vrijdag 24 juli 2015

Mijn wil geschiede, en wel NU


Wie goed kijkt, ziet welk boek ik hier aan het lezen ben. 'Verlangen naar Gods wil' van David G. Benner. Ik ben pas op bladzijde 16, maar onderbreek het lezen nu al voor het schrijven van deze blog. In deze blog zal ik ook een aantal citaten uit het boek zetten. Die zet ik cursief en in het rood. 
Tijdens het lezen gaf God mij ook nieuwe inzichten in mijn eigen hardnekkige patronen.

Het wonder van Goede Vrijdag.
Mijn vaste lezers weten nog wel het 'wonder van goede vrijdag'. Dat is hier terug te lezen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/04/het-wonder-van-goede-vrijdag.html.

Behalve dat ik anderen nu niet meer laat regeren over mijn leven, omdat Hij regeert, ben ik me nu ook bewust van een 'omkering' daarin.
Ik zal je meenemen in het verhaal daar naartoe.

In september 1970 overleed mijn vader. Ik moest nog 3 worden. In die ruim 2 jaar dat hij mij kende, was er wel een karaktertje gevormd in mij. I.i.g. gaf papa mij de volgende bijnaam: 'De commandant'.
Nou... dat gaf iets weer over mijn sterke wil! Ik was papa's meisje. Maar papa's meisje had óók een wil. En of het nu mijn karakter is, of ook mijn autisme (wat toen natuurlijk nog lang niet bekend was), of een combinatie van beide (wat eerder versterkend dan verzwakkend werkt...), die wil heb ik nog. Ik kan enorm in mijn eigen wereld duiken. Achter de computer bijvoorbeeld. Dan móet die programmeertaal doen wat ik wil. En eerder stop ik niet. Een omgeving is er niet meer. Ik kan helemaal verdwalen in het doordrijven van mijn zin (over verdwalen gesproken...: Lees dit). Ik zit dan helemaal in mijn eigen binnenwereld. En als het computers zijn, dan is dat nog niet zo erg. Bij mensen is dat erger... Dan ga ik drammen, stampvoeten, opbellen (iemand móet iets gelezen hebben bijvoorbeeld, etc.). Dingen moeten in mijn binnenwereld gaan zoals ik dat wil, anders 'klopt' het (?) niet meer. Vraag me niet wat 'het' is... maar 'het' moet kloppend zijn. 

Wij woonden in 1970 in een dorp in Noord-Holland, vanwege het werk van papa. In het voorjaar kreeg papa werk bij Homburg in Cuijk. Om niet elke dag op en neer te hoeven reizen met OV tussen ons dorp en Cuijk overnachtte hij gedurende de week bij een hospita. Dat zou hij doen totdat koophuizen (die nog in aanbouw waren daar) klaar waren en we over zouden gaan tot de koop van een huis aldaar. Na zijn eerste werkdag stuurde hij deze kaart:




Voor zover ik het kan lezen staat er dit:

27-4-70
“Lieve Rie en kinderen,

De reis ging goed. Heb een kamer voor f7,00 per nacht met ontbijt en ’s avonds koffie. Hebben liever dat ik ’s maandags kom in plaats van zondagavond. Morgen zal ik het even overleggen of ik ’s avonds dan wat uren in kan halen. Dat doen er meerdere. De heer van Tienhoven was erg aardig. De afdeling is ook een aardig stel. Er wordt wel gewerkt. De hele fabriek heb ik vanmiddag bekeken. Hoe gaat het met de voet van Ellen? Is de commandant nog genietbaar? Volgens mij zijn er aan die huizen nog niet veel gedaan. Het werk is erg variërend. Nog niet veel over te vertellen.
Allemaal een zoen van Papa.”

Dit is dus de laatste tastbare kaart die ik van papa heb.

Wat heeft dat met 'nu' te maken?

Hier volgen wat citaten uit het boek waar ik mee begon:
Pas als we het gevaar van eigenzinnigheid zien, kunnen we de levengevende vrijheid van bewuste overgave omarmen.

Extreme eigenzinnigheid en uit de hand gelopen wilskracht laat ons de onderwerping zien van een zelfbepaalde autonome wil die niet in toom wordt gehouden door liefde. (helaas kan ik wel eens zover doorslaan... Dan móet gebeuren wat ik wil... En is daarmee het respect en liefde voor de ander ver te zoeken...).

Ergens tussen de achttiende en zesendertigste maand ontdekken we normaal gesproken de verleidelijke kracht om anderen onze wil op te leggen. De meesten van ons zijn de rest van ons leven bezig om te proberen hier weer afstand van te doen. (Dat kun je wel zeggen... ;-) ).

Iemand moet eerst bewuste zelfregulering hebben, voordat hij het kan overgeven. (Klopt... ik kan mezelf nauwelijks reguleren...dat is het punt bij mij...)

Terwijl het vermogen om te kiezen en je eraan te houden essentieel is voor zowel psychische als geestelijke volwassenheid, wordt wilskracht gemakkelijk overschat. Het kan een heel boosaardige kant hebben. 

Eigenzinnigheid als pure motivatie werkt zowel geestelijk als psychisch vernietigend. We moeten het niet verwarren met handelen op grond van een sterke overtuiging of ondanks moeilijkheden vasthouden aan wat gedaan moet worden. Eigenzinnigheid is stugge koppigheid en onbuigzaamheid... Het is een grootse, opgeblazen daad van het ik, alsof dat heer en meester van het universum is.

Het motto van eigenzinnigheid is: 'Ik doe het zoals ik het wil, of ik doe het helemaal niet'. Daarom leidt eigenzinnigheid tot dood, niet tot vrijheid. Het is een daad van rebellie, het restant van de tweejarige die in en donkere hoek van onze ziel blijft zitten in koppige ongehoorzaamheid, niet bereid om los te laten en toe te geven. 

Wow... wat herkenbaar... En het mooiste van alles..: 

Over dat 'wonder van goede vrijdag' schreef ik dit:

Leven zonder pijn geeft rust. 
Alsof het Leven in mij is wakker gekust. 
Door Jezus, mijn Heer. 
Hij regeert en niemand anders meer. 
Die macht geef ik aan Hem alleen 
en niet meer aan een ander om mij heen!

Maar nu kwam het besef dat ik met mijn autistische gedram, wél over anderen heers. Anderen hebben geen macht over mij. Maar mag ik dan wel die macht over anderen hebben?? Als ik computers wil 'beheersen'... Okay... (is hooguit zwaar vermoeiend... want ik trek me terug als ik overprikkeld raak of dreig te raken, maar zit me dan weer te (over)prikkelen, door me op dingen vast te pinnen... úren lang... en mijn gezin maar leven met mijn afwezigheid dan...). Maar mensen beheersen... Ik probeer dan over andermans leven en verantwoordelijkheden te beschikken...Ineens kreeg ik die spiegel van mijn eigen gedrag...Ik hoop dat deze bewustwording me helpt in het liefdevol en respectvol omgaan met de ander. Die ander als mens te zien en niet als ding dat je kunt beheersen. Dat ik hiermee vanuit liefde mijn eigen 'autistische wil' in toom kan houden. Ik draag met trots de titel 'de commandant', omdat ik papa er in hoor. Maar ik mag het bijbehorende gedrag leren loslaten, als ik merk dat ik 'heer en meester' over een ander word.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen