vrijdag 15 mei 2015

Gebruiksartikel?

Enkele weken geleden was ik naar een EVA-dag met het thema 'Gelukkig niet perfect'. Daar heb ik héél veel mooie dingen mogen leren over 'niet perfect hoeven zijn', 'hoe God naar je/me kijkt', 'verbindingen', 'liefde (als tegenhanger van de angst om het niet goed te doen)'. Dit alles op een humoristische, inspirerende én begrijpelijke manier verteld door Michelle van Dusseldorp.

Maar in de praktijk van het dagelijks leven, keur ik mezelf weer zo gemakkelijk af.
Ik was deze week extreem moe. Gewoon niet leuk meer. Nu ben ik al heel lang heel vaak moe. Maar het was deze week weer intenser en heftiger dan het de laatste tijd geweest is.

Om mijn emoties te reguleren (dat helpt in het overprikkeld raken), spui ik soms van alles op FB en twitter. Dat helpt soms om weer in balans te komen. Ik heb het verwoord. Ben het kwijt. Op die manier gebruik ik FB en twitter soms als 'ventilatie-kanaal'. Deze week hield ik me in.
Bijna wilde ik een heftig gedicht posten. Maar ik deed het niet. Omdat het niet door iedereen goed begrepen wordt en ik dan al gauw het stempel 'negatief' krijg. Dat wilde ik even voorkomen, want dat maakt mijn overprikkeling alleen maar erger.

Het gedicht dat ik wilde posten:

'Een kwetsbaar en eerlijk gedicht,
aan mijn omgeving (hier) gericht.
Wat is nog de kwaliteit van leven?
Als ik al jarenlang zo weinig aan mijn gezin kan geven?
Ik ben altijd maar moe
en schiet ernstig tekort.
Oh, mijn God, denkt U dat het met mij nog ooit wat wordt?
Het beperkt bijna chronisch mijn leven.
Mag ik het alstublieft bij U uit handen geven?'


Toen besefte ik... dat hier onder ligt, dat ik me wel een kind van God weet. Maar voor mijn gevoel moet ik óók nog een bruikbaar kind zijn. En als dat nú niet zo is, dan op zijn minst op termijn.
Alsof ik de schuld aan mijn echtgenoot in wil lossen, dat hij soms zoveel overneemt. Of de schuld aan mijn kinderen wil betalen, omdat ik hen tekort doe, door mijn chronische vermoeidheid. Een constant gevoel van falen.
Maar ik mag ook het accent verleggen. Als ik nu eens niet meer de nadruk leg op dat 'bruikbaar' zijn, maar meer op 'het kind' zijn. Dan verandert de situatie. 
Kinderen hoeven namelijk nooit bruikbaar te zijn. Mensen zijn geen ge- of misbruiksartikelen. Ik kan me laten omhelzen (door Papa) i.p.v. gebruiken.
En dan kan ik véél beter accepteren dat het is, zoals het is. Soms wat fitter en soms wat vermoeider. In ben en blijf Zijn kind dat omhelst mag worden.

Na dit inzicht zag ik een ander gedicht/gebed op de site ikzoekgod.nl



GEBED IN PIJN

God,
Ik heb pijn.
Ik hoef het eigenlijk 
niet te zeggen,
want U weet het.
En wat ik ook doe,
de pijn gaat niet weg.
Ik ben moe.
Moe van het strijden.
En daarom kan ik
niets anders verzinnen,
dan het nu bij U
neer te leggen.
Mijn pijn,
Mijn moeheid.
Mijn strijd.
Dan kunnen we het
misschien samen dragen.

Amen


Een betere omhelzing kun je je niet wensen, dan tegen zulke passende woorden aan te lopen. ;-)

Passende woorden die ook beschreven staan in Psalm 22:25.
Die hele psalm is overigens zeer lezenswaardig. Maar dit vers vooral. Ik heb de tekst er van (uit de Bijbel in Gewone Taal) op een foto geplaatst (gefotografeerd in Oostvoorne, enkele weken terug).
... hij ziet de ellende van arme mensen,
mensen in nood laat hij niet alleen.
Hij hoort hun gebed om hulp.


1 opmerking: