donderdag 16 april 2015

Sleutels

Hartschrift

Zoals ik in eerdere blogs al liet weten, ben ik al een hele tijd bezig in het boek Hartschrift van Coby Kremer: link naar het boek. Lekker in mijn eigen tempo, op mijn eigen momenten.
De eerlijkheid gebied dat van al mijn geschreven blogs (dit wordt mijn 99e!!!!), ongeveer een kwart direct of indirect voortkomt uit dat boek. Ik nader er nu (eindelijk... ;-) ) het einde van. Maar ik mag ook weten dat die reis nog niet ten einde is. Want ik kijk er naar uit om verder te mogen reizen met Coby en haar volgende boek. Als het goed is krijg ik dat voor Moederdag. Het nieuwe boek heet Hartstocht: meer info.

Met mijn moeder

Mijn moeder is 85 jaar. Woont alleen en gaat op zicht nog prima...(hoewel ze mentaal wel achteruit gaat; passend bij de leeftijd). Behalve als ze ziek is. Dan is het een zorg. En dat is ze nu. Ik belde haar gisteren op en kreeg geen gehoor meer. Alle alarmbellen gingen in me rinkelen. Uiteindelijk liep het met een sisser af. Maar ik heb een angstig uur beleefd. En dan weet je... het is weer goed. Het is veilig. Maar mijn lijf en ziel begrijpt dat dan nog helemaal niet. Mijn emoties spatten alle kanten uit. Verstandelijk weet ik dat het weer goed is. Maar mijn gevoel en lijf zegt nog: gevaar!!! En daar blijf ik helemaal in hangen. Kan ik maar moeilijk uitkomen. Nauwelijks op eigen kracht. Ik kan dan ook dingen doen of zeggen, waar ik achteraf geen weet van heb.
Met een duur woord heet dat ook wel, dat ik moeite heb met de 'Emotie regulatie'.
En een passende methode om er uit te komen is er ook niet echt. De ene keer helpt dit. De andere keer dat. De volgende keer niets. En er tegen vechten helpt al helemaal niet. Gewoon maar accepteren en met Hem er doorheen...

Gisteren vóórdat het 'fout' ging

Gisteren, voordat het 'fout' ging was ik weer met Coby's boek aan de slag. Daarbij kwam ik in het hoofdstuk over 'sleutels'. Er was één zin, die me trof en die ik even gescand had met mijn telefoon:


Dat klopt bij mij vaak heel letterlijk. Ik neem vaak naar afspraken hele tassen mee, gevuld met ballast. En dan naar de ene afspraak is het ook een andere tas dan naar de andere afspraak. Maar dat doe ik waarschijnlijk om een beetje de controle te houden over de situatie.
Zo schreef ik vandaag precies een jaar geleden op FB:

Autisme
Ik zou zo graag,
Alles willen kunnen controleren,
Loopt het anders, dan het plaatje in mijn hoofd,
Dan raak ik in paniek,
Omdat ik het niet meer begrijp.
Dan ga ik dwingen, stampen,
Mijn regels aan jou opleggen,
Waardoor jij me de wacht aan gaat zeggen.
En ik onbegrepen en alleen achterblijf.
Ik blijf pushen, tot het plaatje klopt.
Er is geen grens in mij die dat stopt.
Ik voel me onveilig,
En probeer door die controle,
Alle puzzelstukjes op zijn plek te leggen.
Ik controleer wat je van me vindt.
Zelfs dat wil ik zelf in de hand hebben.
Ik controleer of je me ziet en hoort.
Ik controleer wanneer en hoe je reageert.
Ik controleer wie wat van me mag zien.
Ik controleer de spullen in huis.
Ik controleer het geld.
Ik controleer mijn dagen met honderden lijstjes.
Dit alles om mijn wereld (be)grijpbaar en overzichtelijk te maken en te houden.
Ondertussen stoot ik af door mijn onbegrensde controledwang.
En dat is eenzaam.
Wie kan en wil begrijpen wat er in mijn hoofd gebeurt?
Hier op FB is het 'makkelijk' praten en accepteren.
Maar neem je écht de moeite om van me te leren?
Wie wil zich onvoorwaardelijk aan mij verbinden?
Al ga ik in mijn gedrag soms véél te ver...
Ik vrees dat er niemand is te vinden,
Die het zo onvoorwaardelijk kan en doet als Hij.
Dat maakt me in mijn diepe verdriet en eenzaamheid een beetje blij.


En ik denk dat deze controledwang wel een beetje achter dat gezeul met die ballast zit.

Sleutels

Zo ben ik na gaan denken... Stel dat ik die ballast allemaal laat vallen... Wat heb ik minimaal nodig om prettig te kunnen leven; om het leven - per dag - vol te houden?

Ik heb 8 sleutels bij elkaar gezocht op internet en daar (met veel moeite) wat in gezet:


Omdat mijn handschrift op deze scan enigszins onleesbaar is geworden (was het toch al...), loop ik deze 8 punten even één voor één door:

  1. Rust
  2. tijd voor mezelf en met Hem (mij ook die (herstel)tijd geven); dit is ook de reden dat ik af en toe een dag of weekend wat voor mezelf doe. Investering in mezelf en in Hem.
  3. (extreme) emoties reguleren door bijvoorbeeld:
    • bloggen
    • dagboek
    • iemand (naast mijn man) waar ik onvoorwaardelijk terecht kan; waar ik niet afhankelijk van word; die - zonder oordeel - naar me luistert; waar mijn verhaal mag klinken, al is het voor de 100e keer; die onvoorwaardelijk van me blijft houden. Zo Iemand is mijn Vader, is Jezus. Gelukkig. Helaas heb ik - naast mijn man (die ook niet de hele dag voor me beschikbaar is) - niet écht iemand om zo eens even te bellen of langs te gaan... 
  4. Wandelen
  5. Tijd met mijn man
  6. Tijd met vrienden (zie ook het derde punt bij punt 3)
  7. Tijd met kinderen
  8. Lezen
Uitleg

Met veel moeite heb ik deze levensvoorwaarden bij elkaar geschraapt... 
En misschien zeggen anderen wel...: ach, je hebt daar niet aan gedacht! Best. Hij heeft macht over me en niet die mensen met die meningen ;-). Zie mijn vorige blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/04/hoe-gaat-het-nu.html. Het gaat om wat mij te binnen schiet, op dit moment en er is geen goed en fout.

Wel wil ik nog wat aanvullen op het derde punt bij punt 3 en punt 6.
Ik heb 'Tijd met vrienden' er wel bij gezet. Aan de ene kant mis ik dat enorm en komt dit voort uit een stuk verlangen. Aan de andere kant, kan ik het soms ook prima zonder redden... Met mijn autisme heb ik meer dan gemiddeld 'me-time'nodig. Juist om mijn emoties te kunnen reguleren. En er komen wel mensen op mijn pad, maar ik vind het toch heel moeilijk om een relatie te 'onderhouden'... Ik kan maanden niets van me laten horen.. Of juist te veel... Wat is goed. Wat is niet goed. En degenen die op mijn pad komen, wonen mijlenver weg. Niet iets om even in nood aan te wippen. 
Even dacht ik nog in het verleden dat een voorbijganger zo'n vriend was... Zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/07/eva-gratis-op-te-halen-thema-vriendschap.html
(Dit is een blog van bijna een jaar gelden, zeer de moeite om die voor het eerst of nogmaals te lezen!)

Afgelopen zaterdag was ik op een EVA-dag met het thema 'Gelukkig niet perfect' en spreekster Michelle van Dusseldorp (https://www.facebook.com/eoEva/posts/1114436451915071).
Ze noemde ook een aantal tips hoe je kon leven vrij van angst; hoe je kunt leren/oefenen om in liefde te leven. Eén van die tips was: Friends (oftewel vrienden)... Meteen voelde ik weer een worsteling vanbinnen... Hoe moet dat nu? Nadat ik die vraag gesteld had (of die tip niet geskipt kon worden), was haar antwoord dat 'friends' toch echt wel nodig zijn. Je loopt beschadigingen op in relaties, maar je heelt ook in relaties. Je hebt iemand nodig, waar je aan het gezicht al kunt zien dat je er mag zijn, bijvoorbeeld. Face to face... dus niet als die digitale vrienden en volgers, die ik heb...
Het blijft een worsteling...:

  • Een worsteling in verlangen... 
  • in niet kunnen... (zoveel gebruiksaanwijzingen als ik heb.... onvermogen van mijn kant)... 
  • máár...ook hoop! Ik blijf mijn verlangen bij Hem bekend maken. En Hij zal voorzien. Op Zijn manier. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde. Dus ik laat het ook bij Hem en dat geeft rust.

De plek waar ik al het meest beschadigd ben in relaties is natuurlijk het schoolplein. Daarover las ik dit treffende artikel: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10203686594273303&set=a.10202661917257018.1073741828.1470738342&type=1&theater

Conclusie

Om weer terug te komen op het begin van deze Blog... Wat ik aan 'sleutels' vooral nodig heb is plaats en plek, tijd en ruimte voor het reguleren van mijn emoties. En buiten dat gevoelige vrienden-punt blijven er sleutels genoeg over, die ook zéér goed en helend werken. Waaronder ook dit bloggen en mijn dagboek (met of zonder Coby's boek er bij). En rust. Ook rust in mijn hart. Doordat er nu nog maar Eén de macht heeft... Hoezeer ik (emotioneel) ook uit balans ben. Al het overige is ballast!

1 opmerking:

  1. Een mooi stuk om eens over na te denken!
    Het boek hartschrift is inderdaad mooi om te 'doen'. Elke keer een klein stukje.

    Sterkte overigens met je worstelingen, blijf dicht bij Hem.

    BeantwoordenVerwijderen