woensdag 29 april 2015

Een getuigenis hoe ik ervaar dat God voor mij/ons zorgt.




Verandering binnen de zorg
Sinds begin dit jaar is er heel veel veranderd in/binnen de zorg. Dingen die via het rijk liepen, lopen nu via de gemeenten. Zo is ook mijn eigen zorg (vrijwel vlekkeloos) overgezet naar de gemeente. De zorg die ik wilde is toegekend. En omdat ik 'zorg in natura' had (geen PGB), heb ik ook geen gedoe met de SVB die rekeningen moet betalen. Enige nadeel is dat je weinig te kiezen hebt aan zorgverleners.

Wet Langdurige Zorg
Voor onze jongste zoon een zelfde soort verhaal. Hij had ook zorg via 'zorg in natura' (we kregen dus geen eigen budget, maar zorg werd rechtstreeks ingekocht; je hebt dan weinig keus qua zorgverleners. Het is of zorgverlener A of zorgverlener B. Maar omdat het centraal werd ingekocht, konden we veel uren zorg krijgen. Iets wat we hard nodig hadden/hebben). Via die 'zorg in natura' maakte hij ook gebruik van logeeropvang bij de zorgaanbieder. En enkel kinderen die gebruik maakten van de logeeropvang (dat was al een kleine groep; maar ook daarin voorziet Vader al jaren in wat we nodig hebben) werden overgeheveld naar de Wet Langdurige Zorg. Daardoor blijft zijn opvang grotendeels ongewijzigd. Omdat de zorgaanbieder i.h.a. wel minder geld binnen krijgt, is er vooral in de vakanties veel geschrapt aan zorg. Maar via een ingewikkelde constructie van 'onderaannemerschap', kan hij toch (bij een andere aanbieder) gebruik maken van opvang. Veel keus was daar ook niet in, maar het is gelukt (omdat we geen PGB hebben, kunnen we niet 'zomaar' naar een andere plek). Vader heeft voorzien in een oplossing en heeft mij de capaciteiten gegeven om het uit te zoeken ;-).

Hoe het mis had kunnen gaan; column van Annemarie Haverkamp
Dus met wat haperingen, hebben we toch nog veel zorg. Voor mijzelf en voor onze zoon. Want stel... dat we wel onder de gemeente waren gevallen, met een PGB (wat zomaar had gekund, als die logeeeropvang al eerder 'wegbezuinigd' was geweest), dan waren we tegen grote problemen aangelopen. Als je op het moment het nieuws een beetje volgt, weet je waar ik het over heb. Maar een voorbeeld van hoe het gruwelijk mis gaat is te lezen in deze column over Job: http://www.annemariehaverkamp.nl/column-pgb-waanzin/.

Mijn autisme en chaos
En zulke verhalen staan op het moment niet op zichzelf helaas.
Als dit ons was overkomen... dan had ik door het woud, de bomen niet meer kunnen vinden, was ik hopeloos verdwaalt in de chaos en was ik in grote paniek geraakt. Niet omdat ik zou vrezen dat Hij niet zorgt voor ons, maar omdat ik het met mijn autisme dan simpelweg niet meer overzie. De structuur volledig weg. Zelfs de structuur van mijn eigen dagen, omdat al die 'bureaucratische rompslomp' er dan dagelijks bij komt.

Dankbaar
Ik gun deze ellende niemand. Maar ik ben diep dankbaar dat ons dat bespaard is gebleven. Dat voelt enigszins egoïstisch; ook omdat ik weet dat het ons net zo goed had kunnen overkomen. En zoals je je bij lijden wel eens kunt afvragen 'waarom ik'?, kun je je nu afvragen 'waarom ik niet'?.

En ik geloof er echt in, dat dit ook een stukje zorg van Vader is. Zorg voor mij en mijn man (in wat we aankunnen en nodig hebben) en zorg voor onze zoon (omdat hij op deze manier - zonder al die rompslomp - ook een stabiele thuissituatie houdt en geen ouders die over de top gestressed zijn).

Deze zorg van Vader voelt letterlijk als een onverdiende gunst. Natuurlijk 'verdienen' we deze rust. Maar ik bedoel meer dat op grond van wat wij mensenkinderen zijn, waar we vandaan komen, klein en nietig, zondiger dan we ooit zouden kunnen beseffen, maar ook meer geliefd dan we ooit kunnen beseffen, dat deze gift alles behalve vanzelfsprekend is. Des te groter het bewijs van Zijn zorg.
Vader Dank U wel!!


Schilderij van Linette Trapman



2 opmerkingen:

  1. Ontroerend mooi zoals jij dit, Justine, hebt ge en omschreven. Wat een dankbaarheid gaat van dit relaas uit, terwijl de problematiek zo enorm zwaar is. Zeer bijzonder hoor. Wat heeft onze Goede God jou toch veel talenten geschonken. En mede daarom ga ik deze bijdrage ook delen, zodat anderen, die ook hier mee te maken hebben/krijgen zich door jouw verhaal gesteund weten.

    BeantwoordenVerwijderen