesprekjes'. 

Pelgrim

En iets van die bevrijding, is in mijn leven de laatste tijd wel merkbaar en voelbaar.
Zo schreef ik vandaag op FB ook nog tussen neus en lippen door:
'Een vluchteling is bang. Een pelgrim leeft uit verlangen (gaat vooruit). Een vluchteling kijkt naar het verleden, een pelgrim kijkt naar de toekomst (hoop). Wat ben ik? Vluchteling of pelgrim? De Mavo waar ik vroeger op zat, heette 'Mavo de Pelgrim'. Maar dat terzijde...
Ik denk dat ik steeds meer pelgrim ben, en steeds minder vluchteling (letterlijk, was dat soms).'

En dat van die 'mavo de Pelgrim'... Dat is niet helemaal terzijde... 
Het was een school met een katholieke identiteit. Ik kan me nog goed de jaarlijkse praatjes herinneren van directeur dhr. Messink, als er bijvoorbeeld weer geld ingezameld was voor Ethiopië, met één of andere actie. Dan werd er ook gerefereerd aan 'het pelgrim' zijn... 






Dit was een foto van alle eindexamen-kandidaten in 1985. Ik ben diegene die daar opzij kijkt.


Over schapen en zo

Ik wilde deze Blog eerst die titel meegeven. Maar dan zou ik meeliften op het succes van dit cabaret-duo: http://www.overschapenenzo.nl/wie-zijn-wij/. Dat vond/vind ik niet helemaal fair. Vandaar de titel 'Over schapen en meer'. Dat is het ook geworden in deze Blog. Over schapen en zoveel meer. Ik ben gewoon ik. Zwart of alleen. Wit of samen. Het maakt niet uit. Deze vogel kan het ook niet zoveel schelen, al die opgelegde regeltjes:


Ook hij/zij is 'vogel-vrij'.

2 opmerkingen:

  1. Goed geschreven, en heel mooi. Waarheid als een koe (ander dier, wat volgens mij vrij dom is).

    BeantwoordenVerwijderen