woensdag 15 juli 2015

Met een lach en met een traan.

Een stiekeme foto van Qira... 'grensoverschrijdend'...
Met een lach en met een traan,
 moet ik nu 'mijn honden' laten gaan.
 Morgen nog wat metingen en dan is het echt voorbij.
 Wow... Wat was het een intense periode voor mij.
 Wat heb ik in die maanden veel geleerd.
 Ik ben gegroeid van altijd onzekerheid,
 naar een vrouw die best wel weet wat ze wil.
 Ik gaf mezelf een acht.
 Therapeute zei: 'Wacht!
 Ik geef een negen en een half'.
 Want alles wat 'niet goed ging' waren nieuwe dingen.
 De honden lieten me in een spiegel kijken van grenzen aangeven, grenzen respecteren,
 En zelfs het leiding nemen kon ik boven ieders verwachting leren.
Ik lach niet meer alles onzeker weg,
maar blijf meer in het contact en luister naar wat de ander zegt.
Nu mag dit in de 'mensenwereld' wat beklijven.
Ook daarin mag ik leren;
en de leiding nemen in het vragen van geduld met mij.
Ik heb een doel:
En dat is leven.
Jullie - lezers - zijn mijn reisgenoten.
Ik neem de leiding en neem jullie mee op reis.
En komt dat nu niet uit?
Dat mag. Die grens respecteer ik.
Dan mag ik hopen
dat je weer een ander stukje levensreis met me mee wil lopen.
Zoals deze honden dat ook een aantal maanden hebben gedaan.
Tijd om op eigen benen te staan.
 (In september wel weer 'gewoon' naar het GGZ.)

2 opmerkingen: