donderdag 28 mei 2015

Gelukkig ben ik

Op internet zie ik een artikel/blog voorbij komen. Over een journaliste die uitkomt voor psychische problemen. Dapper. Eerlijk. Kwetsbaar. 

En die stortvloed aan emoties (en angsten in de nacht) kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren, toen ik net met mijn verleden naar buiten kwam (2012). Wát een achtbaan. De wanhopige poging op zoek naar hulp daarin. Niet gehoord en niet begrepen worden. Zelf grensoverschrijdend om me heen slaan, omdat ik nooit grenzen hebt geleerd (want ze zijn zoveel bij mij overschreden). En tot de ontdekking komen, dat je niet langer kunt wegrennen, maar er doorheen moet. Alle gevoelens van het gepest zijn en van handen op plekken, waar geen handen mochten komen. Hoe treffend.

Gelukkig ben je als je daarbij een Herder hebt, die de weg in het donker voor je baant. 
Gelukkig ben ik, dat ik goede hulp heb en óók die Herder. 
Gelukkig ben ik dat ik het grootste donker achter mij heb (is een lang proces hoor!). 
Gelukkig ben ik dat ik mijn zwakheden en beperkingen steeds meer omarm en onder ogen durf te zien.
Gelukkig ben ik dat ik dat meer zichtbaar durf te maken en gewoon benoem (desnoods in deze blogs), zodat het niet meer hoeft op te hopen en tot een emotionele ontploffing hoeft te komen.




Wanneer je je boosheid in gaat slikken, gaat het niet zo goed in je binnenste. De boosheid blijft dan als het ware in je hart rondzwerven. En dan knal je het er uit, op momenten en op mensen waarbij dat helemaal niet passend is.

Gelukkig ben je, als je van je hart geen moordkuil maakt.

Dit is de blog van die journaliste: http://www.moniquesamuel.nl/hoor-ik-adem/

3 opmerkingen: