woensdag 10 juni 2015

bevriezen en grenzen

Zucko en Castor

Ik schrijf deze blog na een therapie-dag met Zucko. Het was niet leuk. Het was één grote spiegel. Maar wel een goede spiegel van bewustwording.
Ik heb best een goede band met Zucko, mijn therapie-hond.
Maar vandaag ging het niet zo goed.
Ik moest een grens aangeven.
Een brokje op mijn been.
En als hij dan zou happen, moest ik 'gewoon' nee zeggen.
Maar dat 'nee' ging te fel. Meer in een schrik-reactie van mij.
Zoals ik vroeger kon schrikken van pesters, riep ik nu 'te groot' NEE.
Het arme beest schrok zich het apelazarus. Zó erg, dat het contact tussen mij en Zucko totaal verdwenen was. Ondanks verschillende herstelpogingen, dacht Zucko bekijk het maar en bleef met zijn billen naar me toe liggen.
Om de therapie verder voort te zetten kreeg ik een andere hond. Castor. Zelfde oefening. Maar nu - zelf geschrokken en me zeer 'klote' voelend, was het een hele zachte 'nee'. Zó zacht dat Castor het brokje gewoon pakte.
Met de therapeut kwam ik tot de conclusie dat áls ik grenzen aangeef (in de 'echte mensen-wereld') ik dat uit onvermogen ook 'te groot' doe. Dat beschreef ik ook al in deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/06/de-overeenkomst-tussen-mijn-lach-en-het.html.
Daar had ik het onderaan in de blog over die hele rij verwijten die er dan uitkomen. Als ik 'te groot' mijn grens aangeef is een ander weg uit het contact. Ik heb dan ook geen flauw benul hóe ik dat kan herstellen. Van schrik dat de ander schrikt, wil ik wegvluchten. Letterlijk soms. Omdat ik me geen raad weet met de situatie. Ik verdwijn dan ook uit het contact. Vervolgens geef ik mijn grenzen 'te klein' aan (ook weer van schrik) of maar helemaal niet meer. En als ik grenzen 'te klein' aangeef blijft er over mijn grens heen gelopen worden. Me hier van bewust zijnde, besef ik nu dat ik in mijn leven veel mensen uit het contact met mij heb gejaagd. Mensen snappen mijn 'te grote' manier van grenzen aangeven niet. Net als Zucko. Ik roep dus altijd dat ik geen grenzen aan kan geven. Maar beter is te zeggen: niet op de goede manier. Uiteindelijk had ik bij Castor de 'juiste toon' gevonden. En er was respect voor mijn grens. Het beest luisterde, zonder te schrikken. Dus als ik iets niet prettig vind, mag ik dat duidelijk en gepast zeggen. Vanuit onvermogen knalt (knalde) het er bij mij altijd uit. Deels door beschadigingen uit het verleden. Deels door mijn autisme. Maar die beschadigingen heb ik voor een deel ook opgelopen vanuit onvermogen van mij om op een juiste manier contact te leggen én grenzen aan te geven.
Ik had op mijn netvlies een hele rij aan mensen die ik pijn heb gedaan door mijn 'te harde' manier. En dat is verdrietig. Nu weet ik dat. Wil niet zeggen dat ik het kan veranderen (hoewel ik daar dus wel toe in staat bleek met Castor). Het is vooral verdrietig voor mijzelf. Ik vermoed dat een heleboel mensen het niet meer weten (hoewel het deze keer bij Zucko ook lang bleef hangen). Maar dat stukje onvermogen is verdrietig. Ik ben blij met die bewustwording. Ik hoop en bid dat die bewustwording mag leiden tot (een beetje) gedragsverandering. Daar zou ik bij gebaat zijn. Maar ook alle mensen die met mij te maken hebben.



De leiding nemen

De rest van de therapie is voortgezet met Castor. En Castor is geen Zucko. Ik was zoekende hóe met hem om te gaan. Zei lievig dat hij moest gaan zitten. Mijn stem was hoog en lievig (nog onzeker van wat er eerder gebeurd was). Om de leiding te hebben over een hond, moet je stem wat lager zijn. Niet laten schrikken. Maar een duidelijke 'wait', 'zit', etc. Het beest had binnen de kortste keren door dat ik te lievig was en ging op eigen gelegenheid dingen doen. Hij volgde mij wel. Bleef wel in mijn buurt. Maar deed zijn eigen ding. Het lukte me niet om de leiding te nemen. In deze blog beschreef ik ook wat over non-verbaal gedrag: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/05/een-koker.html. Om de leiding te nemen moet je ruimte innemen. Non-verbaal ook. Met brede gebaren. 'Wait' moet met een duidelijk stopteken gepaard gaan. Mijn hele voornemen om meer ruimte in te nemen ging vandaag in therapie in rook op. Hoe minder het me lukte hoe meer ik bevroor. Ik stond stokstijf, als bevroren in de ruimte. Ik was als dat meisje/die vrouw dat op een feestje niet durft op te staan om naar de wc te gaan (want ook dan neem je ruimte in en val je op). Dat gebeurt in het 'mensen-leven' ook met me. Als ik niet duidelijk durf te zijn (en anderen maar een loopje met me nemen; of zoals vroeger zelfs pestten), dan bevries ik. En nee, ik durf in een groep niet zomaar op te staan. Ik word in zulke situaties besluiteloos. Ik bevries zowel lijfelijk als mentaal.
Dat bevriezen was ook pijnlijk. Maar het is wel voor het eerst dat ik zó duidelijk deze eye-opener kreeg. Het was of ik mezelf als in een film voor me zag. Ik stond daar met mijn hoofd naar beneden. Constant oog-contact zoekend met Castor. En het beest met mij. Of ik me daardoor weer veilig voelde. Gelukkig nam de therapeute de leiding even. Ze zei letterlijk: 'dan ga je nu even op die stoel zitten'. Want ik ben dan zó bevroren dat ik zelfs die keus niet kan maken. Eenmaal op die stoel heb ik heerlijk met Castor geknuffeld en werd ik rustig.

Zelfinzicht en spiegels

Ik wéét nu wat er met me gebeurd. En dat zijn enorm heftige spiegels. En ik ben blij dat dat gebeurd in veilige therapie-sessies. Dan kan er aan gewerkt worden (in vervolgsessies) en kan ik dit een plek geven. Want veel reacties komen ook voort uit onvermogen/mijn autisme/ niet begrijpen wat mijn manier van praten en bewegen met anderen doet, etc. En op een hele veilige manier is die bewustwording nu gekweekt. En of dit tot werkelijke verandering leidt, leg ik in Zijn hand.
Zonder zelfinzicht kan ik niet veranderen of mezelf (laten) omarmen. (Niet alles kun je veranderen). Er is geen goed of fout. Gewoon dit ben ik. En het is zoals het is. Met dit zelfinzicht kan ik weer stappen zetten en verder groeien in mijn proces. Ik heb het er wél moeilijk mee nu. Dus laat me ook maar lekker omarmen door Hem. Hij is hoe dan ook goed. Dat verandert niet. Ik ben hoe dan ook geliefd. En zoals ik gisteren op FB al schreef, voel ik me hoe dan ook gelukkig. Niet omdat mijn leven zo gelukkig is. Dat was en is nog steeds verdrietig. Maar omdat Hij me gelukkig maakt. Dat mag ik steeds meer (leren) ervaren. Zeker als ik terug kijk op de afgelopen jaren. Ik geniet van Zijn geluk aan mij. En ik voel me gezegend met de inzichten die ik krijg. Ook vandaag dus weer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen